All Chapters of เฮริค มาเฟียร้ายคลั่งรัก: Chapter 41 - Chapter 50

ไฟเล่นไฟมนัสก้าวเดินฉับๆ เหมือนคนเร่งรีบไปตามเส้นทางด้วยความเคยชิน อาการมึนๆ เริ่มแผ่กระจายไปทั่วร่างกาย แขนขายกย่างผิดจังหวะไปบ้างจนเจ้าตัวรู้สึกหงุดหงิด “แกก็ไม่ต่างอะไรกับผู้หญิงคนนั้น ชิ!” พร้อมก้าวยาวๆ อยากให้ถึงห้องพักโดยไว แม้จะเป็นคนไม่ชอบของมึนเมาที่เขามองว่าไม่ดีต่อสุขภาพ แต่ด้วยความเกรงใจเพื่อนเก่า ที่นานๆ จะแวะเข้ามาสักครั้งจึงยอม แม้ปริมาณแค่ค่อนแก้วเพียว ๆ ไม่ผสมอะไรเลย มันอาจไม่มากสำหรับคนคอแข็ง แต่สำหรับเขาเท่านั้นก็เล่นงานระบบภายในร่างกายของเขาให้ร้อนเป็นไฟ ‘นานๆกันจะมาสักครั้งกินหน่อย’หนุ่มหน้าตี๋เพื่อนรุ่นเดียวกันเอ่ยคะยั้นคะยอจ่อแก้วจนถึงปาก ‘กันเมา น่าจะรู้’ คนแก้วจ่อปากเอ่ยค้าน ‘เหอะน่า นานอีกหลายปีกว่ากันจะได้มาเยี่ยมอีก แค่ค่อนแก้วหากเมากันจะประคองส่งถึงเตียงเลยเอ้า’ เพื่อนเก่าเอ่ยบอกอย่างรู้ดี นั้นแหละความเกรงใจจึงกลายเป็นจับแก้วทรงยาวในมือเพื่อนรักยกกรอกเข้าปากตัวเองจดหมดกระดุมและแขนเสื้อถูกปลดและพับไว้อย่างลวกๆ ความตั้งใจคืออาบน้ำและนอนพักผ่อนบนห้องพักของตนเอง เส้นทางผ่านไปยังที่พัก แค่ทางเดียว พลันประสาทห

ปวดกายปวดใจประสาทหูได้ยินเสียงซิปรูดลงดั่งเช่นชายหนุ่มเอ่ยบอก ร่างกายที่เปียกน้ำอยู่แล้วรู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่าง ชุดถูกรูดไปกองปลายเท้า ใบหน้าร้อนผ่าวทั้งโกรธทั้งอาย มือเรียวคว้าหมับบนยอดอกชี้ชันขนาดเกินตัว โดยมีชุดชั้นในสีหวานปกปิดอยู่ แต่จะช่วยอะไรได้ เมื่อเนื้อผ้ากับเจ้าสิ่งนั้นดูจะเล็กกว่ามาก ปนัชดาหัวใจเต้นแรง หายใจติดขัด เหมือนกับว่าหัวใจเต้นเร็ว เลือดสูบฉีดหล่อเลี้ยงหัวใจและสมองไม่เพียงพอ รอบกายเริ่มหมุนคว้างและค่อยๆ มืดสนิทไปในที่สุด “อ้าวเฮ้ย!!” รุ่งอรุณมาเยือนอีกคราความงามตาสาดส่องสว่างไสวลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านสีทึบสาดส่องทำให้สองร่างที่หลับใหลอยู่บนเตียงเริ่มรู้สึกตัว“หือ...” เสียงหวานครางเบาๆ เริ่มขยับตัว รู้สึกเมื่อยล้ากับการนอนตะแคง เหมือนมีของหนักๆ ทับอย่างไรอย่างนั้น “อะ อย่างนี้นี่เองว่าไมถึงหนัก แขนอะไรใหญ่เกือบเท่าต้นขา” รติกาลบ่นอุบอิบ“จะรีบไปไหน” คนตัวหนักถามพลางกระชับอ้อมแขนที่พาดเอวคอดไว้ตลอดทั้งคืน เหมือนกลัวว่าอีกฝ่ายจะลุกหนี“อาบน้ำแต่งตัว แล้วคุณล่ะ ไหนบอกว่าจะมาทำงานไม่ใช่หรอ ระวังจะสายเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีต่อพนักงานนะ” บอกพร้อ

