All Chapters of คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: Chapter 51 - Chapter 60

ครึ่งชั่วยามต่อมา ทุกคนก็มาถึงหมู่บ้านฝูหรงเจิ้น บ้านของหมอเทวดาอยู่บนภูเขา ทั้งสี่จึงต้องเดินเท้าต่อไปอีกประมาณหนึ่งเค่อ พอเจอกระท่อมหลังหนึ่งพวกเขาจึงพ่นลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่ลานหน้าบ้านมีชายชราคนหนึ่ง ร่างกายค่อนข้างงองุ้ม เส้นผมบนศีรษะขาวโพลน เขากำลังยืนให้อาหารไก่อย่างเงียบ ๆ พอมีคนเดินมาใกล้ ไก่ตกใจจึงวิ่งหนีเข้าป่า ชายคนนั้นหันมามองผู้มาเยือนด้วยใบหน้านิ่งเฉย“พวกเจ้าเป็นใคร”“ท่านคือหมอเทวดาไฉใช่หรือไม่” ซ่านฮ่าวหรานถามด้วยความร้อนใจหมอเทวดาไม่ได้ตอบ แต่ถามกลับไป “มีคนได้รับบาดเจ็บหรือ”“ขอรับ” เซี่ยเหยียนเหวินตอบ และรู้แล้วว่าคนผู้นี้คือหมอเทวดาที่เขาตามหา“เช่นนั้นพาคนเจ็บไปที่แคร่ก่อน” ซ่านฮ่าวหรานรีบพาถิงซือม่านไปที่แคร่ไม้ไผ่ข้างเรือนหมอเทวดารีบทำแผลให้ถิงซือม่าน คราแรกที่ได้พบหมอเทวดา เซี่ยเหยียนเหวินรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง จนเกือบเก็บอาการไว้ไม่อยู่ แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกลังเลขึ้นมาแล้ว เพราะขณะที่หมอเทวดากำลังรักษาถิงซือม่านอยู่นั้น มือเขาสั่นเป็นอย่างมากหมอเทวดาใช้เวลาทำแผลของให้ถิงซือม่านอยู่นาน เสร็จแล้วเขาจึงกล่าว “พวกเจ้ามาที่นี่ด้วยเหตุอันใด”“ข้าได้ยิน

ลู่จื้อเผิงเงยหน้าขึ้นมองคนที่นั่งอยู่บนหลังม้าก็ต้องแปลกใจ นี่คือขบวนคุ้มภัยของซูหย่านี่นา เมื่อคิดถึงตรงนี้ลู่จื้อเผิงก็อดมองไปยังห้องของผู้เป็นนายไม่ได้ หรือว่าการที่นายน้อยยังรั้งรออยู่เพราะเขาเตรียมการไว้หมดแล้ว คิดได้เช่นนั้นลู่จื้อเผิงไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องให้ดี พิษรักทำให้คนหาข้ออ้างได้ถึงเพียงนี้เชียวหรือ ซูหย่ามองเห็นลู่จื้อเผิงจึงเดินเข้าไปหา พร้อมกับเอ่ยถาม “นายของเจ้าทำธุระเสร็จแล้วหรือ” “อืม แล้วเจ้าล่ะ” “เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน นี่กำลังเดินทางกลับแล้ว” “นายน้อยอยู่ชั้นสองห้องห้า” ในเมื่อห้ามไม้ได้ก็คงเหลืออยู่ทางเดียวคือต้องสนับสนุน ซูหย่าขมวดคิ้ว “เจ้ามาบอกข้าทำไม” “เจ้าไม่ได้อยากเจอนายน้อยหรอกหรือ” “ข้าจะอยากเจอเขาไปทำไม เจ้านี่ยังไงนะ” ซูหย่าพูดแค่นั้นก็เดินจากไปหน้าตาเฉย ลู่จื้อเผิงเกาศีรษะ พึมพำกับตนเอง “ไม่ได้นัดกันไว้หรือ” พูดจบก็เดินขึ้นไปบนห้องเจ้านาย เขาเปิดประตูเข้าไปแล้วจึงเอ่ย “นายน้อย ซูหย่ามาถึงแล้วขอรับ” “เจ้ามาบอกข้าทำไม” ถึงดวงตาวู

พอหลิวฮูหยินทราบข่าวว่าเตียวอี๋เหนียงตั้งครรภ์ นางยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง ราวกับคลื่นใต้ก้นมหาสมุทรลึก แต่ในใจกลับร้อนรนดั่งไฟเผา “ฮูหยินเจ้าคะ” เสี่ยวเหยาสาวใช้ข้างกายเอ่ย “อย่าเพิ่งทำอะไร” “เจ้าค่ะ” สองนายบ่าวต่างรู้ดี ว่าจะให้เด็กคนนี้ลืมตาขึ้นมาดูโลกไม่ได้เด็ดขาด ในจวนสกุลหลิวต้องมีแค่บุตรที่เกิดจากฮูหยินใหญ่เท่านั้นหลายวันผ่านไป เมื่อเดินทางใกล้ถึงเขตเมืองหลวง เซี่ยเหยียนเหวินต้องกลับมาแต่งกายแบบเดิมอีกครั้ง เขาถอนหายใจก่อนจะยกถ้วยยาขึ้นดื่ม “เมื่อไรข้าจะเหมือนคนปกติทั่วไปสักทีนะ” เขารู้สึกเบื่อหน่ายจริง ๆ ที่ต้องดื่มยาทุกวันเช่นนี้ ลู่จื้อเผิงสงสารเจ้านายจับใจ แต่ก็ช่วยอะไรไม่ได้จริง ๆ ตอนที่เขาเข้ามารับใช้หนานจิงโหว เขาก็เห็นนายน้อยดื่มยานี้อยู่แล้ว หากให้เลิกดื่มก็คงเป็นเรื่องยาก ถึงแม้ไม่ใช่ยาเสพติด แต่ทุกครั้งที่ต้องออกจากห้องของตนเขาก็ต้องดื่มยานี้ “นายน้อย เวลาไม่เช้าแล้ว รีบแต่งตัวเถิดขอรับ” ลู่จื้อเผิงไม่อยากให้ผู้เป็นนายคิดมากกับเรื่องนี้จึงพูดตัดบท “อืม” เซี่ยเหยียนเหวินคุ้นเคย

