Semua Bab ว้าวุ่นใจ...อาจารย์คนใหม่ดันอยู่ข้างบ้าน: Bab 21 - Bab 30

บรรยากาศยามเช้าของโรงเรียนประจำจังหวัดในภาคอีสานช่วงกลางเทอมแรกยังคงเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงรถรับส่งนักเรียนและรถจักรยานยนต์ขี่ทางไกลแล่นเข้ามาจอดจังหวะติดต่อกัน แสงแดดอ่อน ๆ ส่องผ่านทิวต้นนนทรีริมสนามฟุตบอลกว้างขวาง สายลมพัดเอาความเย็นสบายยามเช้ามาปะทะใบหน้า ชวนให้บรรยากาศการเรียนในวันเปิดสัปดาห์ใหม่ดูมีชีวิตชีวาขึ้นกว่าเดิมแต่ก็ไม่พ้นห้องเรียน ม.5/2 กลับมีความตื่นเต้นบางอย่างที่ครึกครื้นเป็นพิเศษลอยอบอวลอยู่“พวกมึง ๆ ได้ยินข่าวเรื่องเด็กย้ายมาใหม่หรือยัง” จิมมี่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องเรียน โยนกระเป๋านักเรียนลงบนโต๊ะดัง ตึง! ก่อนจะรีบทำหน้าตื่นเต้นกวักมือเรียกเพื่อนร่วมกลุ่ม“เด็กย้ายมาใหม่ ใครวะจิมมี่ ย้ายมาป่านนี้เนี่ยนะ” ผักกาดที่กำลังนั่งละเลียดทาลิปมันกวน ๆ เงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย“ก็เออน่ะสิ ย้ายมาจากโรงเรียนประจำจังหวัดอีกอำเภอหนึ่งเลยนะมึง ได้ข่าวว่าพ่อเขาเป็นนายตำรวจย้ายมาประจำการที่นี่” จิมมี่ทำตาโต ย่อตัวลงกระซิบกระซาบ “และที่สำคัญนะมึง... เป็นผู้ชาย ดีกรีเป็นถึงตัวแทนนักกีฬาฟุตบอลเยาวชนระดับจังหวัดเลยนะเว้ย หน้าตาอย่างดี หุ่นอย่างเป๊ะ เสียงกรี๊ดดังตั้งแต่หน้

เสียงออดเลิกเรียนดังยาวทั่วอาคารเรียนวิชาภาษาไทย สัญญาณแห่งการปลดปล่อยยามเย็นทำให้เหล่านักเรียน ม.5/2 ต่างพากันเก็บอุปกรณ์ลงกระเป๋า เสียงเก้าอี้ขูดพื้นและเสียงพูดคุยคึกคักดังระเบ็งเซ็งแซ่ซาลาเปารีบโกยสมุดและหนังสือใส่กระเป๋านักเรียนอย่างว่องไว หัวใจดวงน้อยยังคงเต้นระทึกไม่หายจากเหตุการณ์ ‘สายตาพิฆาต’ ของติวเตอร์ข้างบ้านเมื่อคาบก่อน เธอแอบกวาดสายตามองไปทางโต๊ะทำงานหน้าห้อง แต่ร่างสูงใหญ่ของอาจารย์ฐาปกรณ์ได้เดินถือแฟ้มเอกสารออกจากห้องไปก่อนหน้านี้แล้ว“ยัยเปา! มึงโอเคปะเนี่ย” ผักกาดเดินยิ้มกริ่มเข้ามาสะกิดไหล่เพื่อนสาว “เมื่อบ่ายกูนึกว่าอาจารย์ไทม์จะเสกชอล์กพุ่งใส่หัวนายมังกรแล้วนะนั่น ดุฉิบหาย! กูนี่เกร็งจนตะคริวจะกินขา”“เออน่ะดิ มวลพลังงานความโหดรังสีอัลตราไวโอเลตแผ่ออกมาจากตัวอาจารย์แกจนกูไม่กล้าหายใจเลยมึง” จิมมี่เสริมพลางทำท่าขนลุกซู่ “แต่นายมังกรก็ใจเด็ดว่ะ โดนต้อนกลางห้องขนาดนั้นยังนั่งยิ้มได้อยู่เลย”“พวกรวมหัวกันเลิกแซวได้แล้วน่า” เปาถลึงตาใส่เพื่อนสนิททั้งสอง ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงระเรื่อ “ฉันจะกลับบ้านแล้ว โดนดุขนาดนี้หมดอารมณ์อยู่แวะไหนทั้งนั้นแหละ”“เดี๋ยวสิเปา!”เสียงทุ้

