Semua Bab ว้าวุ่นใจ...อาจารย์คนใหม่ดันอยู่ข้างบ้าน: Bab 11 - Bab 20

ตอนที่ 12: หลุดปากกลางห้องเรียนเช้าวันต่อมา แสงแดดจัดจ้าสาดส่องลงมาโรงเรียนประจำจังหวัด แต่ในห้องเรียนชั้น ม.5/2 กลับอบอวลไปด้วยความคึกคักตั้งแต่ยังไม่เริ่มคาบเรียนแรก นักเรียนหลายกลุ่มนั่งจับเข่าคุยกันจ้อกแจ้กจอแจ ทว่าสำหรับ ‘ซาลาเปา’ วันนี้เธอกลับนั่งนิ่งเงียบผิดปกติ ตาหวานซึ้งทอดมองออกไปนอกหน้าต่างห้องเรียน ใบหน้าหวานแก้มป่องวางศอกพิงโต๊ะ เอื้อมมือเท้าคางอยู่บนโต๊ะไม้ริมหน้าต่าง“อีเปา... มึงเป็นไรป่ะเนี่ย นั่งเหม่อเป็นนางเอกมิวสิกวิดีโอเพลงอกหักยุคเก้าศูนย์เลยนะมึง” จิมมี่ ที่กำลังควงปากกาเล่นหันมาสะกิดแขนเพื่อนสนิท“เออจริง... ตั้งแต่เช้าละ ถามคำตอบคำ” ผักกาด ผละสายตาจากกระจกพกบานจิ๋ว หันมาหรี่ตามองจับผิด “หรือว่า... มึงยังนอยด์เรื่องที่โดนอาจารย์ไทม์หักคะแนนท่องทำนองเสนาะเมื่อวานอยู่วะ”“ฮะ อ๋อ... เปล่า ๆ กูไม่ได้คิดเรื่องนั้นเลยมึง” เปาสะดุ้งหลุดจากภวังค์ รีบโบกไม้มือปฏิเสธพัลวัน แก้มสองข้างขึ้นสีระเรื่อขึ้นมาทันทีใครจะไปกล้าบอกเพื่อนล่ะว่า... สิ่งที่เธอกำลังคิดวนเวียนอยู่ในหัวจนสมองตื้อตั้งแต่ตื่นนอน ไม่ใช่เรื่องคะแนนดิบในสมุดจด แต่เป็นภาพเหตุการณ์เมื่อคืนต่างหาก ภาพของพี่

ตอนที่ 14: ของฝากของแม่นิ่ม หลังจากรถกระบะสี่ประตูสีดำคันหรูของอาจารย์ไทม์เลี้ยวเข้าซอยบ้านเช่าริมรั้วได้อย่างปลอดภัยไร้ร่องรอยของสายสืบผักกาด ทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันเข้าบ้านของตนเองเพื่อพักผ่อนจากสงครามประสาทที่โรงเรียนซาลาเปาก้าวขาเตาะแตะเข้ามาในบ้านไม้ด้วยสภาพขาเปลี้ยกวนใจ เสียงหอบน้อย ๆ ดังขึ้นขณะที่เธอวางกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะกินข้าว กลิ่นหอมฉุยของแกงกะทิเข้มข้นผสมกลิ่นแป้งนึ่งร้อน ๆ อบอวลไปทั่วทั้งชั้นล่างของบ้าน“อ้าว... ยัยเปา กลับมาถึงก็ทำหน้าเหมือนอย่างกลับไปวิ่งมาราธอนร้อยเมตรมาอย่างนั้นแหละ ไม่ได้กลับพร้อมพ่อหนุ่มข้างบ้านเหรอลูก” แม่นิ่มในชุดผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เอ่ยทัก พลางใช้ทัพพีคนแกงเขียวหวานไก่ในหม้อดินเผาใบโตส่งเสียงดัง ซู่ซ่า ชวนน้ำลายสอ“โอ๊ยแม่... หนูยิ่งกว่าวิ่งมาราธอนอีกค่ะ วันนี้เดินอ้อมโลกสลัดพวกสายสืบจนขาจะขวิดกันเป็นเลขแปดอยู่แล้ว” เปาบ่นอุบอิบ พลางเดินไปเกาะขอบโต๊ะครัว มองถ้วยตาไก่ใบใหญ่ที่ใส่ขนมจีนแกงเขียวหวานไก่เนื้อแน่น ๆ มะเขือกรอบ ๆ ราดน้ำกะทิแตกมันสีเขียวสวย ปรุงรสเข้มข้น น่ากินขั้นสุด ยอดชะอมและใบโหระพาพูนถ้วย แถมข้าง ๆ กันยังมีเข่งไม้ไผ่เล็ก ๆ บร

