บททั้งหมดของ เมรีขยี้รัก: บทที่ 21 - บทที่ 30

ไม่จางชายหนุ่มไม่เอ่ยออกความเห็นต่อ แต่ในใจเขาคงคิดว่าคงเป็นอย่างที่หญิงสาวพูดและเขาจะไม่พลาดโอกาสนั้นแน่นอนหลังเงาไม้ใหญ่ที่ร่างอวบอิ่มใช้อำพรางตัวเองไว้ แววตาลุกวาวไม่อาจเก็บความเกลียดชังกับภาพที่เห็นตรงหน้าได้ “การทนรอ คงใกล้ถึงเวลาแล้วสินะ...” เสียงลอดไรฟันก่อนจะขบบดเข้าหากันจนเกิดเสียงรังรองพาร่างที่รุมเร้าด้วยความอิจฉาที่ลุกโชนเดินลัดเลาะออกไปท่ามกลางแสงจันทร์ พยายามเดินให้เบาที่สุด แต่มันกลับเพิ่มน้ำหนักด้วยแรงอารมณ์“อีกไม่นาน...ฉันจะเอาของฉันคืน... ของของฉัน!”คำพูดพรั่งพรูออกมาจากความรู้สึกนึกคิดของตนเองสายตามุ่งมองไปตามเส้นทางที่ใช้ในการนี้โดยเฉพาะ โดยลืมความจริงที่ควรคิดว่าสิ่งนั้น หล่อนเองที่เป็นคนทิ้งไปเองอย่างไม่แคร์หลังจากพูดคุยกันพอเข้าใจ วิรุจจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเพื่อเตรียมตัวเข้านอน โดยเมรียังคงเหม่อมองท้องฟ้าที่ขอบหน้าต่างอยู่อย่างขบคิด‘เรื่องที่อยากจะบอกก็ยังไม่มีโอกาสได้เปิดปากบอกอยู่ดี...’ คนที่ยืนลูบหน้าท้องที่เริ่มนูน ถอนหายใจเบาๆเพราะความเป็นห่วงมีอยู่ท่วมท้นเริ่มลังเลกับความคิด การงานทุกอย่างกำลังลงตัว เธอจึงคิดว่า ปล่อยให้เรื่องนี้เป็นความลับต่

ได้แค่เก็บรักไว้ห่าง ๆรังรองคิดไม่ถึงว่าผู้ชายที่เธอเคยเป็นฝ่ายเรียกหาจะเป็นฝ่ายกล้าเรียกร้องจากเธอเสียเอง หากเป็นเช่นนี้เธอคงจะเก็บไว้ใช้ไม่ได้อีกแล้ว...คำว่าแกที่เปล่งออกมา ทำเอาคนที่ถูกเปลี่ยนศัพท์ชักสีหน้าไม่พอใจ แต่ก็รีบเก็บความไม่พอใจเอาไว้‘จะดีกว่าแค่ไหนกัน...’ คิดอย่างแค้นเคือง แต่ชายหนุ่มกร้านโลกอย่างเขามีหรือจะยอมแค่คำพูดเท่านี้ เพราะสิ่งนี้เป็นผลพลอยได้ที่เขาชอบที่สุดไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่ คนมีชนัก...ย่อมไม่กล้าแสดงกิริยาบางอย่างที่ตนเองถนัดออกมาชัดเจนนักหรอก นั่นคือความจริงที่ทั้งคู่เริ่มประจักษ์แก่กันมากขึ้น...กลางดึกที่เงียบสงัด ราตรีกาลเดินไปอย่างช้าๆ เสียงสัตว์เล็กและสัตว์ใหญ่ที่เลี้ยงไว้ดังขึ้นเป็นบางครั้ง เท้าหนาในรองเท้าผ้าใบกลางเก่ากลางใหม่เดินกลับที่พักของตัวเองอย่างอารมณ์ดี“แกชักจะเอาใหญ่แล้วนะไอ้ชัย...” เสียงดังผ่าความเงียบ เจ้าของชื่อสะดุ้งเฮือก เท้าที่ก้าวเป็นจังหวะหยุดชะงัก เสียงที่เอ่ยนั้นคือการตำหนิอย่างชัดเจนและมันก็ทำให้เขาตกใจ หัวใจที่สั่นไหวเพราะความตกใจก็ถูกปรับให้เป็นปกติ ไม่ใช่ว่ากลัวความผิดแต่เพราะคาดไม่ถึงว่าเวลานี้จะมีใครมานั่งรอจับผิดเขา

