บททั้งหมดของ คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: บทที่ 31 - บทที่ 40

หลิวเหม่ยหลิงผละออกจากวงแขนของบุตรสาว พลางนิ่วหน้า “วันก่อนแม่ได้ยินคนพูดประโยคนี้กันทั้งตลาด มันหมายความว่าอย่างไร” มีสตรีหลายคนทั้งอ่อนเยาว์และแต่งงานแล้วที่เข้ามาซื้อขนมที่ร้านของนางต่างคุยกันถึงเรื่องนี้ บ้างก็บอกว่าอยากเก่งเหมือนนางเอก บ้างก็ว่าอยากมีพระเอกเป็นของตัวเอง นางฟังแล้วงุนงงไปหมด “เป็นเพียงชื่อนิยายเรื่องหนึ่งเท่านั้นเจ้าค่ะ” ซูหย่าเองก็ยินดีที่นิยายของนางถูกกล่าวถึงมากเช่นนี้ หลิวเหม่ยหลิงถอนหายใจอย่างโล่งอก “แม่ก็คิดว่าเจ้าเป็นคนเขียนนิยายเรื่องนี้เสียอีก” “ข้าเขียนไม่ได้หรือเจ้าคะ” คิ้วของนางข้างหนึ่งเลิกสูงขึ้น “สตรีที่ไหนจะคิดมีใจเป็นอื่นจากสามีกันเล่า หากเจ้าเขียนเช่นนั้นจะเป็นการปลุกปั่นเหล่าภรรยาให้ไขว้เขวเอาได้” นางทำท่าครุ่นคิด “ใครกันนะเป็นคนเขียนนิยายเรื่องนี้ ทำไมถึงคิดหาวิธีให้ภรรยาทรยศต่อสามี ทั้งที่ตนเองก็เป็นผู้ชาย” ในยุคสมัยนี้บัณทิตที่เขียนหนังสือได้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ชาย หลิวเหม่ยหลิงจึงคิดว่าคนที่เขียนนิยายเรื่องนี้ก็คงเป็นผู้ชายเช่นกัน หารู้ไม่ว่าคนที่เขียนนิยายเรื่องนี้ก็คือคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ นางนั

องครักษ์เงาจากไปแล้ว เซี่ยเหยียนเหวินจึงพูดกับลู่จื้อเผิง “ส่งคนไปคุ้มกันเจ้าหน้าอ่อนนั่น รวมถึงมารดาและสาวใช้ของเขาด้วย” “นะ นายน้อย ทำไมต้องทำถึงขนาดนั้นด้วยขอรับ” เจ้านั่นก็มีวิชายุทธ์ ส่วนมารดาซูหย่าก็ส่งคนไปคุ้มกันแล้ว ซื่อจื่อยังจะเอาอะไรอีก “เพราะเขาเป็นสหายของข้า อีกทั้งยังมีบุญคุณต่อข้า” “แค่นั้นจริง ๆ หรือขอรับ” ลู่จื้อเผิงมองผู้เป็นนายด้วยแววตาจับผิด “แล้วเจ้าอยากได้อะไรอีก” พูดพลางยื่นขาออกไปเตะลูกน้อง แต่ลู่จื้อเผิงไหวตัวทัน เขาจึงหลบปลายเท้าได้อย่างหวุดหวิด “ไม่ ไม่ต้องการอะไรแล้วขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวไปนอนก่อน” “ช้าก่อน” ลู่จื้อเผิงรอฟังคำสั่งอย่างใจจดใจจ่อ “ส่งโฉนดบ้านหลังทางทิศตะวันออกไปให้นายหน้าซื้อขายบ้าน รู้ใช่ไหมว่าต้องทำอย่างไร” เซี่ยเหยียนเหวินซื้อบ้านที่อยู่รอบข้างจวนไว้สามหลัง เพราะเขาไม่ชอบให้คนอื่นมาวุ่นวาย และไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าเขาทำสิ่งใดอยู่ “ขะ ขอรับ” ลู่จื้อเผิงทำหน้าหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ทำไมนายน้อยถึงได้ลงทุนขนาดนี้ ไหนบอกว่าเป็นแค่สหายกันไงเล่า ลู

ลู่จื้อเผิงที่ยืนอยู่ตรงระเบียงมองเห็นถิงซือม่านเข้าพอดีจึงบอกกับผู้เป็นนาย “นั่นท่านรองแม่ทัพถิงนี่ขอรับ นางมาทำอะไรที่สำนักขายข่าว” “มาซื้อเนื้อหมูกระมัง” ลู่จื้อเผิงหันมองผู้เป็นนายอย่างไม่สบอารมณ์ พูดออกเสียงขุ่น “นายน้อย” “ก็ที่นั่นมันเป็นที่ขายข่าว แล้วเจ้าจะให้นางมาทำอะไรเล่า” ว่าแล้วก็เดินหลบเข้าห้องทำงานตรงหัวมุม ลู่จื้อเผิงเดินตามมาพลางกล่าว “ข้ารู้ แต่ข้าอยากรู้ว่านางมาซื้อข่าวอะไร” “ข้าก็อยากรู้เช่นกัน เช่นนั้นเจ้าจงไปสืบมาเสีย” เพื่อความปลอดภัยของพี่ชาย เขาจำเป็นต้องรู้ว่านางมาซื้อข่าวอะไร “นายน้อย!” “หรือเจ้าทำไม่ได้ เช่นนั้นข้าจะให้คนอื่นไปทำแทน และเจ้าก็ย้ายก้นไปอยู่โรงครัวซะ” ลู่จื้อเผิงแค่นเสียง “เอะอะก็ไล่ ๆ คราวก่อนจะให้ไปเลี้ยงม้า วันนี้จะให้ไปอยู่โรงครัว ใจร้ายชะมัด” “จะไปหรือไม่ไป” “ไปขอรับ” ลู่จื้อเผิงเพิ่งเดินไปถึงประตูเขาก็เอ่ยขึ้น “ช้าก่อน” “มีอะไรจะใช้ข้าอีกหรือขอรับ” “ซื้อข่าวเกี่ยวกับหมอเทวดากลับมาด้วย

