All Chapters of เฮริค มาเฟียร้ายคลั่งรัก: Chapter 11 - Chapter 20

ผิดหรือที่เป็นแบบนี้อกนุ่มที่ดูล้นตัวปะทะกับอกแกร่งอย่างจัง บดเบียดเสียดสี ความแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจกันและกัน“นี่แค่มัดจำนะคนสวย” เสียงพร่าเอ่ยบอก พลางปล่อยร่างที่อ่อนปวกเปียกอย่างเสียดายมุมปากหยักยกยิ้มก่อนจะค่อยใช้ลิ้นร้อนชื้นเลียริมฝีปากตนเอง ประหนึ่งซึมซับความหอมหวานนั้นไว้ในความทรงจำ ชำเลืองมองร่างบางค่อยๆ ทรุดตัวลงไปนั่งพับอยู่บนเบาะนุ่มเหมือนคนหมดแรงเสียงรองเท้ากระทบพื้นเดินออกไปไกลและตามมาด้วยเสียงประตูปิดลง บ่งบอกว่าไม่มีใครอื่นอยู่ในห้องนี้นอกจากเจ้าของดวงตากลมหันมองไปยังประตูช้าๆ ด้วยซีกหน้าข้างหนึ่ง น้ำตาเม็ดใสไหลเอ่อออกมาเสมือนเป็นการระบายความคับแค้นใจ “ยี้ๆๆ คนบ้า คนเถื่อน ชาตินี้ขออย่าได้เจอกันอีกเลย ไปตายที่ไหนก็ไป ไป้!” เมื่อตั้งสติได้คำผรุสวาทก็ตามออกมาหลังมือเนียนนุ่มป้ายไปมาบนริมฝีปากแรงๆ เหมือนต้องการชะล้างสิ่งที่เพิ่งถูกกระทำไปให้หมดสิ้น หากสิ่งที่หลงเหลือให้รู้สึกได้คือริมฝีปากบวมเจ่อ สิ่งที่ทำได้คือส่งสายตาอาฆาตผ่านอากาศ ให้รับรู้ว่าเธอจะเกลียดชายหนุ่มคนนี้ ไม่ญาติดีตลอดไป “มีอะไรหรือเปล่าคะ?” ปนัชดาเมื่อเห็นสีหน้าคมเข้ม ดูเคร่งเครียด

เมื่อโลกมันกลมนาร์ซิสซัสคลับ เป็นไนต์คลับสุดหรูมีระดับ ที่เปิดให้บริการเป็นสถานที่ท่องเที่ยวยามค่ำคืนที่ผสมผสานความลงตัวของดนตรีหลากแนว ที่แบ่งเป็นโซนให้แขกได้เลือกรับบริการ มนัสชายหนุ่มรูปหล่อใบหน้าคมเข้มผิวขาวอย่างไทยแท้ เจ้าของครึ่งหนึ่งของสถานบันเทิงชื่อดังแห่งนี้ เดินกลับไปกลับมาเหมือนหนูติดจั่น นาฬิกาบนข้อมือราคาแพงถูกยกมองอยู่หลายครั้ง เกือบชั่วโมงกว่า“ไหนบอกว่าขึ้นรถมาแล้วทำไมป่านนี้ยังมาไม่ถึงนะ...” ชายหนุ่มเปรยกับตัวเองเบาๆ เหมือนย้ำให้รู้ว่าอีกคนได้บอกเขามาแบบนั้น ครั้นจะไม่สนใจ รอให้อีกฝ่ายมาถึงอย่างใจเย็นก็ใช่ที่...มนัสเริ่มสอดส่ายมองผ่านแขกที่กำลังเดินจับกลุ่มเข้ามา เวลาผ่านไปจนรู้สึกร้อนใจ ดึงมือถือกดโทร. เพื่อสอบถามให้แน่ใจอีกครั้งโดยสายตาก็สอดส่ายไปตามเส้นทางเข้าออก เผื่อจะมีคนที่เขารออยู่ปะปนมาให้เห็น หากแต่หมายเลขที่จำขึ้นใจยังไม่ได้กดออก มีบางอย่างทำให้เขาละสายตาจากกลุ่มคนที่เดินพลุกพล่านหันขวับมองด้านหลัง“อ้าว มาแล้วหรอ” ใบหน้าที่มีแววกังวลก่อนหน้า ยิ้มกว้าง พร้อมเท้าก้าวไปข้างหน้า เพื่อต้องการซักถามให้ถนัดขึ้น หากแต่ก็หยุดชะงัก ริมฝีปากหนาฉีกยิ้มอย่