“ข้าถูกเถ้าแก่ร้านหนังสือเต๋อรุ่นถังหักหลังเข้าแล้วน่ะสิ” ซูหย่าเล่าให้ชิวตงฟังว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกเมืองทางใต้ที่เดินทางผ่าน นางย่อมเข้าไปดูที่ร้านหนังสือว่ามีหนังสือนิยายของตนวางขายอยู่หรือไม่ ผลปรากฏว่าเป็นดั่งที่นางคิดจริง ๆ พวกเขาพิมพ์หนังสือออกมาขายเกินจำนวนที่ได้ตกลงกันไว้ในสัญญา ชิวตงกำหมัดแน่น โกรธจนใบหน้าแดงก่ำ “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร” ซูหย่าก้มลงไปกระซิบข้างหูรองเจ้าสำนักชิว เขาพยักหน้าช้า ๆ ใบหน้าค่อย ๆ เผยรอยยิ้มชั่วร้ายออกมา คุยเรื่องงานกับรองเจ้าสำนักชิวเสร็จแล้ว ซูหย่าจึงขอตัวกลับบ้าน นางเลือกที่จะออกทางประตูด้านหลังเช่นเคย คนที่มารอการกลับบ้านของนางจึงไม่พบแม้แต่เงา คนผู้นั้นกลับไปรายงานหลิวอวี่ซวนตามความจริง หลิวฮุ่ยหมิ่นจึงเป็นฝ่ายบอกว่า “หากตามเจ้าเด็กนั่นไม่ได้ก็ต้องตามมารดาของมัน” “อย่างไรขอรับท่านพ่อ” “ส่งคนไปจับตาดูที่ตลาดทุกวัน” เขาไม่เชื่อว่าสองแม่ลูกคู่นั้นจะไม่เข้ามาซื้อของที่ตลาดเลย “ขอรับ” หลิวฮุ่ยหมิ่นจึงสะบัดมือไล่ชายคนนั้นออกไป ตรอกหอมหมื่นลี้

ถึงแม้จะรู้สึกเป็นห่วงโอรสทั้งสองเพราะพวกเขาไม่มีวรยุทธ์ อีกทั้งยังกังวลว่าหากโอรสทั้งสองทำงานนี้ไม่สำเร็จ ทหารทางแดนเหนือก็ต้องลำบาก แต่เซี่ยเจี้ยนกั๋วก็ต้องปฏิบัติอย่างเป็นธรรม ตอนนี้บ้านเมืองอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียด เขาจะเอาความรู้สึกส่วนตัวเข้ามาตัดสินไม่ได้ เพราะถ้าโอรสทั้งสองไม่ทำอะไรเลย คนทั้งใต้หล้าก็คงสาปแช่งฮ่องเต้ที่มีความลำเอียงอย่างเขาขุนนางที่ยืนอยู่ในท้องพระโรงทั้งหลายต่างยืนก้มหน้านิ่งกันอยู่ครู่หนึ่ง เซี่ยเจี้ยนกั๋วจึงตรัสขึ้นอีก “หากใครเห็นด้วยที่จะให้โอรสทั้งสองของเราเป็นผู้ลำเลียงเสบียงไปที่ชายแดนเหนือครั้งนี้โปรดยกมือขึ้น”หนึ่ง สอง สาม มือข้างขวาเริ่มผุดขึ้นมาเรื่อย ๆ จนเกินครึ่งท้องพระโรง เซี่ยเจี้ยนกั๋วจึงกล่าว “พรุ่งนี้เราจะให้คำตอบทุกท่านอีกครั้ง”ตอนนั้นอุ้ยอี้เทียนจึงเอ่ย “ฝ่าบาท หากการส่งเสบียงครั้งนี้ล้มเหลวจะทำอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ หากขาดเสบียงเราอาจต้องแพ้สงคราม อีกทั้งการเดินทางไปชายแดนเหนือก็ไม่ใช่เรื่องง่าย” ทั้งเส้นทางที่ไม่คุ้นเคย ทั้งยังมีโจรป่า สารพัดปัญหาที่จะเกิด แล้วโอรสทั้งสองจะฟันฝ่าไปได้อย่างไร อีกทั้ง หากหนานจิงซื่อจื่อกับองค์ชายสามทำงานผิดพลา