บททั้งหมดของ เมรีขยี้รัก: บทที่ 41 - บทที่ 50

ปล่อยใจให้เรียกร้องน้ำกระจัดกระจาย เพราะแรงกระแทกของร่างสองร่างที่พากันหล่นลงสู่พื้นน้ำอย่างไม่ทันตั้งตัว รังรองกัดฟันกรอด รู้สึกหัวเสีย รีบดันตัวเองให้โผล่พ้นผิวน้ำ แต่ก็สำลักหน้าดำหน้าแดง“อยากตายนักใช่ไหม” เสียงแปร๋นก็ส่งออกมาพร้อมปาดน้ำจากใบหน้าและเส้นผมที่เปียกลู่อย่างลวกๆ“ไม่ ผมไม่อยากตายตอนนี้หรอก...คุณรังรองเล่นขยับตัวไม่ดูพื้นที่เอง ผมสละตัวช่วยคุณไว้นะ” พลาชัยตอบไปตามความเป็นจริง และเข้าใจดีว่าผู้หญิงที่กอดแนบกายตอนนี้ เอ่ยถึงสิ่งใดและใครที่จะทำอย่างที่หล่อนว่าได้ หากไม่ใช่ลูกเลี้ยงสามี ที่ตายไปแล้ว เถอะ หากสิ่งที่หล่อนเอ่ยขู่เขาต่างหากจะฆ่าเธอ!“ไอ้บ้า!” เธอตวาดแวด ไม่ยอมรับข้อกล่าวหานั้น“เงียบ!” ความถือดีและเอาแต่ใจ พลาชัยจึงตวาดกลับ รังรองได้แต่ตะลึงค้างคิดไม่ถึง แล้วใบหน้าตึงขึ้นพร้อมแผดเสียงตอกกลับ“ไอ้ชัย ไอ้บ้า กล้าดียังไงมาตวาดฉัน!”“บอกให้เงียบไง” เขากดเสียงต่ำ เริ่มหมดความอดทน กับคำ จิกกัดเต็มทนแล้วด้วยรังรองที่กลายเป็นคนถูกย้อนสั่ง กัดริมฝีปากแน่น ทำปากขมุบขมิบแต่จนแล้วจนรอดด้วยความถือดี อยากเอาชนะ อดไม่ได้จึงเปล่งเสียงออกไป“จะมากไปแล้วนะ”“ใครกันแน่ที่มาก

ทองแท้ไม่กลัวไฟริมฝีปากกัดเม้มเข้าหากันจนรับรู้รสกลิ่นที่ซึมออกมา ดวงตาสั่นระริก ความอัดอั้นที่ไม่ได้ระบายกลายเป็นน้ำใสเอ่อขัง ความน้อยใจที่เคยสะสมบวกกับความหวาดระแวง ที่เคยฝังกลบไปจากใจ ถูกกะเทาะออกมาอีกครั้ง“พี่รุจคิดว่าเมย์จะทำแบบนั้นหรือคะ”“เมย์...!” คนเป็นสามีร้องเรียก ก่อนจะทำสีหน้าสลดลง มองดูรอบๆข้าง เพราะดูเหมือนเหตุการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นจะกลายเป็นที่สนใจของคนร่วมคณะไปโดยปริยาย“เมย์ตอบไม่ตรงคำถามนะครับ” เขาพยายามระงับอารมณ์ให้นิ่ง เพื่อไม่ให้ดูว่าตนเองเอนเอียงไปยังฝ่ายหนึ่งฝ่ายใด ที่สำคัญเขาอยากให้คนอื่นๆ เห็นว่าภรรยาตนเองไม่ได้ทำแบบนั้น“จะให้ตอบแบบไหน ในเมื่อพี่รุจไม่เชื่อกันแล้ว...” จากที่นั่งอยู่กับที่ผุดลุกขึ้นด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวน้อยใจบวกกับเสียหน้ามันทำให้อดย้อนกลับไปไม่ได้คำตอบที่ได้รับทำให้ผู้คนรายรอบคิดไปต่างๆ นานา ต่างคนต่างจิตใจ สิ่งที่เห็นคือการสรุปด้วยสายตา....“ระวังครับ!” อาการเซ ทำให้คนที่คล่องตัวที่สุดถลาเข้าไปประคองร่างบางที่ผุดลุกขึ้นไว้ทันคิ้วหนากระตุกขึ้น ภาพชายหนุ่มประคองเมียรักที่ตนเองไม่สามารถคว้าไว้ได้ เพราะมีร่างบางเบียดบังไว้ ขัดเคืองนัยน์ตาเป็นอ

