บททั้งหมดของ เมรีขยี้รัก: บทที่ 51 - บทที่ 60

แค่คำคำเดียวห้องสี่เหลี่ยมที่เคยอบอุ่นมาบัดนี้ไร้ซึ่งความรู้สึกนั้น ร่างหนายังคงเดินวนเวียนอยู่รอบๆ ห้องเหมือนคนไร้สติ ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะเครื่องแป้งสองมือที่สั่นจนเกินควบคุมแตะไปบนขมับที่ชื้นเหงื่ออย่างยากเย็น ข้อศอกยันไปบนหน้าขา สายตากวาดไปทั่วห้อง ของใช้ทุกอย่างยังวางอยู่เช่นเดิมเหมือนเจ้าของยังไม่ไปไหน“เมย์...ถ้าจะคิดเอาหัวใจผมไป ทำไมต้องทิ้งร่างและวิญญาณที่ไร้ความหมายของผมไว้ตรงนี้ด้วย...” น้ำเสียงสั่นระริกผ่านริมฝีปากใบหน้าคล้ายจะวอนขอให้ใครคนนั้นได้รับรู้ “ผมจะอยู่ยังไงโดยไม่มีคุณ” น้ำเสียงแหบแห้งอย่างคนหมดหวังเหม่อมองปล่อยความคิดไปเรื่อยเขาจะอยู่อย่างคนไร้หัวใจไปตลอดกาลได้อย่างไร... สมองพร่าเลือนย้ำความรู้สึกออกจากห้วงความคิดคนที่อยู่ในอาการเศร้าเสียใจ ไม่รู้หรอกว่าด้านนอกมีใครคนหนึ่งยืนมองอยู่นานแล้วจนมีเสียงทักขึ้นมาเบาๆ ว่า “เสียใจคร่ำครวญไป ไม่ได้แก้ปัญหาได้หรอกนะครับ รอเวลาอีกสักหน่อย มันก็จะดีเอง”“ลุง...” แค่เห็นว่ามีใครเดินเข้ามาน้ำตาของวิรุจก็ไหลหลั่งรินสะอื้นหนักอย่างไม่อายทั้งไร่ไม่เหลือใครให้เขาได้อุ่นใจเท่าผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า เมื่อไร้เสาหลักคนที่จะ

อะไรที่ใครก็คาดไม่ถึงเพี๊ยะ!! เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังถนัดชัดเจนใบหน้าคมหันไปตามแรงปะทะลงมาเต็มที่ ดวงตาคมเบิกกว้างหันกลับมาช้าๆ “คุ คุณตบหน้าผม...” น้ำเสียงเบาหวิวอย่างคนผิดหวังพร้อมยกมือหนาสัมผัสกับใบหน้าซีกขวาอย่างช้าๆ “ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้กับผม” ดวงตาค่อยๆแปลเปลี่ยนเป็นระอุอ้าวและกร้าวขึ้น เหมือนจะแผดเผาคนทำให้เป็นเถ้าถ่านซะเดี๋ยวนั้นคนสูงวัยตะลึงงัน แววตาสำนึกก้มมองฝ่ามือของตัวเองที่ออกอาการชาไปตามแรงปะทะแต่สิ่งที่ทำให้สะเทือนใจไปกว่านั้นคือคำที่เอ่ยเรียกมันเปลี่ยนไป“ก็แก มันอวดดี” เขาพยายามให้เหตุผลแต่อีกฝ่ายมีหรือจะฟัง“คุณกล้าดีแท้ ที่ตบหน้าผม หากคุณต้องการใช้สิทธิ์นี้ แล้วทำไมไม่อยู่สอนผมละ ทำไมต้องทิ้งผมไว้เหมือนทุกวันนี้” เสียงทุ้มแผดออกมาสองมือหนาคว้าหมับไปบนไหล่หนาที่บัดนี้งองุ้มไปกับการกระทำที่สะเทือนใจของตัวเอง“มะ หมายถึงอะไร!” ลุงพลถึงกับน้ำเสียงติดขัด งงงันกับคำต่อว่าที่ฟังผ่านหู อีกทั้งเขาไม่รู้หรอก ว่าหนุ่มตรงหน้าพบเจออะไรมาทำไมถึงต้องกลายมาเป็นคนสิ้นคิด กระทำในสิ่งที่ไม่ควรกระทำใบหน้าพลาชัยบัดนี้บูดเบี้ยวอย่างคนเจ็บปวด หายใจไม่สะดวก ประหนึ่งเหมือนโดนกรรไกรแหลม