หันไปทางไหนก็เจอคำถามนั้น เหมือนกับว่าเขาเป็นคนชอบใส่ความให้คนอื่น เฮริคชักสีหน้าเข้มขึ้นทันที “คุณอย่ามากล่าวหาชุ่ยๆ นะ แหวนผมราคาเกือบ... เกือบ10ล้าน คุณหามาใช้ผมได้เหรอ ในเมื่อผมต้องการใช้มันด่วน” หลักล้านคือคำปด ส่วนต้องการใช้ด่วนตอนนี้เขาเปลี่ยนใจไปแล้ว แต่ที่เอ่ยออกไปนั้นเพราะต้องการให้เธอเห็นความจำเป็นของสิ่งนั้น“... แหวนบ้าแหวนบออะไรของคุณ ทำไมแพงนักล่ะ” “นี่พูดให้ดี แหวนผมไม่ใช่ทองชุบหรือก้อนกรวดที่จะได้ตีราคาต่ำ เหมือนอย่างพวกคุณใช้กันหรอกนะ” แม้จะไม่เคยคิดดูถูกคนที่ต่ำต้อยกว่า แต่ครั้งนี้เฮริคจำใจเอ่ยออกมาเพื่อต้องการเอาชนะสาวตรงหน้าริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง เจ็บจี๊ดกับคำเปรียบเปรยของเขา“หึ คุณตีค่าราคาของ คนระดับต่ำกว่าคุณว่าต่ำอย่างนั้นหรือ แล้วการกระทำของคุณที่กำหนดและยัดเยียดข้อกล่าวหาออกมา ให้คนคนหนึ่งต้องมารับผิดชอบในสิ่งที่ไม่ได้กระทำ มันไม่ต่ำกว่าหรือไง?...”แม้จะไม่เคยก้าวร้าวต่อคนรอบข้าง แต่ครั้งนี้การกระทำของผู้ชายผู้ตรงหน้า ทำให้ความรู้สึกเกลียดขึ้นมาจนยากจะงับความรู้สึกไว้ได้“นี่ คุณว่าไงนะ!...” เท้าหนาก้าวไปหน้าหนึ่งก้าว พร้อมยื่นแขนแ

นางเสือ “คุ คุณ จะทำบ้าอะไรของคุณปล่อยฉันนะ!” สีหน้าตะลึงกลัวร้องถาม พร้อมเท้าเรียวในรองเท้าผ้าใบกดพื้นไว้มั่น ใบหน้าและสายตาเครียดกร้าวที่พร้อมสะกดทุกอย่างให้หยุดนิ่ง มองใบหน้าขาวซีดและเอ่ยออกมาว่า “แรงของคุณมีมาเท่าไหร่เรียกออกมาให้หมด”“....”ใบหน้าไร้สีเลือดจ้องมองร่างหนาอย่างแน่วแน่ สมองบางส่วนประเมินสถานการณ์ แม้เธอจะดึงแรงมาทั้งหมดเพื่อต่อต้านเขา คิดว่าหากความต้องการของเขามีมากพอ สิ่งที่กำลังขัดขืนก็ไม่อาจหลุดพ้นเงื้อมมือเขาไปได้ เธอควรคิดและเก็บแรงไว้เพื่อรอจังหวะไม่ดีกว่าหรือ...ร่างสมส่วนที่เคยขัดขืนหยุดดิ้น สายตาเข้มจ้องมองเพื่อจับพิรุธ หากแต่สายตาที่มองมาเรื่อด้วยน้ำใสที่ไม่ได้ไหลเอ่อออกมาเป็นทาง อย่างผู้หญิงเจ้าน้ำตาคนอื่นๆ ที่เขาเคยเห็น แต่นั่นมันไม่อาจทำให้เขาหมดสนุก“ทำไม เกิดกลัวขึ้นมาหรือไง เมื่อกี้ทั้งตบทั้งด่า ความกล้ามันหายไปไหนซะละหึ...” เฮริคเอ่ยด้วยน้ำเสียงหยันๆ และคิดไปครั้งที่หล่อนเล่นงานน้องชายเขา มันเจ็บ น่าเจ็บใจและขายขี้หน้า ผู้ชายอย่างเขาไม่เคยเสียท่าให้ผู้หญิง ทั้งตบทั้งพูดจาเสียดสีด้วยถ้อยคำเจ็บแสบแบบนี้ได้สักคน!“คุณจะทำอะไร คุณจะท

ตัวช่วยอาการที่ชายหนุ่มรูปงามแสดงออกมาเหมือนเป็นการดูถูกทั้งสีหน้าและคำพูด รติกาลได้แต่กัดเม้ม ริมฝีปากตนเองด้วยความอดทน อยากโต้เถียงออกไป แต่เพื่อให้พี่ชายต่างสายเลือดตัดสินใจได้สะดวก จึงเลือกที่จะเงียบ...“เปล่า ฉันแค่ต้องการรู้ความจริงว่าเรื่องของเรื่องมันเป็นยังไงกันแน่”“หึ กันนึกว่านายอยากมีปัญหากับกัน บอกไว้ก่อนว่าแม้แต่นาย ก็มาล้มความคิดกันไม่ได้!”คำพูดเด็ดขาดนั้นมันทำให้คนที่ได้ยินใจหล่นตุ๊บ ผู้ชายคนนี้ไม่ฟังใครแม้แต่เพื่อนรัก!มนัสเหลือบมองเสี้ยวหน้าหวาน ก่อนจะหันมองใบหน้าคมของคนพูด ผ่อนลมหายใจออกมาอย่างปลงตก ความคิดเอาน้ำเย็นเข้าลูบจึงเกิดขึ้น เพราะเขารู้ดีหากแต่ดึงดันโต้เถียงออกไปมีแต่จะรั้งให้เรื่องบานปลาย ‘น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือขวาง’ สุภาษิตนี้ยังใช้ได้ดีอยู่ สำหรับบางคนที่ไม่อยากมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นเกินแก้ไข“ฉันขอ...” มนัสพูดพร้อมเหลือบไปมองใบหน้าหวานอีกครั้ง แล้วเอ่ยขึ้น “ให้ฉันมีส่วนร่วมในการตัดสินใจแทนรติกาลด้วย”แม้จะเสี่ยงกับคำตอบปฏิเสธของเพื่อนชาย แต่เมื่อสัญญากับน้องสาวต่างสายเลือดไปแล้ว เขาต้องทำให้ถึงที่สุดเสือหนุ่มท่าทางไม่ทุกข์ร้อน ท่านั่งสบายๆ แผ่นหลัง