บททั้งหมดของ เมรีขยี้รัก: บทที่ 71 - บทที่ 74

ผ่านมาให้จดจำ“นนท์ ไปตามนายหัวกับคุณเมย์มาได้แล้ว ทุกคนพร้อมแล้วนะ แล้วนี่จะแข่งกันโตหรือไงเนี่ย” คนที่ผันตัวเอง โดยการเปิดโอกาสให้ร่วมหุ้นของเจ้านายเก่า เอ่ยบอกน้องชาย ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากินบาร์บีคิว โดยมีพี่สะใภ้อย่างรังรองป้อนให้อร่อยปาก“หือที่ไหน ผมกินน้อยนะ เมียพี่นั่นแหละกินจุ ดูสิป้าแก้วย่างเกือบไม่ทัน ใส่มาเท่าไหร่ก็หมด” โบ้ยไปให้พี่สะใภ้ที่ยื่นช้อนคาปากตนเองอยู่“หือได้ไง พี่กินสองคนต้องเยอะหน่อยสิ” เอี้ยวหน้าหวานใสที่บัดนี้เหลือไว้แค่ความจริงใจและความคิดที่เป็นมิตรกับทุกคน“อ้าว...” นนท์ร้องขึ้นเพื่อจะเถียง แต่ถูกคำพูดของพี่ชายดักไว้“พอๆ ไม่ต้องเถียงไปตามเจ้าของไร่มาได้แล้ว เรื่องกินไว้ทีหลัง” ตัดสินใจสยบการกินของคนเป็นน้อง“คร๊าบ ไปก็ได้” คนถูกใช้ให้ไปตาม ผุดลุกขึ้นเดินแกมวิ่งออกไปยังจุดหมายที่เห็นแสงไฟสว่างจ้ารอบตัวบ้านพักทรงปั้นหยา เท้าหนาภายใต้รองเท้าผ้าใบสีเข้ม ไม่ได้เดินไปต่อ เมื่อเสียงที่ดังผ่านออกมามันบ่งบอกว่าอย่าไปขัด!“พี่รุจบ้า...จักจี้นะ” นนท์ที่ได้ยินเสียงแว่วหวาน ดังลอยลม อดยิ้มกริ่มไม่ได้ มีหรือหนุ่มน้อยจะไม่เข้าใจ ว่าอะไรควรหรือไม่ควร...ร่างหนาที่เหมา

ความรักที่ตามหา สุดท้ายก็เจอนนท์คนทำเรื่องจริงๆ หันซ้ายหันขวา ทำหน้าเหยจมูกย่นเป็นนัย ให้ทุกคนช่วยเงียบๆ เพราะหากขืนความแตก มีหวังตนเองได้โดนไล่เตะจากคนเป็นนายแน่ๆ แต่เหมือนมันจะจริง อย่างที่เจ้าตัวคิด เมื่อหันกลับมา พบว่าสายตาคาดโทษของคนเป็นนายกำลังบังคับตนทางสายตา“หือเปล่านะครับ...ผมไม่ได้ทำอะไร หรือกล่าวหานินทาว่านาย แค่บอกว่านายกำลังจะมีน้องแข่งกับพี่ชัยเลยยังไม่ออกมาเท่านั้นเอง!”“หือ...!” คนถูกเอ่ยถึงลับหลัง ลากเสียงยานคาง “เห็นอะไรบ้างนนท์” เสียงทุ้มเอ่ยถามหน้าเรียบตึงตาคมเข้มยกแขนกอดอก เพ่งมองคนหน้าเจื่อนเหลือสองนิ้วไม่กระพริบ นนท์หลบตาต่ำรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ทุกคนต่างพากันเงียบเหมือนกลัวว่าหากหายใจดังหรือขยับจะโดนหางเลข “ผมไม่เห็นครับ แค่...” ซ่อนสายตาไม่ต้องการเอ่ยอะไรอีก มันเขิน!“แค่อะไรนนท์ มองหน้าฉันสิ พื้นดินมันหล่อ กว่าฉันตรงไหน ถึงได้มองมันแบบนั้น”“หือนาย ไหนกันเล่า...” บอกปัด ส่ายหน้า สบตาคนที่ทำให้อาการเต้นของหัวใจกระตุก แล้วหันมองไปยังคนเป็นพ่อ ที่ทำหน้าบ่งบอกให้รู้ว่า ‘กูไม่เกี่ยว!’ ไอ้นนท์รับเละ!“นายต้องไปด่าพี่ชัยโน้น บังคับให้ผมไปเรียกนายอะ” คนหาทางเอาตัว