ใกล้ฟ้าจรดดาวคนที่สลบยาวมาจากฟาร์ม ไม่รู้เลยว่าหลังจากที่ตนเองหมดสติไปมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง เอ่ยตอบ “...เจ็บค่ะ เอ่อ แล้วรังรองมานอนอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” เธอถามพลางมองสังเกตไปโดยรอบแล้วก็ประจักษ์แก่สายตา เมื่อเห็นผู้ชายสูงวัยในชุดขาวและพยาบาลอีกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลโรงพยาบาล... ใบหน้าหวานตื่นขึ้นอย่างตกใจเธอเป็นอะไรทำไมต้องมานอนโรงพยาบาลด้วย ถามตัวเอง ใจเต้นตุบตับ มองตาปริบๆ เก็บความสงสัยไว้ รู้ว่าเป็นใครที่ยืนอยู่ในห้องและคนที่เธอรู้จักดีกำลังพูดคุยกันอยู่“ตกลงหมอต้องรอดูอาการคืนนี้ก่อน ยังไงพรุ่งนี้เช้าจะตรวจดูอีกครั้ง” หมอเอ่ยบอกชายหนุ่มที่ลงประวัติไว้ว่าเป็นญาติ“ครับ” เสียงทุ้มรับคำพร้อมกับเดินไปส่งคุณหมอเปิดประตูให้แล้วปิดประตูกลับเหมือนเดิม“เป็นไงบ้างยังเจ็บอยู่หรือเปล่า” เขาถามซ้ำอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง “รุจ รังรองเป็นอะไรกันแน่ แล้วทำไมต้องใส่อะไรด้วย” ใบหน้าซีดเซียวมองสายน้ำเกลือที่แขวนห้อยอยู่บนที่แขวน ใจเริ่มเต้นแรง“คุณไม่สบายอย่าขยับแรงนัก เดี๋ยวจะกระทบกระเทือน...” วิรุจเอ่ยเตือนสีหน้าวิตก เมื่อเห็นอีกคนเริ่มขยับตัวมากขึ้น“กระเทือน กระทบกระเทือนอะไร” คิ้วเรียวเลิกสูงขึ้

ก็คนมันไม่มีใครเท้าหนาหนักๆ ก้าวไปแต่ละก้าวเต็มไปด้วยหัวใจมุ่งหวัง เดินไปบนช่องทางหลักเพื่อพาตัวเองไปที่รถที่จอดไว้หลายชั่วโมง พร้อมๆ กับความคิดที่ไหลลื่นที่จะเอาเมียสาวกลับมาด้วยหนทางให้เลือกหลายทางและเขาจะลองมันทุกทาง ทางแรกคืออดีตนายเก่า ทางที่สองคือไปหาคนที่เธอเดินหันหลังให้เขาและพาดวงใจเขาไป ที่อยู่ของบริษัทมีอยู่ในบันทึกของฟาร์ม แล้วจะมีอะไรให้เขาต้องกลัวอีก...ท้องฟ้าเริ่มอ่อนแสง แต่คนที่อยู่ในที่ร่มต้องหยุดพัก ปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงแดดด้านนอก สายตาหรี่แคบเพ่งมองออกไปสอดส่ายสายตาไปยังจุดหมาย คือรถที่จอดอยู่ไม่ไกล หากแต่ยังมองไม่เห็นจุดหมายสายตาก็ปะทะกับร่างสมส่วน ในชุดเดรสรัดรูปเน้นทรวดทรงที่เขาจำได้ติดตาไม่เคยลืม แต่ภาพที่เห็น หากเขาไม่รู้จักผู้หญิงคนนั้น เขาคงคิดว่า ผู้ชายหล่อเหลาคนนั้น เป็นคนรักของเธอไปแล้วภาพโอบไหล่ประคองร่างบางที่เดินอยู่บนถนนในมืออีกด้านถือร่มกันแสงแดดให้กัน มันช่างบาดลงไปในหัวใจแกร่งของเขาอย่างจัง ทำไมผู้ชายคนนั้นไม่เป็นเขา...“เมย์...” เรียกฝากผ่านลมออกไปเบาๆ ภาพที่เห็นคนสองคนสนิทสนมกัน อาจจะเจ็บแต่เมื่อได้คิดว่าเธอยังอยู่แถวนี้ความดีใจจนลืมตัว ก้า

ถ้าไม่มีใจให้กันสิ่งที่ได้ยิน เหมือนหนามแหลมทิ่มลงไปบนเนื้อ “อนาคตของคุณคืออะไร การที่วิ่งไล่จับผัวคนอื่นนั่นหรือคืออนาคตของคุณ” ในเมื่ออีกคนทำตัวอย่างคนไร้หัวใจ คนที่กำลังจะเป็นพ่อคน มีหรือจะทนสงบปากสงบคำไว้ได้ คนที่เคยผ่านความรู้สึกเดียวดายในวัยเด็ก เจ็บกับความจริง มีใครที่จะร้ายไปกว่าการฆ่าลูกของตัวเองเพื่อความต้องการของอนาคต “หึ...คนงานอย่างผม มันก็ทำให้คุณครางได้ไม่ใช่หรือ” ความจริงที่เขาและหล่อนรู้ดี ถูกเอ่ยเอามาเป็นข้อโต้เถียงเพื่อให้อีกฝ่ายได้สำนึกในความจริงบ้าง“ไอ้บ้า!” ใบหน้าขาวซีดเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเข้ม ทั้งโกรธทั้งอาย ก็มันความจริงทั้งนั้น!“บ้าก็ผัวคุณ”“ไม่ ไม่จริงผัวฉันคือคุณวิรัตน์”พลาชัยสะอึกกับความจริงใช่ เขาไม่เถียงเพราะนั่นมันเรื่องจริงที่ผ่านไปแล้ว แต่เวลานี้มันมีแต่เรื่องเธอกับเขาเท่านั้น...!“สมองของคุณคิดได้แค่นี้หรือไง?” น้ำเสียงเบาลง แต่อีกฝ่ายกับก้มหน้าก้มตากรีดร้อง เขาได้แต่ทนยืนฟังเขารู้ว่าหล่อนรู้และเขาเองก็มั่นใจ ว่าเด็กในท้องเป็นลูกของเขา เพราะทุกครั้งที่มีอะไรกัน ต่างคนต่างไม่คิดป้องกัน เพราะหล่อนเป็นฝ่ายบอกให้ทำอย่างที่ใจต้องการ แล้วผู้ชายอย่างเข