บททั้งหมดของ คุณหนูคุ้มภัยกับคุณชายเสเพล: บทที่ 41 - บทที่ 50

เซี่ยเหยียนเหวินหัวเราะน้อย ๆ ด้วยความพึงพอใจ ทุกครั้งที่เขามาที่ห้องของซูหย่าเขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก มาที่นี่คล้ายได้อยู่กับเพื่อนรู้ใจอย่างไรอย่างนั้น ถึงแม้ซูหย่าจะพูดจาไม่ค่อยเข้าหูก็ตาม ซูหย่ากล่าวต่อ “วันนี้จะเอาอะไรอีกล่ะ” “ข้าอยากได้ถุงหอมอีกสักสองอัน เจ้าทำให้ข้าได้หรือไม่” ร่างสูงโปร่งนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามนาง “นี่ข้าแค่ถามเล่น ๆ นะ” ไม่คิดว่าเขาจะมีสิ่งที่อยากได้จริง ๆ “ข้าไม่เคยเย็บถุงหอม” “อ้อ ข้าลืมไปว่าเจ้าไม่ใช่สตรี จะเย็บถุงหอมได้อย่างไร ข้าหมายความว่าให้ท่านน้าหลิวทำให้ข้าได้หรือไม่” “จะเอากี่อัน” “สอง”ซูหย่าแบบมือขวาออกไปตรงหน้าเขา “สิบตำลึง” “ขี้งกที่สุด” “หรือเจ้าจะไม่เอาก็ได้นะ” “เอาสิ” “ก็แค่นั้น” ซูหย่าพูดต่อ “พรุ่งนี้ท่านแม่ชวนเจ้ามากินมื้อเย็นที่บ้าน หากเจ้าไม่ว่างจะปฏิเสธก็ได้นะ” “ข้าว่าง” “เจ้าจะไม่คิดสักหน่อยเลยรึไง พรุ่งนี้เจ้าไม่มีงานเลี้ยงที่ใดหรือ” “ไม่มี” เขาตอบหน้าระรื่น “แต่ศุก

คิ้วของเซี่ยเจี้ยนกั๋วขมวดเข้าหากัน เพราะความประหลาดใจ “เจ้าอ่านหนังสือพวกนี้ด้วยรึ” ยิ่งเห็นชื่อหนังสือ ‘สามีที่ดีคือสามีใหม่’ คิ้วเข้มก็ยิ่งขมวดแน่นขึ้นอีก“พอดี เหวินเอ๋อร์นำมามอบให้หม่อมฉัน หากเก็บไว้เฉย ๆ เกรงว่าจะเป็นการเสียของ หม่อมฉันจึงลองหยิบขึ้นมาอ่านเพคะ”“เจ้าลูกคนนี้มันช่างเหลวไหลยิ่งนัก แม้แต่หนังสือยังเลือกอ่านหนังสือนิยาย ตำแหน่งรัชทายาทคงไม่เหมาะสมกับเขาจริง ๆ”“เป็นหม่อมฉันที่เลี้ยงดูลูกไม่ดีเองเพคะ” แววตาของนางเศร้าหมอง เมื่อคิดว่าตนไม่ได้เลี้ยงดูเซี่ยเหยียนเหวินให้ดี“อย่าโทษตัวเองเลย เราต่างก็เลี้ยงดูเขาไม่ดีกันทั้งคู่ หากไม่ส่งเหวินเอ๋อร์ไปให้คนอื่นเลี้ยง ลูกเราอาจไม่เป็นเช่นนี้” เขาไม่คิดว่าฟ่านจวิ้นเจี๋ยจะเลี้ยงลูกของเขาได้แย่ขนาดนี้ ทั้งที่สหายของเขาเคยเป็นถึงอดีตแม่ทัพมาก่อน แต่กลับเลี้ยงลูกออกมาไม่ให้อยู่ในร่องในรอยถึงเพียงนี้ แต่จะว่าไปแล้วทุกอย่างก็เป็นเพราะเขาทั้งสิ้นอุ้ยอยู่ซูไม่อยากให้เซี่ยเจี้ยนกั๋วคิดมากเรื่องนี้อีก จึงวกกลับมาที่เรื่องหนังสือ “แต่หม่อมฉันคิดว่านิยายเรื่องนี้ก็ทำให้ผ่อนคลายดีนะเพคะ อีกอย่างสำนวนการเขียนของบัณฑิตฟู่เอินก็ไม่เหมือนใคร

