บททั้งหมดของ เมรีขยี้รัก: บทที่ 31 - บทที่ 40

ไม่ต้องเหลือเยื่อใยลุงพลรับหน้าที่พลขับบรรทุกผู้โดยสารไปส่ง โดยใช้รถรางของฟาร์มแค่คันเดียวที่ปรับแต่งไว้สำหรับใช้งาน เพื่อให้ผู้มาพักผ่อน ได้ชื่นชมกับธรรมชาติสองข้างทางได้อย่างเพลิดเพลิน แต่เส้นทางสำหรับที่จะขึ้นไปชมน้ำตกจำเป็นต้องเดินเท้าขึ้นไป รถจึงมาจอดได้แค่ในจุดที่รถเข้าถึงเท่านั้นเมื่อรถเข้าจอดเทียบเส้นทางเดินเท้าทุกคนจึงทยอยลงจากรถ“ผมถือให้ดีกว่านะ...” เดร์รีบแย่งกระเป๋าจากมือรังรองรังรองมองชายหนุ่มเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ร้องห้ามหรือเอ่ยอะไรออกไปเพราะอีกฝ่ายเดินลิ่วนำไปแล้ว“อะไรของเขา...” เธองึมงำออกมาเบาๆ อย่างไม่เข้าใจ โดยมีสายตาคู่สวยจับตาดูอยู่ห่างๆภาพที่บังเอิญหันมาเห็นทำให้เมรีรู้สึกไม่เข้าใจ แต่ก็ต้องนิ่งเงียบเอาไว้“มีอะไรหรือเปล่า...” วิรุจก้มถามเมียรักที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหน้าตนเอง เธอยิ้มรับแล้วตอบไปอย่างที่เธอรู้สึก“ปะเปล่า ไม่มีอะไรค่ะ” ตอบปฏิเสธแล้วรีบเดินลงจากรถ โดยมีสามีเดินตามรั้งท้ายมาเมื่อเห็นคู่สามีภรรยาเดินลงมา ลุงพลก็ละจากบุตรชาย ก่อนจะหันมองไปยังชายหนุ่มอีกคนที่เดินนำหน้าไปแล้วด้วยความหนักใจ“นายครับ...” กระซิบเรียกเบาๆ พร้อมโน้มตัวลงเล็กน้อย เมรีเห็นเด

ทีใครทีมันร่างหนาที่เริ่มมีกลิ่นเหงื่อเดินเข้ามาโอบไหล่ภรรยา “ผมศึกษามาดีแล้วคุณไม่ต้องห่วงหรอก อีกอย่างอย่าลืมว่าคนที่นำทางเรามาเป็นคนในพื้นที่และเป็นคนพานักท่องเที่ยวเดินป่าหลายครั้งแล้ว” เอ่ยบอกภรรยาตามความเป็นจริงเพื่อช่วยลดความหวาดหวั่นของเธอ“หรือคะ...เมื่อไหร่...” ขยับแหงนมองหน้าสามีเมื่อหย่อนตัวลงนั่งบนโขดหินเรียบร้อยแล้ว พร้อมกับค้อนออกไปอย่างพองามและเอ่ยขึ้นต่อ “มีอะไรอีกหรือเปล่าที่คุณทำให้เมย์แปลกใจได้อีก”“ก็ผมไม่ค่อยมีเวลาจะบอกอะไรเกี่ยวกับรายละเอียดอีกมากมายในฟาร์ม คุณก็รู้นี่ว่าเพราะอะไร” เขาทรุดตัวลงนั่งบนโขดหินก้อนเดียวกันและกระชับอ้อมกอด สูดกลิ่นกายที่ปะปนกลิ่นเหงื่อบนหน้าผากชื้นเหงื่อเข้าเต็มปอดโดยไม่คิดอายว่าความหวานที่ตนเองแสดงออกอยู่นั้น ใครเห็นแล้วจะอิจฉาหรือไม่ใบหน้าหวานที่ผ่านการเดินทางกลายเป็นสีเลือดฝาดและสีแดงเถือก ทั้งเหนื่อยและเก้อเขินในเวลาเดียวกันเมรีรู้ดีว่าสามีเอ่ยถึงอะไร...ใช่ ตั้งแต่เขาบุกเบิกฟาร์มใหม่ขึ้นมาเพื่อสร้างความมั่นคงให้กับฟาร์ม เขาและเธอไม่ค่อยมีเวลาพูดคุยหรือนั่งปรึกษาอะไรกัน...แม้แต่จะนอนกอดกันใต้ผ้าห่มยามรู้สึกตัวก็ยังไม่มีเลย...เด

