All Chapters of เฮริค มาเฟียร้ายคลั่งรัก: Chapter 31 - Chapter 40

คนดีเขาทำกันแบบไหนมุมปากหยักกระตุกยิ้ม ภาพเร่าร้อนภายในห้องผุดขึ้นมาคลายภาพหลอนแต่กลับรับรู้และรู้สึกได้ว่าสัมผัสนั้นยังตรึงอยู่ตามร่างกายของเขา รู้สึกซาบซ่านสุขใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนกับสาวคนไหน “เหรอ?... งั้นไปนอนได้แล้วไป ตรงนี้ฉันจัดการเอง”สาวใช้มองคนเป็นนายอย่างไม่มั่นใจ ก่อนจะถอยหลังมองดูเมื่อเจ้านายหนุ่มยกถาดอาหารที่เตรียมไว้ออกไปอย่างหน้าตาเฉย“เอ่อนิ... กระเป๋าเป้ที่อยู่หน้าห้อง หายไปไหน?” นึกขึ้นได้ว่ากระเป๋าไม่มีตรงหน้าประตูห้องช่วงจังหวะเดินลงมา“... คุณแม่บ้านให้เอาไปไว้ในห้องรับรองแขกแล้วค่ะ”“อืม...” ได้คำตอบแล้วเดินถือถาดอาหารขึ้นไปชั้นบน โดยมีสายตาสาวใช้มองตามอย่างงงๆ“ขอโทษนะครับ” มนัสก้มหน้ากระซิบใบหูขาวที่ใบหน้าแนบซบบนอกแกร่ง ในจังหวะเพลงช้าของชายแปลกหน้าที่เขาเองก็ไม่รู้จัก แต่ไม่แน่ใจว่าสาวสวยที่ยอมให้ผู้ชายกอดอย่างง่ายดาย จะรู้จักกันหรือเปล่าถึงได้กล้าทำทั้งที่มากับชายอื่น “อืออ อาราย” ยกมือป้องปัดเหมือนรำคาญชายหนุ่มที่กอดเอวคอดไว้เริ่มคลายวงแขนออก มองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ อย่างลังเล หากไม่ใช่คนรู้จักก็คงเป็นแฟน และนั่นเขาอาจพลาดท่าโดนกระทืบ“แ

ห่วงความรู้สึกกันบ้างไหมความวาบหวามยังไม่หายไปจากความรู้สึก แต่แปลกผู้ชายตรงหน้ากลับไม่มีทีท่าจะกระดากอายต่อการกระทำของตนเอง หรือจะเป็นเพราะความเคยชิน...? คิดแล้วความคับแค้นใจแล่นริ้วขึ้นใบหน้า รู้สึกโกรธเกลียดผู้ชายรูปหล่อ ที่บัดนี้ความหล่อได้ถูกบดบังด้วยการกระทำเห็นแก่ตัวไปหมดสิ้น“เหรอ ไหนอยากออกจากบ้านผมนักไม่ใช่หรือ ตอนนี้ผมจะให้คุณออกสมใจ ก็ออกไปสิ” ไม่สนใจอาการคนข้างๆ เอ่ยในสิ่งที่ตนเองต้องการเพียงอย่างเดียว“ไม่เอา ไม่ไปกับคุณ หากคุณจะให้ฉันออก ฉันจะออกไปเอง แค่คุณเอากระเป๋าของฉันมา”“หึ อย่าคิดอย่างนั้นเชียว เพราะผมไม่ทำอย่างที่คุณคิดแน่นอน เพราะคุณคือคนของผม!”“อะ อะไร ฉันเป็นคนของคุณตอนไหนไม่ทราบ” ใบหน้าหวานสลดวูบ คิดได้ว่าการที่เขาบังคับฝืนใจผู้หญิงแล้วจะเหมารวมว่าผู้หญิงเป็นของเขา อย่างนี้มันไม่ยุติธรรม ยังไงเธอไม่ยอม!“หือ... ความจำสั้น เหมือนที่คุณว่าผมน่ะหรอ เอายาบำรุงไหม? ... ผมจะได้ให้คนของผมจัดการให้”ตากลมโตได้แต่จ้องตาอาฆาตแค้น กับคำยอกย้อนเพราะไม่อาจโต้เถียงอะไรมากไปกว่านี้ “ปล่อยฉันไปเถอะ ยังไงฉันก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว อีกอย่างสิ่งที่คุณต้องการ คุณก็ได้มันไปแล้ว