ท้องฟ้าสีส้มอมม่วงยามค่ำค่อย ๆ ลิบลี่ลง บรรยากาศภายในห้องสมุดโรงเรียนเงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเรือนใหญ่บนผนังเดินเป็นจังหวะ จิมมี่กวาดขยะกองสุดท้ายใส่ถุงดำเสร็จก็รีบปาดเหงื่อ ผูกปากถุงอย่างรวดเร็ว“อาจารย์ไทม์ครับ โซนข้างหน้าผมกวาดเช็ดถูเรียบร้อยหมดแล้วครับ ขอตัวกลับก่อนนะครับ พอดีแม่โทรตามให้ไปช่วยยกของที่บ้าน” จิมมี่ยกมือไหว้พนมปลก ๆ สายตาลอบมองเปาที่ยังง่วนกับการเช็ดฝุ่นบนชั้นหนังสือโซนหลังสุดด้วยความสะใจเบา ๆ“โอเคครับจิมมี่ กลับบ้านดี ๆ ล่ะ ขอบใจมากนะ” ไทม์พยักหน้ารับอย่างนุ่มนวลเมื่อสิ้นเสียงก้าวเท้าและประตูห้องสมุดปิดลง บรรยากาศรอบตัวก็ตกอยู่ในความเงียบสงบโดยสมบูรณ์ เหลือเพียงร่างสูงของอาจารย์หนุ่มกับเด็กสาว ม.5/2 อยู่กันตามลำพังสองคนในห้องสมุดยามเย็นเปายังคงทำหน้าบึ้งตึง มือเล็กถือผ้าเช็ดฝุ่นสะบัดไปมาแรง ๆ ประชดประชัน ไทม์มองภาพนั้นแล้วหลุดยิ้มมุมปาก ชายหนุ่มก้าวขาขโมยความเงียบ เดินตรงเข้าไปหาซาลาเปาที่มุมชั้นหนังสือลึกสุด ก่อนจะยื่นมือหนาไปช่วยคว้ากองหนังสือเล่มหนาบนชั้นสูงที่เปากำลังพยายามเอื้อมหยิบลงมาเช็ดฝุ่น“มาครับ พี่ช่วย” น้ำเสียงทุ้มต่ำอบอุ่นดังขึ้นข้างหูเบา ๆ

สายลมยามเย็นพัดผ่านสวนหน้าบ้านปูนสองชั้นสไตล์ร่วมสมัย เสียงใบมะม่วงกระทบกันฟึ่บฟั่บคล้ายเพลงคลาสสิกคลอเบา ๆ แสงแดดสีส้มทองยามโพล้เพล้ลอดผ่านกิ่งก้านไม้ส่องลงมายังโต๊ะม้าหินอ่อนขาวที่ตั้งอยู่ข้างรั้วกั้นระหว่างสองบ้าน บรรยากาศเงียบสงบอบอุ่น ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายอย่างแปลกประหลาดแต่สำหรับ ซาลาเปา แล้ว... หัวใจของเธอตอนนี้กลับเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะเอาเสียเลยเด็กสาวในชุดเสื้อยืดสีครีมตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้นสบาย ๆ นั่งหลังตรงแหน่วอยู่บนม้านั่งหินอ่อน มือสองข้างประสานไว้บนตัก แน่นเสียจนข้อสุ่มเริ่มขาว นัยน์ตาคู่โตลอบมองไปยังประตูไม้เล็ก ๆ ตรงรั้วกั้นระหว่างบ้านของเธอกับบ้านเช่าของอาจารย์หนุ่ม ประตูบานนั้นปกติจะถูกลงกลอนไว้อย่างแน่นหนา แต่วันนี้มันกลับถูกปลดล็อกออกเป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนแกร๊ก...เสียงเปิดกลอนประตูไม้ดังขึ้นเบา ๆ ร่างสูงโปร่งทรงสมาร์ตของ 'อาจารย์ฐาปกรณ์' หรือ 'พี่ไทม์' ก้าวข้ามผ่านประตูรั้วเล็ก ๆ นั้นเข้ามาด้วยท่าทางสบาย ๆ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าอ่อนพับแขนขึ้นถึงข้อแขน กางเกงสแล็กสีเข้มทรงสวย ในมือหนาถือปีกแฟ้มเอกสารพร้อมกองชีทสรุปเนื้อหาสีสันสดใสและกล่องปากกากา

ความเงียบสงบยามดึกทอดตัวปกคลุมบ้านพักข้าราชการครูทรงไทยประยุกต์ริมซอย แสงไฟจากเสาถนนสีส้มนวลส่องผ่านผ้าม่านโปร่งเข้ามากระทบโต๊ะทำงานไม้สักขัดเงา ภายในห้องทำงานส่วนตัวของอาจารย์ฐาปกรณ์ เครื่องปรับอากาศทำงานส่งเสียงหึ่ง ๆ เบา ๆ เคล้าไปกับเสียงเข็มนาฬิกาเรือนทองที่เดินเป็นจังหวะ "สม่ำเสมอ... ทว่า หัวใจของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานกลับไม่ได้สม่ำเสมอตามไปด้วยเลยแม้แต่น้อย"ไทม์ปลดกระดุมเม็ดบนของเสื้อเชิ้ตออกสองเม็ดพลางถอนหายใจยาว ชายหนุ่มทอดตัวพิงหลังกับเบาะเก้าอี้ทำงานอย่างอ่อนแรง เรือนผมสีดำสนิทปรกระหน้าผากเล็กน้อยจากความเปียกชื้นของสายฝนที่เพิ่งซาลงไปเมื่อครู่เขานั่งนิ่งอยู่ท่ามกลางความสลัว มือขวาที่เคยจับปากกาตรวจแผนการสอนอย่างมั่นคงและเด็ดขาด บัดนี้กลับยกขึ้นมาวางแนบไว้บนหน้าอกข้างซ้ายของตัวเองตึกตัก... ตึกตัก... ตึกตัก...อัตราการเต้นของหัวใจที่รุนแรงและถี่รัวกระแทกผ่านแผ่นอกหนาขึ้นมาสัมผัสกับฝ่ามืออย่างชัดเจน มันไม่ใช่ความรู้สึกตื่นตระหนกจากภัยอันตราย ไม่ใช่ความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนัก แต่มันคือจังหวะการเต้นของหัวใจที่ ‘ควบคุมไม่ได้’ ... จังหวะที่เกิดขึ้นเพียงเพราะเด็กสาวแสบข