รับรู้และเข้าใจรอยยิ้มที่แต้มอยู่บนใบหน้านวล ค่อยๆหุบลง มองแผ่นหลังหนาที่เดินไกลออกไป โดยนนท์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆกัน พยายามเข้าใจความรู้สึกของคนสองคน หนึ่งเมีย หนึ่งคนคุ้นเคย เมื่อไม่รู้จะทำอะไรได้ จึงได้แต่ถอนหายใจ“เป็นไรจ๊ะนนท์” เสียงหวานใสถามออกไปเมื่อเห็นใบหน้าของเด็กหนุ่ม คิ้วขมวดย่น“อะ หะ ปะเปล่า” นนท์รีบบอกปัด พร้อมยิ้มเจื่อนๆให้คนถาม “ยังไม่แก่อย่าคิดมากซิ” เสียงหวานเอ่ยเย้าพร้อมร้อยยิ้ม เธอรู้ว่านนท์เข้าใจความรู้สึกของเธอดี แต่อย่างน้อยก็ไม่อยากให้เธอกลายเป็นคนขี้หวาดระแวงจนเกินเหตุในสายตาของใครๆ“ผะผม ไปดีกว่า” โดยไม่รอคำอนุญาตเด็กหนุ่มก็ออกวิ่งไปอย่างไม่กลัวสะดุดก้อนหินน้อยใหญ่หกคะเมนตีลังกา เมรีได้แต่ส่ายหน้าอย่างหวาดเสียว“นายให้ผมไปด้วยนะครับ” นนท์ร้องขอ เมื่อวิ่งไล่หลังมาทันก่อนที่เขาจะออกจากกลุ่ม“ไม่ อยู่ดูแลคุณเมย์” เขาหันมาสั่งแต่ไม่ได้หยุดเดินและเห็นว่าหนุ่มน้อยมีกระเป๋าเตรียมพร้อมแล้วเช่นกัน “ก็บอกแล้วไง ว่าจะไปแค่คนเดียว” เขาว่าโดยหันกลับไปมองเส้นทางไม่อยากสนใจเรื่องใดอีก“จะไปไหนกันครับ” เดร์เดินเข้ามาทันเช่นกัน เมื่อเขาเห็นว่า เจ้าของฟาร์มเตรียมตัวเหมือนจะเดินทา

เปิดศึกระยะประชิดสายตาคมมองไปในเต็นท์ทุกคนเริ่มทยอยกันกินอาหารเที่ยงหลังจากสนุกสนานกับธรรมชาติพอสมควรแก่เวลา แต่ใบหน้าก็ยังไร้สีสัน ทั้งที่จริงเธอควรจะร่วมสนุกกับกลุ่มแขกที่ร่วมเดินทาง“ไม่ได้หรอกครับ กินเถอะ...หากคุณเมย์เกิดหน้ามืดขึ้นมาอีก ผมจะบอกนายอย่างไรละครับ...” รู้ดีว่าคนเป็นนาย คงกินอะไรไม่ลง เพราะเป็นห่วงคนที่เดินออกจากกลุ่มไป แต่ถึงอย่างไร นนท์ต้องหาทางพูดให้นายสาวกินข้าวเที่ยงจนได้“ผมว่าหลังจากกินข้าวเสร็จ ผมกะจะชวนลุงแหวงออกตามไปด้วยดีกว่า ผมไม่อยากรอเวลาให้ถึงตามคำสั่งนายหรอก” นนท์ตัดสินใจบอกไป เพราะหลังจากที่เจ้านายไปแล้ว ตัวเขาใช่จะสบายใจ ยิ่งเวลาเดินผ่านไปเท่าไหร่ ความรู้สึกเป็นห่วงก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น“จริงนะ กินข้าวเสร็จ นนท์จะตามคุณรุจไปจริงๆ นะ” ใบหน้ารื่นขึ้นเหมือนคนมีความหวัง“คร๊าบบ ผมพูดจริงๆ ยังไงคุณเมย์ต้องกินข้าวก่อน ผมจะไปเอามาให้ตรงนี้ดีกว่านะครับ” นนท์รับคำน้ำเสียงรื่นเริง เมรีที่หน้าหม่นอยู่ คล้ายใบหน้าลง ยิ้มบางๆตอบรับ“อืม...” เธอรับคำ แต่อีกคนก็ผละออกไปแล้วข้าวกล่องที่จัดเตรียมมาอย่างง่ายๆ ถูกยื่นให้ตรงหน้า มือเรียวบางยื่นรับกล่องข้าวพร้อมส่งยิ้มให้

รักได้เจ็บอีกฝั่ง ใต้โคนต้นไม้ใหญ่ ร่างลีบบางขยับชิด กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ ใบหน้าขาวซีดดวงตาเจือแววหวาดหวั่น ภาพบุรุษหน้าเกรียมผิวดำแดงตัวล่ำใหญ่ไม่ต่างกัน แต่ผิดกับอีกคนที่ผอมสูงยาวกว่าเล็กน้อย ชุดสวมใส่กลางเก่ากลางใหม่ กางเกงมีการขาดรุ่ย บ่งบอกถึงสภาพของการใช้งานและความเป็นอยู่ได้อย่างดีและที่สำคัญประเด็นที่พูดพวกนั้นเอ่ยถึง มีเรื่องผู้หญิงเข้ามาเกี่ยวข้อง ความกลัวจึงมีเพิ่มขึ้นยิ่งเห็นของในมือที่คล้ายกับอาวุธที่พร้อมใช้งานท้องไส้ปั่นป่วนบีบหากัน คล้ายฉี่จะราด แต่แม้จะกลัวแค่ไหน เธอก็ใช้สติ กวาดสายตามองอย่างสังเกตบนบ่าด้านหลังของทั้งคู่เหมือนย่ามที่ใส่บางอย่างไว้จนพองนูน ในมือถือไม้บางอย่างซึ่งเธอพอเดาออก ว่าเป็นเครื่องมือทำมาหากินแน่ๆ เพราะมันเป็นเหมือนปืนหรือคันธนู อะไรสักอย่างที่เคยเห็นผ่านสายตามาบ้างแล้วในหนังสือเครื่องมือทำมาหากินของชนบท แต่นั่นมันนานมาแล้วไม่รู้ว่าเขาเรียกกันว่าอะไร...ที่รังรองคิดไว้ว่าอยากขอความช่วยเหลือ ติดลบไม่เหลือไว้ในใจ เธอได้แต่ภาวนาขอให้มันผ่านไปไวๆพร้อมยกมือสั่นเทาขึ้นพนมท่วมหัว แต่เพราะไม่ทันระวังตัวร่างบางเสียหลักขยับ พร้อมเหยียบกิ่งไม้แห้ง ใกล้