Lahat ng Kabanata ng คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: Kabanata 11 - Kabanata 20

“เรื่องนั้นย่อมเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว อายุนางก็มากขึ้น หากไม่แต่งให้เจ้าก็โง่งมเต็มที” เสนาบดีหลิวเอ่ยยกยออีกฝ่าย เพราะเกรงว่าจิวชางจะถอดใจ หากเป็นเช่นนั้นหลิวเหม่ยหลิงก็จะอยู่เป็นสาวเทื้อไปตลอด ย่อมไม่เป็นผลดีแก่วงศ์ตระกูล “ลำบากท่านเสนาบดีหลิวแล้ว” จิวชางลุกขึ้นโค้งคำนับด้วยท่าทีนอบน้อม ความจริงแล้วการที่หลิวฮุ่ยหมิ่นที่เป็นถึงเสนาบดีกรมพระคลัง อีกทั้งยังเป็นบิดาของพระสนมกุ้ยเฟย การที่เขาตอบตกลงยกหลิวเหม่ยหลิงให้แต่งงานกับนายอำเภอต่ำต้อยอย่างเขาก็นับว่าเป็นเกียรติมากแล้ว “ใต้เท้าจิวอย่าได้เกรงใจ คนกันเองทั้งนั้น” เสนาบดีหลิวรู้สึกโล่งใจเป็นอย่างยิ่งที่บุตรสาวจะขายออกสักทีจิวชางอยู่คุยกับทุกคนอีกสองสามคำก็ขอตัวกลับ คล้อยหลังจิวชางไปแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวจึงเอ่ยกับสามี “ท่านพี่ หลิงเอ๋อร์จะยอมหรือเจ้าคะ” เดิมทีบุตรสาวที่เกิดจากอนุภรรยาของเขาคนนี้ก็มีความดื้นรั้นอยู่ในตัวสูงอยู่แล้ว “การแต่งงานของบุตรเป็นเรื่องของบิดามารดา นางมีสิทธิ์ตัดสินใจเองหรือ” มีคนมาขอแต่งงานเช่นนี้ไม่ดีหรืออย่างไร “ถึงอย่างนั้นนางก็เคยทำเรื่องงามหน้ามาแล้วไม่ใช่หรือเจ้

“นายน้อยแค่อยากรู้ว่าเจ้ากินอยู่อย่างไรก็เท่านั้น” “อย่างนั้นหรือ” แววตานางไม่เชื่อเลยสักนิด “อืม” “กลับไปบอกนายของเจ้าว่าข้าสบายดี และไม่มีทางเอาเรื่องของเขาไปบอกกับทางการเด็ดขาด และก็บอกเขาเลิกตามข้าได้แล้ว ข้ารำคาญ หากไม่เชื่อฟังข้าจะฆ่าคนของเขาทิ้งเสีย” “ข้า ข้าจะบอกเขาให้ เจ้ารีบไปทำธุระต่อเถอะ” ตัวเล็กราวกับสตรี แต่ทำไมถึงได้โหดเหี้ยมขนาดนี้ ซูหย่าจึงเร่งเดินทางต่อ และไม่ได้สนใจเขาอีก หอซุ่นจิ่วเจีย ที่นี่เป็นร้านเหล้ากึ่งภัตตาคารที่เน้นบรรยากาศอบอุ่นเหมือนอยู่บ้านของตนเอง บนชั้นสามหนานจิงซื่อจื่อกำลังร่ำสุราอยู่กับสหายทั้งหลาย หนึ่งในนั้นยังมีองค์ชายสามเซี่ยเฟิงเหมียน ตั้งแต่หอซุ่นจิ่วเจียเปิดมาได้ห้าปี ที่นี่ก็กลายเป็นสถานที่ที่เหล่าคุณชายและเชื้อพระวงศ์ต่างมารวมตัวกันเพื่อกินเลี้ยงสังสรรค์เนื่องในโอกาสต่าง ๆ หอซุ่นจิ่วเจียเป็นร้านที่ไม่แบ่งชนชั้นวรรณะ ฉะนั้นจึงมีลูกค้าเข้าออกไม่ขาดสาย และเป็นร้านที่โด่งดังไปทั่วเมืองหลวง ในขณะที่ทุกคนกำลังพูดคุยสรวลเสเฮฮากันอยู่นั้นก็มีคุณชายท่านห

ผ่านไปสองวันก็ถึงวันหยุดของซูหย่าแล้ว ซูหย่ากับจิ้งอี๋เช่ารถม้าในตลาดเพื่อเดินทางไปยังวัดฉงหยวน เส้นทางไปวัดฉงหยวนมีลักษณะเป็นภูเขา ถนนหนทางจึงค่อนข้างคดเคี้ยว บางจุดมีความลาดชันอยู่บ้าง พอมาถึงครึ่งค่อนทางซูหย่าก็รู้สึกว่ารถม้าวิ่งช้าลงเรื่อย ๆ จิ้งอี๋เปิดม่านรถม้าออกดูแล้วถามสารถี “เกิดอะไรขึ้นหรือ” “วันนี้เป็นวันแช่น้ำศักดิ์สิทธิ์ เหล่าคุณชายและเชื้อพระวงศ์จึงเดินทางมาที่วัดเฉิงหยวนขอรับ” สารถีตอบ จิ้งอี๋เอ่ยอย่างรู้สึกผิด “ข้าก็ลืมบอกคุณหนูไปเสียสนิทเลยเจ้าค่ะ ว่าวันนี้คนจะมาที่วัดแห่งนี้มากสักหน่อย” “ทำไมหรือ” ซูหย่าไม่เคยมาวัดนี้ จึงไม่รู้ว่าที่นี่มีการแช่น้ำศักดิ์สิทธิ์ทุกปี จิ้งอี๋โน้มตัวเข้าไปใกล้ซูหย่าอีก กระซิบออกเสียงเบา “ข้าได้ยินมาว่าองค์ชายรองจะจับคนร้ายให้ได้วันนี้เจ้าค่ะ ได้ยินคนในตลาดลือกันว่าคนร้ายที่ช่วยเหลือโจรกบฏวันนั้นถูกฟันเข้าที่ท้อง เช่นนั้นหากเหล่าคุณชายและองค์ชายถอดเสื้อเพื่อลงแช่ในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์องค์ชายรองก็จะสามารถจับคนร้ายได้เจ้าค่ะ อีกอย่างดูเหมือนวันนี้จะมีคนมาทำบุญที่วัดนี้มากกว่าปกติเจ้าค่ะ”

