All Chapters of เมรีขยี้รัก: Chapter 61 - Chapter 70

มารหัวใจ“นี่ดีนะ ที่เมย์หัวไว ดึงผมลงมาทางประตูหนีไฟ... ปานนี้คุณ วิรุจหาแย่แล้ว” เดร์เอ่ยขึ้นหลังจากที่ออกรถ มาได้สักพัก เมรีไม่เอ่ยว่าอะไร โดยสายตามองออกไปด้านนอกผ่านกระจกใส “เอ่อ” เดร์เริ่มลังเล แต่ก็อยากสร้างบรรยากาศ ไม่ให้ตึงเครียดเกินไป “ เมย์จะเอาอย่างไรต่อไป หรือจะกลับอังกฤษ” “เมย์คงจะกลับอังกฤษเลย” “งั้นดีเลย กลับพร้อมกันนะ แต่รอผมเคลียร์งานก่อน” “อ้าวทำไมละคะ เมย์นึกว่าคุณจะช่วยงานคุณพ่อทางนี้” “ป่าว ที่ผม มานี้ก็...”จะให้บอกไปตามตรงหรือ... ก็กระดากปากเหลือแสน ก็ในเมื่อผู้หญิงที่นั่งข้างๆ มีสามีเป็นตัวเป็นตนไปแล้ว ไม่มีคนบ้าที่ไหน บินข้ามน้ำข้ามทะเลมากรุงเทพฯ เพื่อมาหาภรรยาคนอื่น แค่คิดก็รู้สึกประดักประเดื่อ แต่ก็ยังทำเพราะใจสั่งมา “ก็อะไรคะ” “เอ่อ ผมมา ก็เพราะ...” สีหน้ากระอักกระอวนใจทำให้เมรีเริ่มเข้าใจเหตุการณ์บางอย่าง “อย่าบอกนะ ว่าที่คุณมา ก็เพราะเมย์...ว้ายยยย!”เสียงกรี๊ดร้องพร้อมกับเสียงเบรกพรืด ลากยาวบดเบียดไปกับท้องถนนด้วยความเร็วที่ไม่ทันตั้งตัว หักหลบสิ่ง

กล้าเสียรถเก๋งโตโยต้า รุ่นใหม่ล่าสุด ถูกกำจัดความเร็วคงที่ ตั้งแต่ขึ้นถนนสายหลักเข้าตัวเมืองกรุงเทพฯ ก็ต้องชะลอความเร็วลง เมื่อเห็นรถหลายชนิดจอดเทียบสองข้างทาง ที่สำคัญมีรถกู่ภัย และรถเจ้าหน้าที่ตำรวจจอดเทียบอยู่ โดยมีผู้คนห้อมลอมมุงดูอย่างให้ความสนใจ ซึ่งเขาคิดว่าน่าจะเป็นอุบัติเหตุอะไรสักอย่าง แต่เพราะความรีบ จึงไม่อยากใส่ใจมากนัก จนกระทั้ง รถเล่นเข้าไปใกล้จุดเกิดเหตุ ใจที่เคยรีบร้อนหล่นฟุบอยู่ตาตุ่ม หมดแรงที่จะไปหน้าเดี๋ยวนั้นเท้าหนาเหยียบเบรกทันทีทันใด จนทำให้เกิดเสียง และเรียกสายตาหลายคู่ ของไทยมุงให้หันมอง อีกทั้งมีคนบางคนที่ขวัญอ่อนกรีดร้องด้วยความตกใจ ทำให้ตำรวจที่ทำงานอยู่เดินเข้ามาหาและเคาะกระจกรถ ถามไถ่“เป็นอะไรหรือเปล่าครับคุณ” ชายในชุดสีกากี สีหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง เอ่ยถาม“ครับๆ ผมขอ หาที่จอดรถก่อนนะครับ” วิรุจบอกน้ำเสียงระส่ำ ตำรวจวัยกลางคนเลิกคิ้วขึ้น แต่ก็ไม่สอบถามอะไรอีก วิรุจจึงเลื่อนกระจกรถขึ้นและเคลื่อนรถออกไป เมื่อได้ที่เหมาะ เขาจึงเบนรถเข้าจอดข้างทาง เพื่อคนใช้ถนนคนอื่นๆ จะไม่ลำบากกับการจราจรใบหน้าหล่อเข้ม บัดนี้ซีดไร้สีเลือด เม็ดเหงื่อเริ่มผุดตามใบหน

เล่นกับเสือทางด้านโกดังร้าง ที่มีเจ้าของเป็นผู้มีอิทธิพลกว้างขวางถือสิทธิ์อยู่ สินที่บังคับให้เมรีกดเบอร์วิรุจ แล้วให้เดร์เป็นคนคุยสาย เพื่อต้องการแกล้งให้วิรุจระส่ำระสาย อยู่ไม่สุข ด้วยความเป็นห่วงเมีย แต่เดร์กลับพูดเกินเหนือคำสั่ง จึงโดนรุมเตะจนสลบ“ไอ้บ้า ทำไมต้องทำกันอย่างนี้ด้วย” เมรีกรีดเสียงลั่นโกดัง แต่หาได้ทำให้คนพวกนั้นร้อนใจหรือสำนึกได้ อีกทั้งยังตอบกลับหน้าตาเฉยว่า“มันหาเรื่องเอง ช่วยไม่ได้ ถ้าเสียแผน กูจะฆ่ามันหมกโกดังร้างนี่เสียเลย” มันขู่ และสิ่งที่มันกลัวกำลังเดินทางมาหามัน“ทำไมต้องฆ่าแกงกันด้วย” เมรีถามน้ำเสียงสะอื่น เธอไม่อยากให้ใครมาตายเพราะเธอ โดยเฉพาะเดร์ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรด้วยเลย“เพื่อความอยู่รอดไงครับคุณคนสวย” ผู้ชายทีเงียบมาตลอดเป็นคนเอ่ยขึ้นบ้างและเสียงหัวเราะของคนทั้งสามก็ดังประสานขึ้นอย่างชอบใจพวกมันพูดถูก ‘เพื่อความอยู่รอด’ ถึงแผนพวกมันไม่เสีย พวกมันจำเป็นต้องฆ่าปิดปากเหยื่อ เพราะไม่อยากให้เรื่องถึงหูตำรวจ หรือมีคนนอกรู้เห็น และที่มันพูดอย่างนั้นเพื่อให้เมรีมีทางเลือกสองทาง ระหว่าง ให้เพื่อนชายมีชีวิตอยู่ แต่เธอต้องทำอย่างที่พวกมันต้องการหรือเธอข

