All Chapters of เฮริค มาเฟียร้ายคลั่งรัก: Chapter 51 - Chapter 60

ดูแลใจเจ้าพ่อบ่อนรู้สึกบรรยากาศเริ่มมีกลิ่นไม่ดี แม้เหยื่อตรงหน้าจะสวยถูกใจแค่ไหน หากเสี่ยงแย่งชิงของคนมีเจ้าของ คนอย่างเขาไม่กล้าเสี่ยง เพราะดูจากสถานการณ์โดยรอบ ชายหนุ่มผู้นี้มีอิทธิพลมากเลยทีเดียว และเมื่อใช้สายตากวาดมองไปรอบๆก็พบกับชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ แต่งกายชุดดำน่าเกรงขาม ยืนอยู่ในตัวตึกที่ดูแล้วว่า ทุกคนคงเตรียมพร้อมตลอดเวลา และนั่นทำให้ต่อมเหงื่อเริ่มทำงาน ไม่น่ามาเลยกู... เสี่ยบ่อนรู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้เพราะเสี่ยงถูกรุมกระทืบ หากขืนวางอำนาจบาตรใหญ่ในถิ่นผู้อื่นกรามหนาขบเข้าหากันจนเกิดเสียง หากไม่ติดที่อีกฝ่ายเป็นผู้หญิงจะต่อยให้หน้าหงาย “ผมไม่เข้าใจหากไม่รัก ไม่เห็นใจหลาน ก็อย่ามาหาอีก เพราะสิ่งที่กาลทำให้ป้า มากพอกับที่ป้าเคยให้ข้าวให้น้ำกาลตอนนั้น และผมคิดว่ามันคงพอ และชดใช้หมดไปตั้งนานแล้ว” มนัสเอ่ยอย่างรู้ดี วันนี้เมื่อมีโอกาสจึงเอ่ยในสิ่งที่คนเป็นหลานไม่กล้าเอ่ยออกมา ...เพราะเด็กสาววัย14ปีที่อยู่ในความดูแลของป้าตอนนั้น ถูกใช้อย่างทาส กินข้าววันละสองมื้อ แค่สามปีก็เหลือทน เด็กสาวจึงเดินทางเข้าเมืองหลวง พาตัวเองหางานทำและเรียนต่อ กศน. และสำเร็จการศึกษาปริ

ขอแค่หัวใจมีกันน้ำเสียงตอนแรกบ่งบอกว่าคนที่เอ่ยอยู่อย่างมีความสุข แต่ประโยคหลังมันดูเหมือนคนยังไม่แน่นอนกับชีวิต แต่มนัสเข้าใจดี ‘การจะฝากชีวิตไว้กับใครสักคน ความแน่ชัดของอีกฝ่าย คือความหวังของอีกคน’ หากคิดอยู่ร่วมกัน “ครับ แล้วพี่จะไปบอกเขาเอง น้องกาลอยู่ที่นี่ให้สบายใจได้เลย”น้ำเสียงสีหน้าและแววตาแสดงออกมาอย่างบริสุทธิ์ใจ เขารักและห่วงใยผู้หญิงตรงหน้าดั่งเช่นน้องสาวเสมอมา... “กาลไปนะคะ” รติกาลบอกพร้อมยกมือไหว้ลาคนอายุเยอะกว่าอย่างนอบน้อม แล้วรีบหันหลังเดินห่างออกไป เพราะบัดนี้น้ำตาที่ไม่อาจรู้ได้ว่ามันไหลทะลักเหมือนเขื่อนทำนบพังโดยไร้การดึงรั้ง ด้วยเหตุผลใด... เมื่อรติกาญเดินหายไปตามเส้นทาง สายตาคมสองคู่จึงหันกลับมาสนใจกันและกัน “มีอะไรจะคุยก็คุยมา” มนัสเป็นคนเริ่มก่อน “จะรีบไปไหนวะ อย่างกะคนมีเมียรออยู่ที่บ้าน...” เฮริคเอ่ยเย้าอย่างไม่ได้ตั้งใจ แต่อีกฝ่ายตีหน้ายักษ์ใส่ ก่อนจะเอ่ยย้ำเรื่องที่เขายังค้างคา “เรื่องนั้นนายเข้าใจดีแล้วใช่ไหม แต่หากจะให้ดีนายจับตาดูสองพ่อลูกไว้ก็ดี ฉันคิดว่าเขาคงหาทางหาเงินด้วยวิธีอื่นอีก ฉันสงสาร...” ที

