All Chapters of เฮริค มาเฟียร้ายคลั่งรัก: Chapter 21 - Chapter 30

ตกลงกันได้นอกจากเป็นคนเอาแต่ใจแล้ว ความคิดยังลื่นไหลไปกับสิ่งที่เห็น มันน่าต่อยปาก... รติกาลคิดอย่างหมั่นไส้ก่อนจะกลืนน้ำลายลงคอ มนัสเริ่มประติดประต่อเรื่องที่น้องสาวต่างสายเลือดมาขอพักอาศัยชั่วคราว ทั้งที่เมื่อก่อนเขาขอยื่นมือเข้าช่วยเหลืออะไรไม่เคยรับ นอกจากคำปรึกษาที่เธอยินดีรับฟัง หากแต่จะรบกวนเรื่องอื่นไม่เคยสักครั้งครั้งหนึ่งแม้หล่อนจะไม่มีเงินกับการใช้จ่ายเรื่องการลงเรียนยังถูกปฏิเสธ เขายอมรับใจหล่อน แม้หน้าที่การงานไม่มั่นคง แต่ผู้หญิงตัวคนเดียวยังเดินทางสู้ปลายทางที่มุ่งหวังได้สำเร็จ โดยไม่คิดรอความหวังจากญาติที่เหลืออยู่...เด็กสาวบ้านนอกความยากจนผลักดันให้เดินทางสู่เมืองหลวง ด้วยความมีมานะและให้เหมือนคนอื่นๆโดยไม่ทำให้ใครเดือดร้อน มุ่งมั่นตั้งหน้าหาเงินส่งเสียตนเองเรียนในเมืองหลวงจนสำเร็จ และพาตัวเองมาอยู่ในโลกสังคมที่เต็มไปด้วยผู้คนมากหน้าหลายตา เขายอมรับความใจแข็งของผู้หญิงคนหนึ่งที่ไม่ย่อท้อต่อโชคชะตา หากแต่วันนี้เหมือนฟ้าเล่นตลกต้องมาจนมุมด้วยเล่ห์มาเฟียตัวร้ายอย่างเพื่อนเขา... มนัสเริ่มเข้าใจมากขึ้นกับเหตุการณ์ตอนนี้ มันไม่ง่ายหากเขาจะตัดสินใจเมื่อฝ่ายหนึ

จบมีเจ็บมาเฟียหนุ่มลุกขึ้นจากเก้าอี้ เมื่อธุระที่ต้องการจบลง โดยมีสายตาเพื่อนรักมองทิ้งน้ำหนักสายตาเหมือนกำลังจะกล่าวอะไรแต่ลังเลที่จะพูด“คิดจะไม่บอกจริงๆ ใช่ไหม”“อะไรอีก”“รู้สึกจะเล่นลิ้นเกินไปแล้วนะ ติดนิสัยมาจากสาวไหนเนี่ย” นึกไปถึงคนด้านล่างที่ป่านนี้คงทำหน้าบอกบุญไม่รับไปแล้ว “บอกมาแผนสองคืออะไร” จนแล้วจนรอดมนัสก็นึกไม่ออก“อย่ามาหาเรื่อง ตกลงจะไม่มีเรื่องอื่นถามใช่ไหม”“อ้าว มี” คำตอบสั้นๆ รู้สึกดีที่เพื่อนเอ่ยถาม หากไม่เช่นนั้นเขาเองไม่รู้จะเริ่มต้นด้วยคำพูดใดก่อน“อะไรอีก ที่นายยังคาใจ”เมื่อคิดว่าอีกฝ่ายไม่ยอมไขความกระจ่างเรื่องแผนสอง จึงเอ่ยเรื่องที่กำลังเกิดขึ้น “เรื่องรติกาล”“อะไรอีก นายก็เห็นว่าเธอตกลงตามนั้น” เสียงทุ้มเอ่ยทิ้งน้ำหนักและสายตาจ้องมองคนถามเหมือนว่า ‘อย่ามีปัญหาได้ไหม’“ฉันคิดว่า รติกาลกำลังเข้าใจผิด ที่รีบตกลงข้อเสนอของนาย”“ฮ่าฮ่าฮ่า ช่วยไม่ได้ทุกอย่างไม่มีเปลี่ยนแปลง นายต้องเข้าใจฉันนะ” มาเฟียหนุ่มหัวเราะไม่ทุกข์ร้อนหากใครจะว่าเขาเห็นแก่ตัวหรือไม่คนอย่างเขาไม่แคร์ เพราะคิดว่าทุกวันนี้ เขาจะอยู่เพื่อสนองความต้องการของตัวเองก่อน!“ฮะ นายนี่มัน จริงๆ

