Lahat ng Kabanata ng คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: Kabanata 21 - Kabanata 30

“เพราะข้าไม่เคยรู้สึกอะไรกับเจ้า” ดวงตาที่มองไม่เห็นยังคงว่างเปล่า มองตรงไปยังด้านหน้าคล้ายกับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับเรื่องนี้ ถิงซือม่านเค้นเสียงหึ ฝืนพูดออกมา “ท่านเข้าใจผิดแล้ว ความจริงข้าก็ไม่เคยคิดอะไรกับท่านเกินกว่าคำว่าสหายเช่นกัน” นางเม้มปากแน่น ดวงตายังจ้องดวงหน้าหล่อเหลาไม่วางตา เอ่ยต่อว่า “ช่างเถิด หากท่านไม่ต้องการให้ข้ามาที่นี่อีก ข้าก็จะไม่มา ข้าขอลา” ว่าจบถิงซือม่านก็รีบหมุนกายเดินจากไป ในใจรู้สึกเสียใจเกินบรรยาย เซี่ยเหยียนฟงอ้าปากคล้ายจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเลือกที่จะเก็บงำไว้ดังเดิม จากนั้นจึงโยนไม้เท้าทิ้งและเดินไปยังห้องสุขาด้วยตนเอง เพียงแต่เดินไปไม่กี่ก้าวก็ชนเข้ากับสิ่งของอีก จนล้มลงไปกับพื้น เพราะความโมโหจึงใช้มือกวาดสิ่งของที่วางระเกระกะตรงหน้าจนแตกกระจาย บ่าวไพร่ได้ยินจึงรีบวิ่งเข้ามาดู “องค์ชาย” “ไสหัวออกไปให้หมด” ทุกครั้งเขาไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น ต่อหน้าคนอื่นเขาดูเหมือนคนเข้มแข็งตลอดเวลา แต่ความจริงแล้วเขารู้สึกโกรธตนเองที่เพลี่ยงพล้ำให้กับกลุ่มโจรพวกนั้น จนทำให้เขามีสภาพเป็นเช่นนี้ เขากำมือแน่น หากเข

“ท่านแม่!” ซูหย่าตกใจจนร้องเสียงหลง “ก็แค่จูบกันเท่านั้นเองเจ้าค่ะ” ก็แค่จูบจะนับเป็นอะไรได้ ในยุคที่นางจากมาอยู่ด้วยกันก่อนแต่งงานบิดามารดายังไม่ว่าเลย“ก็แค่จูบอย่างนั้นหรือ” หลิวเหม่ยหลิงโกรธจนหน้าเขียวคล้ำ ถึงจะรู้ว่าบุตรสาวเป็นคนที่มีความคิดไม่เหมือนใคร แต่ก็ไม่เคยคิดว่านางจะมีความคิดเหลวไหลเช่นนี้ นางยกแส้ขึ้นมาฟาดลงที่ก้นบุตรสาวหลายทีต่อกัน “นี่แน่ะ ๆ ข้าจะตีเจ้าให้ตายเดี๋ยวนี้”“โอ้ยท่านแม่ข้าเจ็บนะ” ซูหย่าวิ่งวนอยู่ในห้อง“เจ็บสิดี จะได้ไม่พูดจาไร้สมองอีก หากเจ้าไม่แต่งกับเขา ต่อไปใครจะกล้าแต่งกับเจ้า อีกอย่างมีบุตรสาวทำตัวเช่นนี้ ข้าจะมีหน้าไปพบบรรพบุรุษได้อย่างไร”“ท่านแม่ฟังข้าก่อน เขามีเหตุผลที่ต้องทำเช่นนั้นเจ้าค่ะ”หลิวเหม่ยหลิงหอบหายใจเพราะวิ่งไล่ตีลูก “มีเหตุผลอันใด”ซูหย่าถอนหายใจอุตส่าห์ปิดบังเรื่องที่เขาช่วยกบฏผู้นั้น แล้วตอนนี้นางจะหาเหตุผลอะไรที่สมเหตุสมผลให้เขาจูบ จำเป็นต้องพูดความจริงอยู่ดี“องค์ชายรองกำลังตามจับคนร้ายที่ช่วยเหลือกบฏเจ้าค่ะ จึงคิดอุบายให้คุณชายทั้งหลายแช่ตัวในบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ที่วัดฉงหยวน”“แค่แช่ตัวแล้วจะจับคนร้ายได้อย่างไร” หลิวเหม่ยหลิงยังไ

