All Chapters of ว้าวุ่นใจ...อาจารย์คนใหม่ดันอยู่ข้างบ้าน: Chapter 41 - Chapter 50

เย็นวันนั้นท้องฟ้าทอดตัวเป็นสีส้มอมเทา สายลมยามโพล้พละพัดพาความเย็นชืดเข้ามาปกคลุมบริเวณหน้าบ้านพักครู เสียงเครื่องยนต์รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าของ ‘พ่อเชียร’ ดังกระหึ่มแว่วมาจากปากซอย ก่อนจะค่อย ๆ จอดนิ่งสนิทลงที่หน้าบ้าน‘ซาลาเปา’ ก้าวลงจากเบาะหลังรถมอเตอร์ไซค์ของพ่อด้วยท่าทางอิดโรย ใบหน้าหวานที่เคยสดใสยิ้มแย้มบัดนี้หมองซึมอย่างเห็นได้ชัด นับตั้งแต่มีข่าวลือและรูปถ่ายแอบถ่ายหลุดออกมาในโรงเรียน เด็กสาวก็ไม่เคยกล้าแม้แต่จะมองหน้าหรือเข้าใกล้ อาจารย์ไทม์ อีกเลย อย่าว่าแต่การติดรถของอาจารย์หนุ่มกลับบ้านเหมือนเมื่อก่อน แค่เดินเฉียดผ่านหน้าห้องพักครูเธอยังต้องกอดกระเป๋านักเรียนเดินก้มหน้าหลบสายตาคนอื่นด้วยความขมขื่นใจ"ถึงบ้านแล้วลูก ไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นก่อนไป เดี๋ยวแม่เขาก็เรียกกินข้าวเย็นกันแล้ว" พ่อเชียรเอ่ยพลางดับเครื่องยนต์ หันมามองลูกสาวด้วยสายตาแห่งความห่วงใย แม้จะไม่รู้รายละเอียดทั้งหมด แต่คนเป็นพ่อก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติของลูกสาวในช่วงหลายวันมานี้"ขอบคุณค่ะพ่อ..." ซาลาเปาตอบเสียงเบาหวิว เอ่ยเพียงคำธรรมดาทั่ว ๆ ไปเหมือนทุกวันที่ผ่านมาก่อนจะเดินก้มหน้าก้มตาขึ้นเรือนพักไปแม่นิ่ม

ตอนที่ 45 : พายุสอบปลายภาค ม.5พายุฝนยามปลายฤดูพัดกระหน่ำลงมายังซอยบ้านพักครูตั้งแต่ช่วงหัวค่ำ เสียงสายฝนโปรยปรายปะทะหลังคาสังกะสีสลับกับเสียงฟ้าร้องหวนดังไกลๆ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความเย็นชืดและความเงียบสงบช่วงเวลานี้คือช่วง week แห่งความตึงเครียดสูงสุดของนักเรียนชั้น ม.5/2 นั่นคือ ‘การสอบปลายภาคเรียน’ ซาลาเปาทุ่มเทแรงกายและแรงใจอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วงต่อเนื่องกันหลายวันหลายคืน เด็กสาวโหมอ่านชีทวิชาคำนวณและท่องจำสูตรต่างๆ จนลืมพักผ่อน ร่างกายที่อ่อนล้าสะสมผสมผสานกับอากาศที่เปลี่ยนแปลงกะทันหัน ส่งผลให้ไข้สูงเล่นงานเด็กสาวเข้าอย่างจัง!“ฮัดชิ้ว!”ซาลาเปานั่งคุดคู้อยู่ในกองชีทเอกสารบนโต๊ะอ่านหนังสือภายในห้องนอน นัยน์ตาหวานปรือปนแดงซึม ใบหน้าเนียนร้อนผ่าวและซีดเซียว เธอใช้ผ้าห่มผืนหนาพันกายไว้แน่น แต่สองมือก็ยังคงจับปากกาเน้นข้อความคอยฝืนอ่านหนังสือติวสอบวิชาคณิตศาสตร์เพิ่มเติมของอาจารย์ไทม์อย่างไม่ยอมแพ้ก๊อก... ก๊อก...“เปา... ลูก ไหวไหม?” ‘แม่นิ่ม’ เปิดประตูเดินถือถ้วยยาลดไข้เข้ามาด้วยสีหน้าแสนห่วงใย มือเรียวแตะลงบนหน้าผากของลูกสาวก่อนจะตกใจกับความร้อนระอุ “ไข้ขึ้นสูงขนาดนี้ พอ