มีรักคือมีใจไม่มีคำพูดสื่อสารถึงกันจนถึงปลายทาง สายตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อถนนสายหลักบัดนี้แยกไปอีกด้าน กลับปรากฏคฤหาสน์หลังงามแฝงตัวในมุมเมืองที่เงียบสงบอยู่ ใครจะคิดว่าด้านหลังที่สงบของด้านอาคารร้านค้าที่คับคั่งไปด้วยผู้คน จะมีถนนตัดผ่านไปยังคฤหาสน์หลังงามเมอร์ซิเดสเบนซ์คันหรูจอดสนิทนิ่ง แต่สายตาของหญิงสาวยังไม่หยุดสำรวจภาพตรงหน้า จนมีเสียงทุ้มที่เดินมาเปิดประตูด้านข้างฝั่งที่เธอนั่ง และนั่นทำให้เธอรู้สึกตัวและส่งยิ้มบางๆ กลับไป“ถึงแล้วครับ” คำบอกกล่าวของเมลสันทำให้รติกาลหันกลับไปมองหาอีกคนที่นั่งคู่กันมา แต่ที่ตรงนั้นเหลือไว้แค่ความว่างเปล่า เขาลุกไปตอนไหน?... ฉงนเล็กน้อย เมื่อไม่รับรู้เลยว่าอีกฝ่ายขยับลุกขึ้นไปตอนไหน“คุณเฮริคเข้าตึกไปแล้วครับ”สำเนียงไทยที่ฟังดูเป็นไทย โดยไม่มองหน้าก็คิดว่าคนไทยเอ่ยบอก เหมือนเขาอ่านสายตาของเธอออก “ค่ะ...” รับทราบสีหน้าเจื่อนๆ ก่อนจะกระชับเป้ที่กอดไว้ตลอดการเดินทาง สะพายไว้บนหลัง “นี่... เอ่อ บ้านนายคุณใช่ไหม...” แม้จะมั่นใจว่าใช่ แต่ก็ถามให้แน่ชัด เพื่อตัวเธอเองจะได้วางตัวและแสดงกิริยาได้ถูกเมื่อเจอผู้สูงวัยที่ตกลงกันไว้“ครับ” เมลสันรับคำสั้นๆ

ข้อเสนอที่ทำร้ายใจรติกาลไม่มีสีหน้าทุกข์ร้อนอะไร เพราะเธอไม่ได้เป็นคนก่อ คนที่รับคำตำหนิไป คงไม่พ้นชายหนุ่มรูปงามแต่จิตใจหาส่วนดีไม่เจออย่างเขาต่างหาก...ใบหน้าหวานยิ้มรับไปด้วยความเกรงใจ หากแต่ไม่ทันได้เอ่ยอะไรเสียงท้องก็ร้องประจานเจ้าของเพราะตั้งแต่เย็นเธอยังไม่ได้กินอาหารมื้อค่ำเพราะมัวแต่หนี เมื่อเลยเวลาท้องเจ้ากรรมก็ร้องเตือนให้ขายหน้าเล่นเมื่อหลักฐานส่งเสียงให้คนข้างๆ ได้ยิน ทุกคนจึงสรุปโดยที่เจ้าของเสียงไม่ต้องเอ่ยบอกอะไรอีก“ผมเรียบร้อยมาแล้วแม่พิมจัดการให้เด็กเอาอาหารขึ้นไปที่ห้องผมด้วย” เขาบอกพร้อมกับกระชากแขนเรียวตามไปติดๆ โดยไม่บอกกล่าวกัน“อะ คุณ ปล่อยนะ!” ว่าพลางเท้าก้าวเดินตาม เพราะไม่เช่นนั้นเธอคงหัวคะมำเพราะแรงดึงอีกฝ่ายหากไม่ก้าวตามไป แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ใส่ใจว่าใครจะเป็นอย่างไรหญิงสูงวัยได้แต่อ้าปากค้าง หากแต่จะร้องห้ามคงเหนื่อยเปล่า ได้แต่มองตามโดยมีสายตาเว้าวอนขอความช่วยเหลือของสาวสวยที่มองมาใบหน้าอวบอูมด้วยวัยและความเจ้าเนื้อส่ายหน้าไปมาช้าๆ มองร่างสองร่างหายลับตาขึ้นไปยังชั้นบนของตึก ในใจอดห่วงผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่นางเองก็ไม่รู้ว่าเป็นลูกเต้าเหล่าใคร

ปากกับใจไม่ตรงกันผิวขาวนวลเนียนไร้สิ่งกีดขวางใดๆ สัมผัสวาบไหวยามฝ่ามือหนาไล้ผ่าน ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากัน เพื่อกลั้นเสียงครางที่เกือบเล็ดลอดออกมาประจานตัว ร่างบางผวาเฮือกเมื่อชายหนุ่มตวัดเรียวลิ้นร้อนเข้าครอบครองปลายถันชูชัน ขบเม้มดูดดึง จนกลางลำตัวรู้สึกปวดแปลบอย่างทรมาน“อืออ คุ...คุณ เฮริค...” เสียงครางแผ่วหวานดังอย่างกลั้นไม่อยู่ริมฝีปากหนาหยุดการเคลื่อนไหว มุมปากหนาคลี่ยิ้ม ไม่ใช่น้ำเสียงร้องห้ามอย่างเคย...เป็นครั้งแรกที่มาเฟียร้ายหัวใจพองโต ไม่เคยมีสาวคนไหนใช่น้ำเสียงเรียกได้หวานขนาดนี้ นอกเสียจากเสียงกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งยามที่มีความต้องการถึงขีดสุด จนบางครั้งเขาเกือบหมดอารมณ์ หากแต่ผู้หญิงคนนี้กักเก็บอาการถ่ายทอดความต้องการแค่น้ำเสียงแผ่วๆ ดูเซ็กซี่จนกายแกร่งของเขากระตุกรับกับคลื่นเสียงหวานชวนคลั่งไคล้นั้น กระตุ้นความอยากของเขาให้เพิ่มทวีขึ้นเกือบปริแตกอยู่รอมร่อลิ้นร้อนชื้นจัดการลากไล้ไปตามจุดกระสันเสียว ขบกัดดูดดึงเพิ่มความเสียวซ่านเกินความบรรยายให้อีกฝ่าย เขารู้ว่าตรงไหนคือจุดอ่อนของคนใต้ร่าง ส่วนมือเรียวหนาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตนเองอย่างรวดเร็ว ใช่ว่