หลิวกุ้ยเฟยตาโต พลางยกมือปิดปาก “ข้าอยากอ่านแล้วสิ” เหมือนหลิวกุ้ยเฟยจะรู้สึกมีชีวิตชีวาขึ้นมาจริง ๆ ทุกครั้งที่ได้อ่านนิยายของฟู่เอิน นางมักจินตนาการว่าตนคือนางเอก เหตุผลก็เพราะพระเอกในเรื่องรักนางเอกเพียงคนเดียว ช่างแตกต่างจากชีวิตจริงในตอนนี้เสียจริง หลิวกุ้ยเฟยมองว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยสายตาอ่อนโยน “หากฝ่าบาททรงแต่งตั้งรัชทายาทแล้ว ข้าจะทูลขอพระราชทานสมรสให้เจ้ากับเสียงเอ๋อร์” “ขอบพระทัยเพคะ” ห้องทรงพระอักษร เซี่ยเหยียนเหวินเดินเข้ามาด้วยท่างท่าสง่าผ่าเผย สีหน้าเรียบนิ่งไม่สะทกสะท้านกับข่าวลือแม้แต่น้อย มือทั้งสองข้างประสานอยู่เบื้องหน้า พลางกล่าว “ถวายบังคมฝ่าบาท ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่น ๆ ปี” เซี่ยเจี้ยนกั๋วไม่แม้แต่จะมองหน้าโอรสด้วยซ้ำ ทันใดนั้นแท่นฝนหมึกหินงูเหลือมแกะสลักลายไผ่ก็ถูกปามาทางเขาพร้อมกับเสียงด่าทอ “เจ้าลูกเนรคุณ” เสียงแท่นฝนหมึกกระแทกกับใบหน้าของเซี่ยเหยียนเหวินดังปัก ก่อนจะตกลงที่พื้น กู้กงกงมองดูด้วยความตกใจเมื่อเห็นเลือดที่ไหลออกจากหางคิ้วของเซี่ยเหยียนเหวิน เขาอยากจะเข้าไปช่วยแต

“ลุกขึ้นเถิด” หลิวฮุ่ยหมิ่นกล่าวออกเสียงทุ้มต่ำเปี่ยมด้วยความมีเมตตา ฮูหยินผู้เฒ่าหลิวมองสำรวจหลิวเหม่ยหลิงตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า แม้เสื้อผ้าจะเก่าซีดแต่ความงามของนางกลับไม่ได้ลดน้อยลงไปตามวัยเลยจริง ๆ “เจ้าคงรู้แล้วกระมังว่าข้าเรียกเจ้ามาทำไม” หลิวฮุ่ยหมิ่นถาม “ทราบแล้วเจ้าค่ะ” “เจ้าพร้อมจะย้ายเข้ามาอยู่ในจวนสกุลหลิวเมื่อใด ทางใต้เท้าจิวจะได้ส่งแม่สื่อมาสู่ขอเจ้าให้ถูกต้องตามประเพณี” เขายังคงกล่าวเสียงเรียบเรื่อย หลิวเหม่ยหลิงเงยหน้ามองผู้เป็นพ่อ พูดออกอย่างชัดเจน “ท่านพ่อ ข้าไม่พร้อมที่จะแต่งงานกับใต้เท้าจิวเจ้าค่ะ” “ทำไม” คิ้วที่มีสีขาวขึ้นแซมในวัยหกสิบกว่าเริ่มย่นเข้าหากัน “ข้าไม่ได้รักใต้เท้าจิวเจ้าค่ะ” “บังอาจ! คำสั่งของบิดามารดาเจ้าปฏิเสธได้หรือ” หลิวฮุ่ยหมิ่นโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ ตอนนี้เขาควบคุมโทนเสียงให้ราบเรียบต่อไปไม่ได้อีกแล้ว “หากท่านพ่อบังคับข้า ข้าจะปลงผมบวชชีและไม่สึกอีกเลยตลอดชีวิตเจ้าค่ะ” แน่นอนว่าหากนางโกนผมบวชเป็นนางชีแล้ว ใครก็ไม่สามารถบังคับนางได้ ฮู

“น่าจะเป็นบุตรสาวของท่านเสนาบดีที่เกิดจากอนุภรรยา” นางไม่ได้รู้รายละเอียดมากนัก เพราะนางเพิ่งเข้ามาอยู่ที่จวนแห่งนี้เมื่อห้าปีที่แล้ว “เช่นนั้นคุณชายน้อยผู้นั้นก็น่าจะเป็นบุตรของนาง” “น่าจะใช่” “หน้าตาหล่อเหลาเลยทีเดียวเจ้าค่ะ หากเขาย้ายมาอยู่ที่นี่ ข้าจะแอบมองทุกวัน” พูดเพียงเท่านั้นสาวใช้ชิงอีก็อายจนหน้าแดง “เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหล สิ่งที่ข้าให้เจ้าไปทำ เจ้าทำสำเร็จหรือไม่” “เจ้าค่ะ ข้าซ่อนเอาไว้ให้อี๋เหนียงเป็นอย่างดี” ว่าแล้วนางก็เดินไปหยิบของบางอย่างส่งให้เตียวเจี๋ยฝ่าน “ขอบใจเจ้ามาก” นางรับมาด้วยความดีใจ กอดของสิ่งนั้นไว้แนบอก เพราะกว่าจะได้มา นางต้องเก็บหอมรอมริบอยู่หลายเดือน และเพื่อไม่ให้ใครเห็น นางจำต้องให้สาวใช้ทำอย่างลับ ๆ ของสิ่งนั้นก็คือหนังสือนิยายเล่มใหม่ของฟู่เอิน หากคนในจวนรู้ว่านางนำเงินไปซื้อหนังสือนิยายมาอ่านคงกลายเป็นเรื่องใหญ่ เพราะใช้เงินไปกับสิ่งฟุ่มเฟือย อีกทั้งคนในจวนยังไม่รู้ว่านางอ่านหนังสือได้แต่หนังสือนิยายทุกเล่มของฟู่เอินคือสิ่งที่ช่วยเยียวยาจิตใจของนางมาตลอดที่อยู่ในจ