อย่าคิดเสี่ยมรักเขาคนที่ถูกมองถึงกับหน้าชา ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าด้วยกัน สายตาและคำพูดนั้น เธอรู้ว่าเป็นการดูถูก หากจะเอาคืนขอเป็นครั้งหน้า เพราะครั้งนี้ เธอไม่อยากให้สามีลำบากใจวิรุจรู้ดีจากอาการนิ่งเงียบของภรรยา จึงยื่นมือหนาไปสัมผัสแขนเรียวที่อยู่ภายใต้ผ้าเนื้อดีและไต่ต่ำลงไปประสานมือเรียวนั้นไว้“ผมบอกให้คุณรับผิดชอบส่วนไหน อย่ามายุ่งในสิ่งที่ผมไม่ได้สั่ง” เขาหันไปบอกรังรองเสียงขุ่น หล่อนชักสีหน้าใส่ กำมือทั้งสองไว้แน่น เคืองที่เขาสั่งสอนเธอต่อหน้าคนงาน“อย่าทำให้เกิดเรื่องไม่งามขึ้นละ” เขาเตือนอีกครั้ง ไม่ชอบคำพูดและท่าทาง ที่ดูข่มภรรยาของเขา ลุงพลและลูกชายก้มหน้ามองพื้นไม่อาจทนมองดูภาพลูกเลี้ยงกับแม่เลี้ยงปะทะคารมใส่กันและรู้ว่าฝ่ายหญิงไม่ยอมหยุดเป็นแน่“แล้วไง...รังรองก็แค่เดินมาดู เดี๋ยวถึงเวลา รังรองก็กลับไปเองนั่นแหละ แค่นี้ไม่ถึงกับล่มหรอก” รังรองรู้สึกเสียหน้า ทิ้งสายตาและน้ำคำ มองจิกไปยังหญิงสาวที่ยืนเคียงข้างเขา เพราะว่าหล่อนทำให้เธอโดนตำหนิ ก่อนจะลดสายตาไล่ต่ำตามแขนแกร่ง และหยุดอยู่ตรงฝ่ามือหนาที่กำมือเล็กของอีกคนไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เหมือนประกาศตัวว่า เขาพร้อมปกป้องหญิ

คนไม่ใช่ ทำไงได้เดร์ยกยิ้มรู้สึกสมเพชตัวเองที่ไม่สามารถตัดใจจากผู้หญิงที่ตนมีใจได้ แต่กับชายหนุ่มธรรมดาที่ไม่มีอะไรเหนือกว่าเขากลับได้หัวใจของหล่อนไป แถมทำให้ผู้หญิงที่เอาแต่ใจอย่างเมรีเปลี่ยนนิสัยเป็นคนละคน!ใบหน้าหวานซีดเผือด แม้เธอจะไม่เคยให้ความหวังกับชายหนุ่มผู้นี้ แต่ความดีของเขาก็มีมาก เธอเองคิดเสมอว่าความรักระหว่างหญิงชายคงไม่มีผู้ชายคนไหนที่จะยอมมอบให้เธอได้มากเท่าชายหนุ่มตรงหน้า...แต่เขาก็ไม่ใช่คนที่เธอเลือกอยู่ดี“คุยอะไรกันอยู่คะ...” เสียงหวานแหลมเอ่ยทักมาทางด้านหลัง ก่อนจะหยุดระหว่างกลางคนทั้งสอง มองสลับกันไปมา “มีอะไรกันหรือ” หล่อนจิกมองผู้หญิงที่ไม่ชอบหน้า “...หรือว่าคุณเมย์ทำอะไรให้ไม่พอใจหรือเปล่า” ประโยคหลังเหมือนเป็นจังหวะที่คนอย่างเธอได้โอกาสรอคอยเวลาที่จะซ้ำเติมทั้งสองพร้อมใจถอยห่างออกจากกัน สีหน้ากระอักกระอวลรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติเพื่อไม่ให้มีพิรุธเมรีไม่สนใจคำพูดและการกระทำของรังรอง แต่สิ่งที่เธอกลัวคือการกระทำและคำพูดของเธอกับชายหนุ่มคนที่ยืนอยู่ตรงนี้ต่างหาก...“ไม่...ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่เข้ามาดูว่ามีอะไรให้ช่วยไหม...แต่ทุกอย่างก็โอเค” เดร์เอ่ยบอกออกไป

พยายามก่อนท้อประกายตาวาววับส่งผ่านแสงไฟไปยังอีกคน มือเรียวค่อยๆ กระชับเสื้อคลุมตัวนอกให้เข้าที่อีกนิด แต่ก็ยังเผยให้เห็นไหล่ขาวนวลเนียนอีกด้านอย่างจงใจจะปิดแค่นั้น“ค่ะ...แล้วนี่ยังไม่นอนอีกหรือคะ หรือมีอะไรเกี่ยวกับเรื่องไปเที่ยวพรุ่งนี้หรือเปล่า” เธอโยนหินถามทาง ทั้งที่จริงเธอไม่ได้รู้อะไรมากไปกว่าสิ่งที่ได้ยินมาโดยบังเอิญ เมื่อไม่กี่นาทีนี่เอง‘พี่รุจ ตกลงเมย์ไม่ไปได้ไหม...’ แขนเรียวเกาะเกี่ยวกันมากระชับแน่นขึ้น ส่งสายตาเว้าวอนไปยังคนตัวโตเมื่อตอนลุกขึ้น จากที่นั่งจับกลุ่มรอบกองไฟ เธอยังไม่ได้คำตอบที่แน่ชัดของสามีเพราะดูสามีจะสนใจและเกรงใจแขกมากกว่าสนใจคำกระซิบของเธอ‘จะดีหรือพี่บอกตามตรงว่าไม่ไว้ใจให้เมย์อยู่กับ...’ เขาอ้ำอึ้ง เมื่อคิดถึงผู้หญิง ที่ไม่อาจจะผลักออกไปให้ไกลจากครอบครัวได้ แม้ไม่ชอบการกระทำที่หล่อนทำไว้กับพ่อเขาก็ตาม ถึงกระนั้นการกระทำของหล่อนตอนนี้ ใช่ว่าจะดีขึ้น และถึงจะมีคนงานอื่นๆ อยู่ด้วย เขาก็ไม่ไว้ใจอยู่ดี รู้ว่ารังรองร้ายกาจแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นคำพูดหรือการกระทำสีหน้าและคำพูดที่หยุดชะงักทำให้เมรีรู้ดีว่าสามีจะเอ่ยว่าอะไร ‘ก็พาคุณรังรองไปด้วยสิคะ ทางนี้เมย์มีล