“มันมีฉากตลกข้าก็เลยอดขำไม่ได้” ความจริงเป็นฉากที่พระเอกกับนางเอกกำลังใกล้ชิดกัน ซึ่งบัณฑิตฟู่เอินเขียนได้ดีมาก ไม่มีคำหยาบโลนแม้แต่คำเดียวแต่กลับทำให้ผู้อ่านเข้าถึงอารมณ์ได้อย่างลึกซึ้ง จนทำให้กลางหว่างขาของเขาเกิดความรู้สึกผิดปกติขึ้นมาแล้ว ลู่จื้อเผิงคิดว่าฉากตลกแล้วทำไมต้องทำท่าเขินอายด้วย บางครั้งถึงขั้นกัดริมฝีปาก เฮ้อ! นายน้อยกลายเป็นคนเช่นนี้ไปได้อย่างไร เวลาต่อมาลู่จื้อเผิงถึงกับตาโต อาการเช่นนี้ไม่ใช่นายน้อยชอบบุรุษจริง ๆ หรือ หลายวันมานี้เซี่ยเหยียนเหวินสังเกตเห็นว่ามารดาของซูหย่าไม่ได้ออกไปขายของที่ตลาด เย็นวันหนึ่งเขาจึงมาปรากฏตัวที่หน้าบ้านของซูหย่า จิ้งอี๋ออกมาเปิดประตูให้ พอเห็นว่าเป็นใครนางก็ตกใจอย่างยิ่ง เขารู้ได้อย่างไรว่าบ้านคุณหนูของนางอยู่ที่นี่ พอได้สติกลับมาจึงยอบกายเล็กน้อย “ซื่อจื่อ” “ข้ามีเรื่องจะคุยกับซูหย่าสักเล็กน้อย” “เชิญ เชิญด้านในเจ้าค่ะ” ถึงนางจะรู้สึกไม่เต็มใจก็ตาม เรื่องครานั้นแม้คุณชายท่านนี้จะรับผิดชอบคุณหนูของนางโดยการจ่ายค่าเสียหายถึงหนึ่งพันตำลึง แต่นางก็รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมอยู่ดี

ลู่จื้อเผิงรับจดหมายมาแล้วอ่านออกเสียงดัง “เจ้าลูกสารเลว เจ้าลูกเนรคุณ เจ้าลูกอกตัญญู ฮ่องเต้กล่าวหาว่าข้าไม่สั่งสอนเจ้าจนเสียผู้เสียคน เจ้ากลับมาคราวนี้ข้าจะตีเจ้าให้ตาย ใครสั่งใครสอนให้เจ้าทำเรื่องสิ้นคิดเช่นนั้น ข้าอุตส่าห์อบรมสั่งสอน…” “พอได้แล้ว เจ้าอ่านในใจไม่เป็นหรืออย่างไร” เซี่ยเหยียนเหวินทนฟังไม่ได้จึงตะคอกออกไป เขาไม่อยากได้ยินก็ยังจะอ่านเสียงดังอยู่ได้ ลู่จื้อเผิงทำท่าสำนึกผิด อ่านจดหมายต่อจนจบแล้วถึงกับหน้าเผือดสี ในจดหมายมีแต่คำด่าทอทั้งนั้น เขาเอ่ยถามด้วยความเห็นใจแกมสงสาร “นายน้อยไม่เสียใจหรือขอรับ” ที่โดนท่านโหวด่าขนาดนั้น “ไม่หรอก ท่านพ่อเป็นคนที่เข้าใจข้ามากที่สุด ตอนนี้เขาก็แค่โกรธเท่านั้น” ก่อนเดินทางมาที่เมืองหลวง ฟ่านจวิ้นเจี๋ยย้ำกับเขาหนักหนาว่าอย่าทำตัวโดดเด่นจะเป็นภัยต่อตนเอง และยังเตือนเขาอีกว่า‘อำนาจกับเงินตรามันหอมหวานเจ้าจงมีสติตลอดเวลา อย่าได้เผลอไผลไปกับมันเป็นอันขาด เพราะจุดจบอาจไม่ใช่แค่ตาบอดเหมือนพี่ชายของเจ้า หรือถูกริบอำนาจเหมือนข้า แต่อาจจะร้ายแรงถึงขั้นหมายเอาชีวิตเจ้าก็เป็นได้’ด้วยเหตุผลนี้ท่านพ่อจึงไม่อยากใ