บททั้งหมดของ เมรีขยี้รัก: บทที่ 11 - บทที่ 20

ความปรารถนาไม่อาจซ่อนเร้นความปรารถนา ไม่อาจทำให้หญิงสาวร้อนรักอย่างหล่อนควบคุมความรู้สึกได้ เนินเนื้อนุ่มที่ยังคงตึงแน่นแนบสนิททาบไปกับร่างแกร่ง ดวงตาหวานเยิ้มจดจ้องริมฝีปากหนาได้รูป ความวาบหวิวอย่างต้องการสัมผัสเต็มที่เพียงแค่หล่อนวาดฝันว่าได้สัมผัสน้อยนิดมันก็ทำให้หัวใจหล่อนพองโตได้แล้วสำหรับผู้ชายคนนี้...แต่เหมือนความฝันเป็นอันมลายหายไป เมื่อชายหนุ่มออกแรงผลักอย่างไม่เบาแรงนัก ร่างบางที่ไม่ทันตั้งตัวกระเด็นไปไกล“ว้ายย!!”กิริยาที่เปลี่ยนไปอย่างไม่ทันตั้งตัวทำเอาอีกฝ่ายกรีดร้องออกมาอย่างตกใจเพราะคิดไม่ถึง หากพอตั้งหลักได้ แววตาตัดพ้อและไม่พอใจแสดงออกมา“ทำไมทำแบบนี้ละรุจ” เสียงแหลมเล็กร้องถามขณะยันกายลุกขึ้น หากไม่ติดขอบโซฟามีหวังหล่อนได้ก้นกระแทกจ้ำเบ้าลงบนพื้นเป็นแน่หากอีกคนกลับไม่ตอบอะไร แต่ใบหน้ากลับแต้มไปด้วยความสะใจมองคนที่กระเด็นออกไปจากตัวอย่างเย้ยหยันและเอ่ยกร้าว “ผมว่าผมทำดีที่สุดแล้วสำหรับคนอย่างคุณ...รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ ผมไม่ต้องการให้คุณพ่อต้องมาเห็นสิ่งอันน่าอับอายที่เมียของท่านได้ทำตัวเยี่ยงสัตว์แบบนี้”“กรี๊ดดด!! วิรุจ มันจะมากไปแล้วนะ” เสียงแหลมแผดดังจ

คู่ควรในรักจมูกโด่งจรดลงบนเส้นผมหนานุ่มเบาๆ สูดกลิ่นหอมอ่อนๆ เข้าเต็มปอด เนื้อนุ่มนิ่มเบียดชิดกาย ใครจะอยากให้ปล่อยเลยไป นาทีนี้ความต้องการมันเริ่มจู่โจม ใครจะห้ามและอดใจไหว…ร่างสมส่วนอวบแน่นข้างกายซึ่งเขามีสิทธิ์อย่างถูกต้อง การกระทำและจิตใต้สำนึกมันจึงไม่ติดขัดด้วยความรู้สึกอะไรทั้งปวง“ขอนะ” เสียงแหบแห้งเอ่ยเบาๆ อีกฝ่ายไม่ได้เอ่ยตอบ แต่การที่คนถูกขอเงียบมันทำให้อีกคนรู้ได้ว่านั้นคือคำตอบ คนขอจึงไม่รีรออีกต่อไปเปลือกตาที่หนักอึ้งเริ่มหรี่ปรือรอรับสัมผัสที่ปลุกเร้าคุ้นชินและเต็มไปด้วยบทบาทเร่าร้อน ซึ่งทุกครั้งคนโดนสัมผัสไม่อาจปฏิเสธได้ร่างบางโอนอ่อนอย่างซ่านสยิวโดยไม่เกี่ยงงอน สองมือหนาโอบอุ้มสองเต้ากลมกลึงที่อวบอิ่มขึ้นเค้นคลึงอย่างเบามือก่อนจะเพิ่มน้ำหนักขึ้นตามอารมณ์ปรารถนามือหนาจัดการเกี่ยวสายชุดนอนสายเดี่ยวเลื่อนไหลไปตามแขนเรียวทีละข้างแล้วรูดลงไปอย่างช้าๆ จนกองม้วนไปอยู่ที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะก้มลงใช้ลิ้นร้อนชื้นตวัดไปบนปลายถันชูชันเป็นตุ่มไตที่โผล่พ้นออกมาตามร่องนิ้วที่กอบกำเอาไว้ตั้งแต่จัดการชุดนอนออกไปแล้วความเย็นปะทะผิวกายเมื่อเนื้อผ้าบางๆ และผ้าห่มผืนหนาถูกถอดและตลบ