บ่นก็ไม่ได้อะไร“ผู้หญิงอะไรตัวหนักเป็นบ้า”คนหนุ่มต้องรับบทหนักแทนเพื่อนอย่างมนัสบ่นอุบตลอดทางเดินขึ้นชั้นบนของตึกที่แยกออกไปอีกฝั่ง โดยสาวสวยในอ้อมแขนไม่ได้เดินตามอย่างง่ายๆ เมื่อมือเรียวเริ่มสะเปะสะปะชี้ฟ้าชี้ดินริมฝีปากเอ่ยพร่ำไม่ได้ใจความใดๆ“ฉันอยากให้นายมาเห็นสภาพแฟนนายจริงๆ เลยว่ะ เฮริค!” ตาคมเหลือบมองใบหน้าแดงซ่านด้วยฤทธิ์น้ำเมา พลางส่ายหน้ารีบก้าวเท้ายาวๆ เพื่อให้ถึงที่หมายร่างโอนเอนนุ่มนิ่มล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ ส้นสูงขนาดสามนิ้วพลิกคว่ำพลิกหงาย จนคนที่โอบพยุงเกือบเสียการทรงตัวไปหลายครั้งจนในที่สุดความอดทนก็หมดลง “เอ๊ย! อ้าว ให้มันได้อย่างงี้สิ ยายไก่อ่อน” เอ่ยต่อว่าเสียงแข็ง เมื่อเกือบพากันเสียหลักไปทั้งคู่ ดีที่คนพยุงมีความว่องไว ไม่เช่นนั้นสาวสวยได้หมดสภาพลงไปนอนกองบนพื้นจากที่ไม่กล้าแตะด้วยความเกรงใจ หากบัดนี้ไม่เหลือความคิดนั้น เมื่อร่างนวลนิ่มเริ่มอ่อนปวกเปียกพยุงลำบากสองแขนแกร่งจึงตัดสินใจยกร่างบางขึ้นอุ้ม คิดว่าหากทำแบบนี้เขาจะพาหล่อนไปถึงจุดหมายเร็วขึ้นและคงไม่เสียเวลาไปมากกว่านี้...“วางไว้ตรงนั้นแหละ” มนัสเอ่ยบอก พนักงานวางกระเป๋าสะพายในมือลงบนโต๊ะขนาดไม่ใหญ่ใกล้หัว

คนชิงดีชิงเด่นคิ้วหนาเลิกขึ้นสูง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ มีความคิดเป็นของตัวเองดีเยี่ยม... “ใครว่าผมสนุกกับการลองใจคุณ”“ไม่สนุก?... หึ แต่คุณก็ทำ” จ้องตอบด้วยความคาดหวังให้อีกฝ่ายเข้าใจความรู้สึกของเธอตอนนี้ “คิดหรือว่าผู้หญิงจะเป็นเหมือนกันหมด”“เพราะผมเห็นว่าผู้หญิงไม่เหมือนกันหมดน่ะสิ ผมเลยต้องการให้สิ่งนี้กับคุณ” คนเห็นความคิดของตัวเองเป็นที่ตั้งเอ่ยบอกอย่างเต็มความภาคภูมิ“หึ คุณรู้หรอว่าฉันเป็นคนยังไง” ใบหน้าที่เคยเต็มไปด้วยความหนักแน่นคลายลง จนเกือบยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นแฝงไปด้วยรอยหยันที่เกิดขึ้นด้วยความสะใจที่เต็มแน่นอยู่ภายใน“จากที่ผมเห็นคุณมา ผมรู้ว่าคุณคงไม่ต้องการอะไรจากผม นอกจากความเป็นอิสระ...” น้ำเสียง หนักแน่นพร้อมเลิกคิ้วหนาสูงขึ้น เชิงให้รู้ว่าเขามั่นใจสิ่งที่เขาสัมผัสได้“อืม ใช่ ฉันต้องการเป็นอิสระ...” รติกาลยืดอกสูดลมหายใจเข้าปอด เพื่อรับคำพูดต่อไปของเธอเอง “ตอนที่ฉันไม่ได้มีอะไรกับคุณ”“...” ครั้งนี้เป็นฝ่ายเฮริคที่พูดไม่ออก คิ้วหนาหยักย่นเป็นคำถามด้วยความไม่เข้าใจ สบตามองคู่สนทนา“สิ่งที่คุณฝากไว้ ฉันไม่รู้ว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นต่อไปหลังจากนี้...”

แรงดึงดูดคนเผลอตัวตอบรับสัมผัส ริมฝีปากบางอ้าออกให้อีกฝ่ายเลาะเล็มและซอกซอนเรียวลิ้นร้อนชื้น สู่ โพรงปากอันหอมหวานชวนหลงใหล บทบาทเริ่มมีขึ้นทั้งสองฝ่าย มือเรียวเริ่มสะเปะสะปะ บดจูบขยี้อีกฝ่ายอย่างเร่าร้อน แต่ความใหม่สดจึงออกอาการเงอะงะ แต่ก็ทำให้คนบนร่างหัวใจสั่นไหวร้อนวูบวาบไปทั่วสรรพางค์กาย อาการปลุกเร้าแค่เล็กน้อยแต่งแต้มให้ความต้องการเพิ่มทวี มีหรือชายหนุ่มทั้งแท่งอย่างเขาจะอดใจไหว เมื่อความหอมหวานที่บรรจงจูบเขามันน่าลิ้มลอง ปากหนาได้รูปชำนาญกว่าเริ่มชักจูงสอนบทจูบรัญจวนตอบสนองกลับไปเฮริคจัดการเปลื้องผ้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว เมื่อแก่นกายภายในโอดครวญจนร้าวในกาย อยากออกมาเผชิญสู่โลกภายนอก ไม่มีคำพูดใดนอกจากเสียงลมหายใจเข้าออกรดใส่กันและกัน สติและความต้องการยากจะดึงกลับมายังจุดเดิม พร้อมๆ กับมือหนาจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนใต้ร่างออกอย่างรวดเร็วเหมือนกับว่าหากช้าไปอีกนิดเขาคงขาดอากาศหายใจ หากไม่ได้เนื้อแนบเนื้อ “อ่าส์...” เสียงทุ้มครางออกมาอย่างเสียวซ่าน เมื่อคนใต้ร่างแอ่นกายขึ้นสูง จนปลายถันทั้งสองเสียดสีกับแผ่นอกกว้าง ริมฝีปากหนาไม่รอช้า ดันตัวเองขึ้นพร้