ถิ่นคนพาลเท้าหนาในรองเท้าหนังจึงหยุดชะงัก หันไปมองเจ้านาย เป็นเชิงขอความเห็น“เอ่อปล่อยมันไปก่อน แก้เชือกที่เท้าแล้วเอาตัวนังนี่ไปที่รถ” น้ำเสียงเรียบเฉยสั่งขึ้น ทุกคนรีบทำตาม เมรีโล่งใจที่เดร์จะไปเจ็บอีก แต่บทสุดท้ายลงเอยเช่นไรนี่สิ“ครับ”“ไม่ อย่ามายุ่งกับฉัน!” เมรีร้องลั่น เมื่อพวกมันพุ่งเป้ามาที่เธอ“ไอ้พวกบ้าอย่าเอาตัวเธอไปนะ แก้มัดกูสิโว้ย!” เดร์ขยับ โดยใช้ตัวเองไปทับร่างบางเอาไว้เพื่อไม่ให้พวกนั้นเอาตัวเธอไปได้ง่ายๆ“มึงอย่าแส่ เดียวได้ตายสมใจอยาก” หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น โดยถีบร่างหนาของเดร์ออกไปเมรรีน้ำตาร่วง เมื่อร่างถูกกระชากอย่างไม่ปรานีปราศรัย สงสารเพื่อนก็สงสาร ในใจก็พลันนึกถึงใครบางคน ที่รักหมดใจขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ ‘พี่รุจ พี่อยู่ไหน... ช่วยเมย์ด้วย’ เธอได้แต่ภาวนาในใจ น้ำตาเม็ดใสไหลร่วง ตอนนี้ ใครว่าเธออ่อนแอไม่สนเมื่อถึงจุดหมาย เจ้าหน้าที่จอดรถเลียบข้างทาง ห่างโกดังร้างพอสมควร เพื่อไม่ให้บุคคลภายในรู้ตัว ทุกคนต่างแฝงตัวเข้าพงหญ้ารกสูง ที่ถูกปล่อยทิ้งร้างมาหลายปี ค่อยๆก้าวเข้าไปอย่างระมัดระวัง“ดูให้ดี หากมันทำอะไรร้ายแรง ปรากฏตัว สวนกลับไปได้เลย แต่อย่าประมาทเด็ดขาด”

ไม่เจ็บไม่หยุดเปรี้ยง!กรี๊ดด! ร่างของวิรุจและเมรีผวากอดกันด้วยความตกใจ โดยร่างหนาใช้ตัวเองกำบังโอบกอดร่างบางเอาไว้“ไอ้บ้าเอ้ย!” วิรุจคำรามก้อง โมโหตัวเองรีบจนลืมหยิบของคู่กายที่มีติดรถไว้เสมอ จนทำให้กลายเป็นคนขี้ขลาด ไม่กล้าเผชิญหน้าอีกฝ่ายที่โต้กลับมาอย่างคนบ้าคลั่ง“ไอ้สินมึงจะมากไปแล้วนะ” วิรุจว่าเสียงเดือดดาล“ทำเป็นเก่งดีแต่หลบอยู่กับผู้หญิงเท่านั้นละว้า” สินเอ่ยกลับอย่างยียวน และทำให้คนอย่างวิรุจหมดความอดทน เขาผุดลุกขึ้น แต่เมรีดึงแขนเอาไว้ ส่ายหน้าส่งสายตาเว้าวอนร้องห้ามแต่ตอนนี้ ลูกผู้ชายคนหนึ่งลุกขึ้นเพื่อปกป้องศักดิ์ศรี และเพื่อความปลอดภัยของผู้หญิงที่ตนเองรัก ตรงนี้“รอผมอยู่ตรงนี่นะครับ”“ไม่นะ ไม่ไปไม่ได้หรอ” เธอห้ามสายตาเว้าวอน“ผมอยากให้เรื่องทุกอย่างจบ ผมรักคุณ”“เมย์ก็รักพี่รุจนะคะ” เมื่อห้ามไม่ได้ สถานการณ์ตอนนี้ จึงกลายเป็นเธอ ต้องจำยอมฟังเขาเมรีกระชับร่างหนาเอาไว้แน่น เขากอดตอบก่อนจะค่อยๆแยกห่างจากกันและหันหลังเดินจากไป โดยมีสายตาห่วงหามองตามไป เธอรักเขาหมดใจ รักเหลือเกิน...“ออกมาได้แล้วหรือ สั่งเสียกันดีหรือยัง” น้ำเสียงบอกถึงความสะใจ วิรุจกำหมัดจนแน่น รู้สึก