ครวญรักให้ได้อะไรคนงานหลายคนที่ยืนอยู่ภายในบ้านพักหลังใหญ่ ต่างมีสีหน้าบิดเบี้ยวเหยเก มันทำให้เขารู้สึกหัวใจเหมือนถูกบีบคั้น สมองมึนเบลอก้าวเท้าไม่ออก ก่อนจะมองต่ำลงไปบนพื้น สิ่งนั้นมันทำให้เขาอ้าปากค้าง ภาพที่ลุงพลกำลังใช้ฝ่ามือกดตรงจุดหัวใจของคนเป็นพ่อ วิรุจแทบล้มทั้งยืน ภาพทุกอย่างทำให้เขารู้สึกสะท้านเยือกไปทุกรูขุมขน สภาพนายใหญ่เจ้าของไร่นอนแน่นิ่ง พ่อ!เมรีวิ่งตามมาติดๆ ผลุบเข้าไปด้านใน ผ่านสามีที่หมดแรงคาประตูบ้าน ก่อนจะย่อตัวนั่งลงข้างๆ ลุงพลเหมือนคนหมดแรง“นะ...นายใหญ่ไปแล้ว...นายใหญ่ไม่อยู่กับเราแล้ว...” เสียงทุ้มแหบแห้งของลุงพลพยายามเอ่ยบอกออกมาด้วยแววตาแดงก่ำและเปียกชุ่มด้วยผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก “ผมขอโทษผมมาช้าไป...ผมมาช้าไปจริงๆ”“อย่าคิดมากสิ มันเป็นสัจธรรม โทษใครไม่ได้หรอก” เมรีเอ่ยปลอบ น้ำเสียงสะกดกลั้นความสูญเสียที่เจ็บปวดไว้การจัดงานศพ เป็นไปอย่างเรียบง่าย แขกที่มาในงานส่วนมากจะเป็นคนที่ทำการค้าด้วยกัน โดยมีลุงพลและเมรี ยืนต้อนรับแขกที่มาในงานอยู่หน้าศาลา ส่วนลูกชายเจ้าของงานศพยืนอยู่ภายในศาลา “คุณรังรองไปไหน” เมรีกระซิบถามนนท์ที่เดินเสิร์ฟน้ำให้กับแขก“เห็นเดิ

สายรักสายใยตากลมโตเพ่งมอง แม้ภาพที่มองเห็นจะพร่าไปเพราะน้ำตาที่ยังแห้งไม่สนิท แต่ภาพที่เห็นก่อนหน้าชัดเจนยิ่งกว่า จังหวะหัวใจเต้นแรง ตอบรับกับภาพที่ยังติดตา ปลายจมูกร้อนฉ่า ดวงตากำลังกลั่นน้ำตาให้ไหลเป็นหยดน้ำอีกครั้ง หากแต่เจ้าของกลับกลั้นเอาไว้แหงนหน้ามองท้องฟ้า เพื่อส่งน้ำใสที่กำลังประจานความอ่อนแอของตัวเองกลับสู่ที่เดิมคนอย่างเธอไม่น่ามาเสียน้ำตากับเรื่องแบบนี้… “แล้วไง...ไม่เคยเห็นคนร้องไห้เสียใจเพราะการกระทำที่ไร้ศีลธรรมของใครบางคนหรือไง...” เมื่อได้สติ ใบหน้าหวานเชิดขึ้น อย่างไม่แคร์ความรู้สึก ที่เจอมาก่อนหน้า เพราะนิสัยเธอมันไม่เคยยอมใครอยู่แล้ว...คำว่าศีลธรรม คงใช้ได้กับคนที่ใฝ่ดีและเข้าใจเท่านั้น หากแต่กับคนที่ไม่เข้าใจ หรือไม่คิดที่จะเข้าใจ พูดไปไร้ประโยชน์เช่นเดียวกับจิตใจของผู้หญิงตรงหน้า แม้รู้อยู่ว่าชายหนุ่มคนรักของเธอ ไม่อยากเล่นด้วย ‘เทียนไขละลายเมื่อโดนความร้อนฉันใด มนุษย์ที่มีเลือดเนื้อและความรู้สึกไม่ตายด้านฉันนั้น’ ความต้องการของธรรมชาติก็มีตามมา และนั้นเป็นสิ่งที่เมรีกลัว น้ำมันใกล้ไฟ...!รังรองหน้าชา รู้สึกแปลกใจกับคำพูดอีกฝ่าย หากแต่หล่อนพอจะเดาอะไรได้บ้าง

ใคร่คนของตัวเองคืนฟ้ากระจ่างหิ่งห้อยยังคงบินต่ำบ่งบอกว่าฤดูฝนยังไม่หมดไป สายตากลมโต ทอดมองไปยังสนามหญ้าโล่งกว้าง มีรั้วไม้กั้นเก่าๆ หากแต่สภาพยังคงทนเพราะเป็นไม้ที่หายาก ที่สำคัญ ‘ดูเป็นธรรมชาติมากกว่ารั่วเหล็ก’ นี่คือประโยคที่เจ้าของเอ่ยบอกและเธอก็เห็นด้วยอยู่อย่างธรรมชาติก็ต้องรักษากลไกธรรมชาติไว้เพื่อให้กลมกลืนรั้วที่เห็นเป็นรั้วกั้นเวลาฝึกม้า ถูกตีเป็นกรอบรอบสนาม มีระยะความห่างของไม้ตีขนาบกันพอควร เผื่อไว้เวลาม้าเกิดอาการดื้อครูฝึกขึ้นมาจะได้ไม่วิ่งหนีออกไปจากวงสนามร่างบางยืดอกสูดอากาศเข้าปอดรู้สึกปลอดโปร่งกับธรรมชาติขึ้นมาบ้าง สายตาทอดมองเลื่อนไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับพร้อมแสงจันทร์ที่ส่องแสงลงมาพอให้เห็นสิ่งรอบกายเกือบชัดเจน สายลมพัดผ่านเสียงใบไม้สะบัดไหวไพเราะไปอีกแบบ ร่างบางที่เริ่มอวบอิ่มขยับกระชับวงแขน อากาศเริ่มเยือกเย็นขึ้นตามลำดับวันนี้ก็เหมือนเคย สามียังคงกลับดึก แม้คิดทบทวนมาหลายวันแล้วแต่เวลาและโอกาสมันช่างสวนทางกันเสียเหลือเกิน ใกล้เหมือนไกล...ความลับจึงยังคงปิดตายหากแต่ในใจตั้งใจรอสามีกลับจากที่ทำงาน แม้จะมองเห็นแสงไฟกระจ่างแจ้งชัดเจนในห้องสี่เหลี