เช้าวันต่อมา08:00น.คฤหาสน์ กิจโภชัยเจ้านาง พรรณนิชา...“ทำไมเมื่อคืนไม่กลับบ้าน ไปไหนมา?”ทันทีที่ร่างกายของฉันเข้ามาภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ก็พบกับเฮียทั่นที่ยืนกอดอกพิงเสาร์กลางบ้านอยู่ ฉันทำเป็นไม่เห็นเขาและไม่ได้ยินเสียงเขา เพราะเมื่อวานเราสองคนผิดใจกันนิดหน่อย ซึ่งมันเป็นแบบนี้ประจำ ฉันจะงอนเฮียทั่นแบบนี้ประจำอาทิตย์ละสองสามครั้งเลยล่ะหมับ“เฮียถาม ไม่ได้ยินเหรอเจ้านาง”ฉันบิดข้อมือไปมาเพื่อให้หลุดจากการจับกุมของเฮียทั่น ที่ตอนนี้เขาบีบข้อมือฉันแรงมาก เราสองคนมองหน้ากันโดยที่ฉันไม่ได้พูดอะไรกับเขาทำเพียงแค่มองเขาด้วยสายตานิ่งเฉยพรึบ“งอนเฮียเหรอครับ?”เฮียทั่นคว้าเอวของฉันและออกแรงกระชากร่างฉันให้เขาไปหาเขาอย่างไว ดูเหมือนการกระทำของเฮียทั่นที่ทำกับฉันเหมือนรุนแรงแต่ที่จริงแล้วมันช่างนุ่มนวลมากๆๆต่างหากล่ะ “งอนจริงๆด้วยสินะ”เขามองหน้าฉันด้วยสายตาหวานหยดย้อย เฮียทั่นรู้ว่าถ้าฉันงอนเขาจะต้องทำยังไงให้ฉันหายงอน“ฟอดดด ฟอดดดด”เฮียทั่นกดปลายจมูกลงมาบนแก้มทั้งสองข้างของฉันอย่างแผ่วเบาและสูดดมเต็มปอด“แหนะ!ยังไม่หายงอนอีก!”เฮียทั่นเอ่ยขึ้นพลางเอียงคอมองฉันอย่างน่ารัก อีกนิดเดียวฉันจะหลุด
Last Updated : 2026-07-06 Read more