จะดีชั่วอยู่ที่ตัวทำ“เดร์...เมย์จะทำไงดีพี่รุจเปลี่ยนไป พี่รุจเปลี่ยนไปจริงๆ นะ...” โดยอีกคนไม่ทันคาดคิดร่างบางก็โผล่เข้าหาอกแกร่งซบหน้าร้องให้ ความใกล้ชิดซึมผ่านเนื้อผ้าซ่านลึกไปถึงเลือดลมในกาย รับรู้ถึงความอุ่นร้อนและเย็นพร้อมๆ กันของหยดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวลสองข้างอย่างพร้อมเพรียงที่แนบอยู่บนอกหนา“ผมไม่รู้หรอกว่าเมื่อก่อนคุณรุจเขาดีกับเมย์ยังไง แต่คนรักหากเห็นคนอื่นดีกว่าหรือมองเราผิดไปทั้งที่ไม่เห็นกับตาเท่ากับไม่เชื่อใจกันแล้วต่อไปมันก็จะมีเรื่องอื่นๆ ตามมาอีกแน่ ผมเชื่ออย่างนั้น” เดร์เอ่ยบอกตามความเชื่อของตัวเองร่างบางสะท้านนิ่งอยู่กับอกแกร่งอย่างคนใช้ความคิด มือหนาที่นาบอยู่ข้างลำตัวยกค้าง ใจหนึ่งอยากโอบกอดปลอบโยน ในห้วงคำนึงที่เคยโหยหาแต่อีกใจไม่กล้าพอเพราะทุกอย่างมันยังไม่แน่ชัดว่าหญิงสาวจะเอายังไงกับเรื่องที่กำลังเล่นงานอยู่กับหัวใจหล่อนตอนนี้เสียงสะอื้นเงียบพร้อมร่างบางผละออกจากอก ปาดน้ำตาที่หยุดไหลให้แห้งสนิท “เดร์ว่าเมย์จะทำยังไงดี” คนไร้หลักพักพิงใจในยามนี้ได้แต่ถามคนที่อยู่ข้างกายตอนนี้เท่านั้น ก็เธอไม่มีใครแล้ว!คนถูกถามความคิดเห็นค้นหาความจริงบนใบหน้าหวานที่เต็มไปด

สู้ต่อคนรอยังไหวก้าวยาวๆ อย่างคนเร่งร้อน เดินเข้าไปใกล้ร่างสมส่วนที่ดูไม่ยินดียินร้ายกับเรื่องที่เกิดขึ้นสักเท่าไหร่ เขาเสียอีกกลับยืนไม่ติดที่เหมือนพื้นห้องมันร้อนและพร้อมจะหลอมละลายร่างกายเขาให้เป็นเถ้าธุลีได้ในพริบตา“บอกผมมาสิ อย่าทำเหมือนคนไร้เหตุผลแบบนี้” เขาเอ่ยถามพร้อมยื่นมือทั้งสองข้างจับไหล่บางแล้วเขย่าแรงๆ เหมือนให้อีกฝ่ายตื่นมาพูดความจริงกัน“เหตุผล...” เมรียิ้มเยาะสะบัดไหล่ให้หลุดจากการเกาะกุม แม้มันจะไม่ได้เจ็บเท่าที่ใจ แต่เธอไม่ต้องการให้อีกฝ่ายได้สัมผัสตัวอีกต่อไป “ที่เมย์ทำอยู่ตอนนี้แหละคือเหตุผลทั้งหมด” ที่พูดออกมามันเหมือนดึงหัวใจตนเองมาบีบให้อีกคนดูเล่น“...เหตุผลที่จะไปจากพี่นี่หรือ...แล้วคนที่เคยบอกว่ารักกัน จะอยู่เป็นกำลังใจให้กันและกัน เขาทำกันแบบนี้หรือ” น้ำเสียงเริ่มเปลี่ยนไม่เป็นจังหวะ พอๆ กับการเต้นของหัวใจที่เต้นผิดจังหวะ“ใช่ นี่คือเหตุผลที่เมย์จะทำ แล้วพี่รุจละ...พี่รุจเคยคิดจะบอกเหตุผลให้เมย์รู้บ้างหรือเปล่า...พี่ไม่เคยเอ่ยบอก...ทำไม เมย์เป็นคนไม่มีหัวใจหรือไง หรือพี่ไม่เคยเห็นค่าของเมย์” เสียงแหลมแผดถามสุดอัดอั้น บ่อน้ำตาที่รอเวลาระเบิดถูกปล่อยให้ทะลั

ปากมีไว้ให้พูดเมื่อทุกอย่างเป็นแค่การเข้าใจผิดเรื่องอะไรเขาจะปล่อยภรรยาที่รักไปโดยไม่อธิบาย...คนถูกขัดชะงักเท้าหยุดเดิน แล้วหันมาขึงตาใส่พร้อมคำพูดบาดใจ “หูไม่ดีหรือไง บอกแล้วว่าไม่มีอะไรจะคุยกันอีก หลีกทาง...เดร์รีบหน่อยสิ” เมรีไม่สนใจคนตรงหน้า หันไปเรียกอีกคนที่ยังมาไม่ถึงตัวเธอคนถูกเรียกกึ่งเดินกึ่งวิ่งเพื่อรีบก้าวให้ถึงตัวอีกคนโดยไว“ดูท่าคุณสองคนเหมือนรู้จักกันมาก่อน” เสียงทุ้ม ฉงนในท่าที ที่ค้างคาใจ จึงถามออกไป โดยคิ้วหนาขมวดผูกปมมองชายหนุ่มอีกคนอย่างสงสัยอยู่เต็มใบหน้าตอนนี้วิรุจมั่นใจว่าเขามองความสัมพันธ์ของคนทั้งคู่ไม่ผิด เพราะการแสดงที่เขาสังเกตเห็นหลายครั้ง ทั้งสายตาและคำพูดมันทำให้คิดแบบนั้น...“หะ...!” น้ำเสียงถูกกลืนหาย เดร์รู้สึกครั่นในตัว เพราะมีชะงักหลังตัว“ใช่ เรา...ไม่ใช่แค่รู้จัก...” คนที่ถูกละความสนใจเอ่ยตอบเสียเองและเน้นคำว่า ‘เรา’ ชัดเจน พร้อมถอยหลังเล็กน้อย แล้วสอดคล้องแขนแสดงออกให้เห็นชัดเจน “แต่สนิทสนมกันมาก่อน และรู้ใจกันเป็นอย่างดี” เมรีบอกความจริงทุกอย่างทุกคนที่เห็นได้ยินได้ฟังถึงกับอ้าปากค้าง แต่คนที่ตกใจหนักคือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของคนที่ให้ความกระ