ตอนที่ 47 : สนามสอบจิ๋วกับความฝันของยัยตัวยุ่งบรรยากาศการเรียนในภาคเรียนที่หนึ่งของชั้น ม.6 เริ่มทวีความเข้มข้นขึ้นตามลำดับ โต๊ะเรียนของนักเรียนทุกคนในห้อง ม.6/2 เต็มไปด้วยคู่มือเตรียมสอบ หนังสือติวเข้ม และเก็งข้อสอบสนามต่าง ๆ แต่ว่าปัญหาใหญ่ที่นักเรียนหลายคนรวมถึง ‘ซาลาเปา’ กำลังเผชิญในตอนนี้ ไม่ใช่แค่ความเหน็ดเหนื่อยจากการอ่านหนังสือ... แต่คือความสับสนในใจเกี่ยวกับ ‘คณะและอนาคตที่ใช่สำหรับตัวเอง’"เฮ้อ... ฉันเปลี่ยนใจวันละสามรอบแล้วนะเนี่ย" ‘ผักกาด’ ถอนหายใจพิงหลังพิงเก้าอี้ขณะนั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้"ตอนแรกก็อยากเรียนนิเทศศาสตร์ พออ่านระเบียบการอีกที มนุษยศาสตร์ก็น่าสนใจ เลือกไม่ถูกเลยว่ะ""ฉันตัดเป้าหมายชัดเจนแล้ว มุ่งบริหารธุรกิจอย่างเดียว" มังกร ตอบเสียงเรียบขณะไถแอปพลิเคชันค้นหาข้อมูลคณะ ก่อนจะหันมองเพื่อนสาวแก้มป่อง"แล้วแกละยัยเปา ยื่นคะแนนรอบไหน คณะอะไร คิดไว้อยู่ในใจบ้างหรือยัง"ซาลาเปาที่กำลังนั่งถือดินสอฝึกลากเส้นลงบนกระดาษวาดภาพถึงกับชะงักไป เด็กสาวถอนหายใจยาว แววตาตาหวานแฝงความกังวล"ก็ยังลังเลอยู่เลยมังกร... ฉันชอบงานออกแบบ ชอบศิลปะและการบริการ แต่ก็กลัวว่าถ้าเลื

เมื่อเข้าสู่ภาคเรียนที่สองของชั้น ม.6 บรรยากาศรอบตัวซาลาเปาเต็มไปด้วยความกดดัน ตารางชีวิตของเด็กสาวถูกจับวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ตั้งแต่เช้าตรู่จรดค่ำมืด มีเพียงกองเอกสารข้อสอบเก่า แท่งดินสอ ยางลบ และโจทย์คณิตศาสตร์คำนวณโครงสร้างที่วางตั้งสูงพะเนินอยู่บนโต๊ะเรียน"เปา... พักกินขนมก่อนไหมแก นั่งหลังขดหลังแข็งวาดรูป PERSPECTIVE มาสามชั่วโมงติดแล้วนะ" ผักกาด เอ่ยทักด้วยความห่วงใยขณะยื่นกล่องน้ำผลไม้ให้เพื่อนสนิท"อีกแป๊บเดียวนะผักกาด เหลือเก็บรายละเอียดเงาอีกนิดหน่อย" ซาลาเปาตอบทั้งที่มือยังคงเกร็งลากเส้นสอดำลงบนกระดาษปอนด์อย่างประณีต นัยน์ตาหวานแฝงความเหนื่อยล้าสะสม ใบหน้าเนียนซีดลงเล็กน้อยเพราะอดนอนติดต่อกันหลายวันมังกร เดินกลับเข้ามาในห้องเรียนพร้อมชีทข้อสอบเก็งชุดใหม่"สัปดาห์หน้าจะเริ่มยื่นแฟ้มผลงานรอบแรกของคณะสถาปัตย์ฯ แล้ว ช่วงนี้อาจารย์ไทม์คุมเข้มเรื่องการตรวจเอกสารยื่นมหาวิทยาลัยของพวกเราทุกคนเลยนะ ใครมีเอกสารอะไรต้องแก้อาจารย์ให้รีบเอาไปส่ง"ซาลาเปาถอนหายใจยาว พยักหน้ารับรู้ แม้เธอจะตั้งใจทำผลงานอย่างสุดความสามารถ แต่ความกังวลลึก ๆ ในใจเกี่ยวกับการแข่งขันอันสูงลิ่วในสนามจริง ก

ตอนที่ 51: วันพิธีมอบใบประกาศนียบัตรจริงกับช่อดอกไม้แห่งความภาคภูมิใจท้องฟ้าเช้าวันใหม่สดใสไร้เมฆหมอก บรรยากาศภายในโรงเรียนคึกคักกว่าทุกวันที่ผ่านมาด้วยซุ้มดอกไม้ ภาพถ่าย และผู้ปกครองหลายร้อยคนที่เดินทางมาร่วมแสดงความยินดีใน ‘วันพิธีมอบประกาศนียบัตรจบการศึกษาจริง’ ของเหล่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6บรรยากาศใต้ร่มไม้ใหญ่ใกล้สนามบาสเกตบอลเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ‘พ่อเชียร’ และ ‘แม่นิ่ม’ เดินทางมาร่วมงานตามสัญญา แม่นิ่มแต่งกายด้วยชุดผ้าไทยสีกรมท่าเรียบหรูในมือถือช่อดอกไม้ช่อใหญ่ ส่วนพ่อเชียรยืนยิ้มกว้างด้วยความภาคภูมิใจยามมองลูกสาวในชุดนักเรียน ม.6 ติดเข็มวิทยฐานะครบครัน"เก่งมากเลยลูกแม่..." แม่นิ่มดึง ‘ซาลาเปา’ เข้ามากอดไว้แน่น สวมช่อดอกไม้และหอมแก้มลูกสาวด้วยความปลื้มปิติ น้ำตาผู้เป็นแม่ไหลซึมออกมา "เปาทำความฝันสำเร็จไปอีกขั้นแล้วนะลูก""ขอบคุณค่ะแม่ ขอบคุณค่ะพ่อ... ถ้าไม่มีพ่อกับแม่คอยสนับสนุน หนูคงไม่มีวันนี้นะคะ" ซาลาเปากอดพ่อกับแม่ไว้แน่น นัยน์ตาหวานทอประกายหยาดน้ำตาแห่งความสุขขณะที่ครอบครัวกำลังถ่ายรูปร่วมกัน ‘ผักกาด’ และ ‘มังกร’ 'จิมมี่' ก็สะกิดแขนซาลาเปาเบาๆ พลางบุ้ยปากไปทางด้