ซูหย่ารู้สึกว่าลูกกระเดือกที่เคลื่อนตัวขึ้นลงของเขาสวยงามเป็นอย่างมาก นางรีบหันกลับมานั่งในท่าเดิมต่างคนต่างนั่งเงียบ เซี่ยเหยียนเหวินยังคงบังคับม้าให้วิ่งเหยาะ ๆ พลางสูดดมกลิ่นหอมสะอาดจากคนตรงหน้าโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่กลิ่นนั้นกลับทำให้เขาผ่อนคลายขึ้นมาไม่น้อย ผ่านไปเกือบหนึ่งถ้วยชา ซูหย่าจึงถาม “เจ้าไม่กลัวคนอื่นเข้าใจผิดหรือ”“เรื่องอะไร” น้ำเสียงยังคงราบเรียบ“เรื่องที่เจ้าชอบผู้ชาย…” นางเอี้ยวหน้ามาหาเขาอีกครั้ง “หรือว่าเจ้าชอบ…จริง ๆ”“เจ้าอย่าได้พูดจาส่งเดช ข้าไม่ได้ชอบทั้งผู้ชายและผู้หญิงนั่นแหละ” ชีวิตนี้เขาไม่เคยคิดอยากเอาใครเข้ามาผูกพันในชีวิตซูหย่าขมวดคิ้ว “ทำไมล่ะ” แล้วข่าวลือที่ว่าเขาชอบเที่ยวหอโคมเขียวและหอสุรามันคืออะไร“เจ้าอย่ารู้เลย”“แล้วเจ้าไม่คิดจะแต่งงานหรือ”“ไม่คิด” เขาตอบแบบไม่ต้องคิดเช่นกันซูหย่าหันหน้ากลับมาดังเดิม “อืม ข้าก็ไม่เคยคิดเช่นกัน” สำหรับนางชีวิตคู่คือความทุกข์ ความหึงหวงและความหวาดระแวงคือความทรมาน การอยู่คนเดียวคือสุขที่สุดแล้ว ขอเพียงแค่มีเงินมีมารดาและพี่จิ้งอี๋อยู่ข้าง ๆ นางก็ไม่ต้องการบุรุษแล้ว“เช่นนั้นก็ดีแล้ว”“เจ้าหยุดม้าเถอะ ข้าเดินกลั

บอกมารดาว่าจะนอนแต่หัวค่ำ แต่ซูหย่ากลับนั่งโง่ ๆ อยู่บนเก้าอี้ตัวโปรดของตนมาเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว นิ้วเรียวงามแตะที่ริมฝีปากตนแล้วคลึงไปมา เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนกลางวันนางก็รู้สึกโมโหให้ตนเอง ทั้งที่นางมีวรยุทธ์แต่กลับไม่รู้จักขัดขืน อีกทั้งตอนที่อยู่บนหลังม้าทำไมนางไม่ใช้วิชาตัวเบาพุ่งทะยานหนียิ่งคิดยิ่งรู้สึกหงุดหงิด “ช่างเถอะ ๆ ก็แค่โดนผู้ชายจูบเท่านั้น อย่าทำเหมือนไม่เคยโดนจูบเลยน่า” ซูหย่าปลอบใจตัวเอง แต่เพียงอึดใจเดียวก็นึกขึ้นได้ แต่นั่นมันก็สองชาติที่แล้วนี่นาความรู้สึกมันก็เลือนรางเต็มทีแล้ว ชาตินี้นางยังไม่เคยโดนชายใดล่วงเกินเลยสักครั้ง มีแต่ไอ้หน้าขาวนั่นที่กล้าทำกับนางเฮ้อ! แต่เขาไม่รู้ว่านางเป็นหญิงนี่นา หรือว่าไอ้หน้าขาวจะชอบบุรุษดวงตาของซูหย่าเบิกกว้าง หากเป็นเช่นนั้นจริง ๆ นางต้องระวังเขาให้ดีแล้ว พอคิดได้เช่นนั้นขนอ่อนก็ลุกชันไปทั่วร่างวันต่อมาเรื่องอื้อฉาวของเซี่ยเหยียนเหวินกับบุรุษปริศนาก็ถูกพูดถึงไปทั่วทั้งเมืองหลวง ในช่วงเช้าตอนที่เหล่าขุนนางเข้าร่วมประชุมกับฮ่องเต้ จึงยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดคุยกันอย่างสนุกปาก แต่กลับไม่มีใครกล้ากราบทูลองค