ส่วนด้านหลังเป็นรถม้าและคนคุ้มภัยอีกหลายคน หรือว่าขบวนคุ้มภัยของซูหย่ากำลังจะเดินทางลงใต้ คิ้วของลู่จื้อเผิงขมวดเข้าหากันทันใด พร้อมกับหันขวับไปมองที่ประตูห้องของผู้เป็นนาย แววตาแฝงไปด้วยความสงสัย เขาพึมพำออกมา “หรือนี่จะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ” หากเป็นเช่นนั้น ไม่ใช่ว่านายน้อย… โธ่เอ๋ยนายน้อยของเขา อุตส่าห์ครองหัวใจอันบริสุทธิ์มาเนิ่นนาน แต่กลับมาหวั่นไหวเพราะบุรุษด้วยกัน ลู่จื้อเผิงอยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก ลู่จื้อเผิงเดินเข้าไปในห้อง ฝืนกล่าวรายงาน “นายน้อย หากข้าดูไม่ผิดเหมือนข้าจะเห็นซูหย่า” เซี่ยเหยียนเหวินเอนกายอ่านหนังสืออยู่บนเตียงนอนด้วยท่าทางผ่อนคลาย เอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ “ไม่ต้องไปสนใจ เราก็มาธุระของเรา ไม่ได้เกี่ยวข้องกับซูหย่า” “ขอรับ” ลู่จื้อเผิงพยายามหาความผิดปกติจากดวงตาคมเข้มคู่นั้นแต่ก็หาไม่เจอ เขาช่างเก็บซ่อนความรู้สึกไว้ได้ดีเหลือเกิน ไป๋เทียนคั่วจัดการเรื่องม้าเรื่องคน ส่วนซูหย่าจัดการเรื่องห้องพัก ครอบครัวคหบดีลี้มีห้องพักสองห้อง ส่วนคนคุ้มภัยมีสามห้อง แบ่งเป็นของลูกน้องสองห้องซึ่งจะต้องจัดเวรยามเฝ้าของสองกะสลั

จวนสกุลหลิว คนที่หลิวอวี่ซวนให้ไปสืบเรื่องของซูหย่ารีบเข้ามารายงาน “นายท่านใหญ่ ตอนนี้ซูหย่าออกไปกับขบวนคุ้มภัยแล้วขอรับ” “เช่นนั้นก็ต้องรอไปก่อน” “ขอรับ”ทางด้านของเซี่ยเหยียนเหวินยังคงเดินทางไปยังแดนใต้อย่างเงียบ ๆ และไม่ยอมให้ซูหย่ารู้ตัวว่าเขาก็เดินทางลงใต้เช่นกัน เซี่ยเหยียนเหวินมักออกเดินทางก่อนซูหย่าก้าวหนึ่งเสมอ หากรู้ว่าตนเองเดินทางเร็วกว่าซูหย่ามากเกินไป เขาก็จะหยุดพักรอ และเฝ้ามองอยู่ห่าง ๆ ซึ่งเรื่องนี้ลู่จื้อเผิงก็รับรู้ได้เช่นเดียวกัน ถึงแม้ผู้เป็นนายจะไม่ได้เอ่ยอะไรออกมาก็ตาม เขาเองก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่เซี่ยเหยียนเหวินปฏิบัติต่อซูหย่าเรียกว่าความรักได้หรือไม่ แต่เขารู้เพียงว่ามันพิเศษกว่าตอนที่เซี่ยเหยียนเหวินปฏิบัติกับบุรุษทั่วไปคิดมาถึงตรงนี้ก็รู้สึกสับสน ไม่รู้อะไรดลใจให้นายน้อยของเขากลายเป็นคนเช่นนี้ไปได้ เพราะตั้งแต่เล็กจนโต เซี่ยเหยียนเหวินไม่มีเค้าที่จะชอบเพศเดียวกันแม้แต่น้อย ถึงขั้นหวงเนื้องหวงตัวทั้งกับบุรุษและสตรีด้วยซ้ำลู่จื้อเผิงลอบมองใบหน้าหล่อเหลาแล้วได้แต่ถอนหายใจด้วยความเสียดาย หากเป็นอย่างที่เขาคิดจริง ๆ ต

เขาเหลือบมองแวบหนึ่ง เห็นแผลที่มีขนาดเล็กมาก จึงพูดอย่างไม่แยแส “ไปขอยาจากเถ้าแก่โรงเตี๊ยมโน่น”“ลำเอียงจริง ๆ” ลู่จื้อเผิงบ่นกระปอดกระแปด แต่บาดแผลแค่นี้ไม่จำเป็นต้องใส่ยาจริง ๆ ลู่จื้อเผิงแค่หยอกเย้าเจ้านายเล่นเท่านั้นเขาลอบมองเจ้านายคราหนึ่งพลางผ่อนลมหายใจออก ความจริงแล้วความรักไม่ว่าจะเกิดกับเพศใดมันย่อมสวยงามเสมอ เพียงแต่เขายังยอมรับไม่ได้เท่านั้น สำคัญกว่านั้นนายน้อยของเขายังไม่รู้ว่าตนกำลังมีความรัก ซูหย่ามาถึงลานกว้างหน้าโรงเตี๊ยม เถ้าแก่โรงเตี๊ยมก็ยืนอยู่ตรงนั้น เขาเอ่ยขอโทษขอโพยคหบดีลี้และครอบครัวเป็นการใหญ่ ที่โรงเตี๊ยมของตนเกิดเหตุการณ์เช่นนี้ ซูหย่าเดินเข้ามา ไป๋เทียนคั่วจึงเข้ามารายงาน “ข้าสอบสวนนักฆ่าที่ยังมีชีวิต เป็นตามที่หัวหน้าคาดไว้ไม่มีผิด” “รอดตายประมาณกี่คน” “สามคนขอรับ” “อืม จับตัวส่งทางการทั้งหมด” “ขอรับ” ซูหย่าเดินเข้ามาคุยกับคหบดีลี้ เขาเอ่ยขึ้นว่า “ขอบคุณเจ้ามากที่ช่วยบุตรสาวของข้าไว้” พร้อมกับคำนับแต่ซูหย่าเบี่ยงกายออก “เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วขอรับ”“เจ้าได้รับบาดเจ็บตร