เล่นจริงเจ็บจริงเมื่อเป็นคำตอบที่ฟังออกมาแน่ชัด รติกาลจึงเก็บอาการหัวใจเต้นแรงเอาไว้ภายใน ทั้งที่จริงหัวใจของเธอเกือบกระเด็นออกมานอกอก เลือดในกายสูบฉีดแล่นริ้วขึ้นใบหน้าและใบหูจนร้อนฉ่าใบทั่วหน้า ทั้งดีใจทั้งสับสนรวมตัวเข้ามา บีบคั้นกับความรู้สึกที่เธอรับรู้มาโดยตลอดว่าเขาเอาตัวเธอมาด้วยเหตุผลใด แล้วแบบนี้จะให้เธอรู้สึกอย่างไรดี... เขายอมรับเธอต่อหน้าคนอื่นโดยไม่คิดอาย ทั้งที่ฐานะทางสังคมเธอคงเป็นได้แค่คนใช้ในบ้านเขาเท่านั้น แต่นี่...ใบหน้าหวานแหงน ทำทีมองท้องฟ้าเก็บก้อนน้ำตาที่กลั่นออกมาด้วยความสับสนกลับสู่ที่เดิม หากทุกคนรู้ว่าเธอเป็นใคร แล้วเขาจะยืดอกบอกคนอื่นได้อีกไหม... “ค่ะ รถพร้อมแล้ว เราไปกันเลยดีกว่าค่ะ คุณกาล”สำเนียงไทยเครื่องหน้าฝรั่งเอ่ยบอก พร้อมแต่งแต้มรอยยิ้มบนใบหน้าอย่างเป็นมิตร กล้ำกลืนความผิดหวังเอาไว้ ยิ้มหวานโปรยให้คนที่ถูกแนะนำตัวและตำแหน่งตรงหน้า เหมือนเป็นการแสดงความยินดีกับข่าวที่เพิ่งรับรู้ พร้อมผายมือไปตามทิศทางที่เอ่ยบอก “ฝากด้วยนะริซ่า... ที่รักต้องการอะไรเพิ่มก็บอกคุณริซ่าไปได้เลย ผมไม่อั้น” ประโยคท้ายหันมาเติมคำหวานทั้งคำพูดแล

อย่าเอาใจลงไปเล่นแม้ไม่อยากกลับมาเจอหน้ากันอีก แต่เธอไม่มีทางเลือก“เปล่า คือฉันไม่มีเงิน ไม่มีรองเท้า รองเท้าฉันกระเป๋าฉันอยู่ในห้องคุณหรือเปล่าล่ะ?” น้ำเสียงที่ใช้ยังคงแข็ง แต่คำใช้เรียกดูไม่ก้าวร้าว มุมปากหนากระตุกยิ้ม ตอนนี้เขาเห็นแล้วว่าหล่อนมีสภาพอย่างที่พูดจริงๆ “ตามมาสิ” เอ่ยบอกพร้อมก้าวพาตัวเองออกจากห้องพักส่วนตัวแล้วปิดประตู เดินนำอีกฝ่ายไป“จะไปไหน” น้ำเสียงแข็งดุจเดิม“คุณจะเอาของของคุณไม่ใช่หรอ จะไปเอามาให้ไง”คำตอบที่ได้แม้จะงุนงงในวินาทีแรก แต่ตอนนี้ปนัชดาพอจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนเธอโดนลากมาจากอีกห้อง“....” ‘เหรอ’ ปนัชดารับทราบอยู่ในใจ ได้แต่จ้องมองแผ่นหลังหนาเดินหายเข้าไปภายในห้อง โดยที่เธอไม่คิดจะเดินตามไป“นี่ครับของคุณ...” มนัสบอกพร้อมวางรองเท้าลงข้างๆ เท้าเรียวงาม โดยไม่แสดงกิริยารังเกียจแต่อย่างใด “นี่ครับ กระเป๋าเช็คดูได้เลยว่ามีอะไรหายบ้างหรือเปล่า” เขายื่นกระเป๋าให้หล่อน และรอคอยคำตอบอย่างใจเย็น“....” ใบหน้าเรียบนิ่งวางเฉยไม่ได้ตอบว่าอย่างไร ก่อนจะจัดการสวมใส่รองเท้า แล้วก้าวเดินออกไปโดยไม่กล่าวลาการกระทำของหญิงสาวทำให้มนัสรู้ดีว่าไม่มีอะไรสูญหาย แต่เธอก็เ

กำหนดหัวใจ“ไม่ต้องมาเรียกฉัน ฉันวางแผนไว้ดิบดี ให้แกสนิทกับมันและจับมันให้อยู่ แต่แกดันหายไปกับใครที่ไหนถึงให้นายเฮริคไปคว้าผู้หญิงที่ไหนไปกก หึ... ตอนนี้คงหนีไปสวีทหวานที่ไหนแล้วมั่ง ปล่อยให้คนเล่นงานเสี่ยเกรียงจนยับเยินขนาดนี้” การเคลื่อนไหวที่เขาให้คนเฝ้าตาม 24 ชั่วโมงทำให้รู้ทุกอย่าง “แล้วแบบนี้จะทำยังไง เงิน 10 ล้านจะหาที่ไหนทัน” เงินมากมายหาไม่ง่ายสำหรับคนที่ไม่มีงานอื่นนอกจากเงินเดือนประจำตำแหน่งไม่กี่หมื่น ค่าใช้จ่ายภายในบ้านและแบ่งให้ภรรยาใช่จ่ายเพื่อให้เทียบเท่ากับผู้คนในสังคมชั้นสูงเพื่อบังหน้า สิ่งที่ตามมาคือของใช้ต้องราคาแพง ไม่ให้น้อยหน้าคนอื่นๆ ที่อยู่ในวงการเดียวกัน ความฟุ้งเฟ้อจ่ายเงินเป็นเบี้ย ไร้การไตร่ตรองถึงฐานะที่แท้จริง หนี้สิ้นจึงเกิดขึ้นสะสม “พ่อไปเป็นหนี้เขาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมถึงเยอะขนาดนี้” ปนัชดาเริ่มมีสติกลับมา ปัญหาทุกอย่างที่กำลังเปิดเผยเธอควรรับรู้ที่มาที่ไป “แกสองแม่ลูกจะรู้อะไร คนที่หาเงินให้พวกแกใช้คือพ่อ แล้วที่กินที่ใช้อยู่ทุกวันนี้ รู้บ้างไหมว่าเดือนๆ หนึ่งรวมแล้วมันเท่าไหร่...” น้ำเสียงพร่ำด้วยความหดหู่