เหนื่อยหน่อยแต่อุ่นกายเฮริคทรุดกายลงบนเตียงนุ่ม เมื่อจัดการถอดเสื้อสูทตัวนอกเหลือไว้แค่เสื้อเชิ้ตแกะกระดุมจนเผยเห็นร่องอกต่ำไปจนถึงหน้าท้องลอนงาม เหยียดขาไปตามความยาวของเตียง แผ่นหลังพิงหัวเตียงโดยมีหมอนรองรับอยู่ มือหนาจับสิ่งในมือแล้วหมุนไปมาอย่างใช้ความคิด สายตาคมเหลือบมองประตูห้องน้ำมีเสียงของหยดน้ำดังออกมา ตามที่ได้ฟังคำบอกกล่าวของริซ่าก่อนจะออกจากบ้านพักไป อากาศร่มรื่นเงียบสงบบวกกับความอ่อนเพลียสะสม เขาจึงค่อยๆ หลับตาพริ้มแล้วหลับไปในที่สุด โดยยังถือแหวนวงเล็กไว้ในมือ รติกาลออกจากห้องน้ำ รู้สึกสดชื่นเมื่อได้อาบน้ำโดยมีผ้าขนหนูสีชมพูอ่อนผืนใหญ่พันกายส่วนมือสองข้างกำลังสาละวนอยู่กับการซับน้ำบนศีรษะด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กสีเดียวกัน “....” เท้าเรียวหยุดชะงักเพ่งมองร่างหนาที่เธอไม่คิดว่าจะกลับเข้ามาบ้านพักเวลานี้ รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นในหน้า สภาพชายหนุ่ม นั่งก็ไม่ใช่นอนก็ไม่เชิงแต่หลับสนิท คอตกไม่เหลือภาพผู้ชายมาดทระนงวางอำนาจก่อนหน้าแม้แต่น้อย แต่ความหล่อเหลามีเสน่ห์ยังไม่สร่างแม้ยามหลับ ก้นงอนงามวางลงขอบเตียงใกล้ๆ คำพูดหวานหู ‘ที่รัก’ ยังคงวนเวียนอ

สุดท้ายก็มีเพียงใจแม้ไม่อยากโดนข้อหาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว แต่อดเป็นห่วงทั้งคู่ไม่ได้ และเธอมั่นใจว่าสองคนนี้ต้องมีปัญหากัน...สิ่งที่เธอสัมผัสได้ยามทำงานร่วมกัน เฮริคดูหงุดหงิดชักสีหน้ากับปัญหาเล็กๆน้อยๆเหมือนคนพาล เป็นเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านั้นเขาเป็นผู้นำจริงจังและใช้สติทำงานเพื่อแก้ไขปัญหาด้วยความใจเย็นและรอบคอบ...“....” ประโยคที่ได้รับฟังมานั้นทำให้หัวใจที่กำลังห่อเหี่ยวกลับพองโตขึ้น มาฉับพลัน หากแต่ไม่กล้าแสดงความดีใจออกมา กลัวไม่งามในสายตาผู้หญิงด้วยกัน เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ทุกคนมองไปได้หลายรูปแบบ ไม่ใช่ภรรยาที่ถูกต้อง การวางตัวจึงอยู่ในขอบเขตของคำจำกัดความ ‘ผู้หญิงของเขา’ใบหน้าซีดเซียวเหมือนคนเพิ่งฟื้นจากป่วย หันมาสบตาเล็กน้อยเหมือนรับรู้ ริซ่ายิ้มเจื่อนๆ จึงเอ่ยเพื่อเบี่ยงเบนประเด็นไป คิดว่าผู้หญิงจะให้มานั่งจมปลักอยู่แต่ในห้องนั่งหน้าจอคอมฯ กับงานที่รักแค่อย่างเดียวสมองฝืดแย่ จึงออกไอเดียออกไปว่า “ขาดเหลืออะไรอีกไหม หรืออยากออกไปเปิดหูเปิดตาหาข้อมูลมาเขียนนิยายบอกนะ ริซ่าจะไปเป็นเพื่อน”หล่อนเอ่ยอาสาเพราะรู้ดีครั้งก่อนออกไปซื้อของด้วยกัน

ใช้กายใช้ใจหากแต่ความเงียบเหมือนไฟสุมทรวงให้กายเขาร้อนระอุ ด้วยความผิดที่ตนเองเป็นคนกระทำ เขายอมรับว่าตัวเองทำเกินกว่าเหตุทั้งหมด แต่เขาจะทำอย่างไรให้อีกฝ่ายเปิดใจรับคำขอโทษจากเขา นั่นคือสิ่งที่เขาคิดหนัก หากคนที่นอนอยู่บนเตียงเห็นเขาเป็นสิ่งน่ารังเกียจอยู่แบบนี้ เขาเองคงทนไม่ได้ “ที่รัก...” น้ำเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่นเอ่ยเรียกพร้อมสอดแขนแกร่งไปบนเอวคอด หยุดนิ่งฟัง เมื่ออีกฝ่ายยังไม่ออกอาการต่อต้านการกระทำของเขา “ผมขอโทษ ผมไม่น่าวู่วาม ผมน่าจะถามด้วยเหตุผล ฟังคุณพูดให้เข้าใจอีกนิด ยกโทษให้ผมนะ” เขาไม่กระดากหากจะเป็นฝ่ายง้อแม่ของลูก แต่วันนี้ถึงจะไม่รู้ข่าวดีเขาตั้งใจเดินลงมาง้อหล่อน แต่บังเอิญเดินผ่านหน้าห้องครัวและได้ยินการพูดคุยแม้จะไม่ถนัดแต่เขาก็รู้แค่ว่าผู้หญิงของเขาไม่สบาย แค่นั้นก็ทำให้เขาแทบยืนไม่ติด ถึงไม่อุ้มท้องลูกของเขา เขาก็ตั้งใจง้อเธออยู่ดี... “รู้ไหมว่าผมดีใจแค่ไหน ที่สุดท้ายข้อสันนิษฐานของคุณก็เป็นจริง... ผมดีใจที่สุด” น้ำเสียงและสีหน้าแสดงถึงปลาบปลื้ม ก่อนจะแนบใบหน้าไปกับแผ่นหลังบอบบาง โดยที่อีกคนยังคงนอนนิ่งเงียบเหมือ