บรรยากาศของโรงเรียนประจำจังหวัดในช่วงต้นฤดูหนาวเริ่มคึกคักและเต็มไปด้วยสีสัน เสียงดนตรีมาร์ชและเสียงกลองยาวดังแว่วมาจากทางอาคารพละตั้งแต่ช่วงเช้าตรู่ ธงสีต่างๆ ถูกประดับประดาตามแนวกำแพงและทางเดินเชื่อมอาคารเรียน เป็นสัญญาณเตือนว่า ‘มหกรรมกีฬาสีประจำปี’ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้าวันนี้คือวันสำคัญที่นักเรียนทุกคนรอคอย นั่นคือ ‘วันจับฉลากแบ่งคณะสี’ภายในหอประชุมใหญ่ เสียงตะโกนลุ้นผลและเสียงเฮฮาดังกึกก้อง โต๊ะจับฉลากแบ่งออกเป็นสี่คณะสี ได้แก่ สีแดง สีฟ้า สีเหลือง และสีเขียว“สาธุๆ! ขอให้อยู่สีเดียวกับยัยเปาด้วยเถอะ!” ผักกาดพนมมือท่วมหัว เขย่ากระป๋องจับฉลากแรงจนแทบหลุดมือ ก่อนจะล้วงกระดาษแผ่นเล็กขึ้นมาเปิดดู “เฮ้ย! กูได้ สีฟ้า ว่ะมึง!”“กูก็ได้ สีฟ้า เหมือนกัน” จิมมี่ชูกระดาษในมือตื่นเต้น “โอเค กลุ่มเรากระจัดกระจายแน่ มึงล่ะยัยเปาได้สีอะไร”ซาลาเปาค่อย ๆ คลี่กระดาษแผ่นจิ๋วในมือออกดูช้า ๆ ใบหน้าหวานแก้มป่องฉายแววเซ็งนิด ๆ ฉันได้... "สีแดง ว่ะ”“ว้า... เสียดายจัง แยกกันซะงั้น” ผักกาดทำหน้ามุ่ย แต่แล้วนัยน์ตาก็ตื่นเต้นขึ้นทันทีเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของประธานชมรมฟุตบอลเดิ

ความเงียบสงบในยามเย็นค่อยๆ คลุมทับโรงเรียนประจำจังหวัดทีละน้อยเมื่อพิธีปิดงานกีฬาสีจบลง เสียงเพลงมาร์ช เพลงเชียร์ และเสียงกลองยาวที่เคยกระหึ่มกึกก้องมาตลอดหลายวัน มลายหายไปเหลือเพียงเสียงลมหนาวพัดใบไม้ปลิวว่อนไปตามลานปูนนักเรียนส่วนใหญ่ต่างพากันแยกย้ายกลับบ้านจนหมดแล้ว เหลือเพียงกลุ่ม ‘เด็กกิจกรรม’ และคณะกรรมการไม่กี่คนที่ต้องอยู่เก็บอุปกรณ์ และทำความสะอาดพื้นที่ หนึ่งในนั้นคือ ‘ซาลาเปา’ เด็กสาวผู้รับบทมัดมือชกเป็นคนถือป้ายคณะสีแดง ที่ต้องอยู่ช่วยรุ่นพี่ ม.6 ยกลำโพง พับผ้าป้ายขบวนพาเหรด และเก็บสแตนด์เชียร์จนเวลาล่วงเลยไปเกือบเย็น!“เปา! ขอบใจมากเลยนะมึง วันนี้ถ้าไม่ได้มึงช่วยเก็บของ งานคงไม่เสร็จแน่ ๆ” รุ่นพี่ ม.6 ประธานสีเอ่ยขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ ขณะยกกล่องกระดาษใบสุดท้ายขึ้น “มึงรีบกลับบ้านเลยนะ รถของโรงเรียนเที่ยวสุดท้ายน่าจะออกไปแล้วด้วย”“ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่ เดี๋ยวเปาเดินไปดูหน้าประตูโรงเรียนก่อน เผื่อยังมีรถเมล์เหลืออยู่บ้าง”ซาลาเปาส่งรอยยิ้มหวานแห้ง ๆ ให้รุ่นพี่ ก่อนจะค่อย ๆ ลากสังขารอันโรยราของตัวเองเดินออกจากอาคารพละ ร่างเล็กในชุดนักเรียนที่มอมแมมขยับก้าวขาด้วยความยากลำบา

บรรยากาศยามเช้าในรั้วโรงเรียนมัธยมเริ่มเปลี่ยนไปทีละน้อย ลมหนาวแรกของปีพัดพาลูกคลื่นความเย็นไล่เลี่ยไปตามลานปูนกว้าง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของ ซาลาเปาเย็นยะเยือกยิ่งกว่าลมฟ้าอากาศ คือภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทุก ๆ วันนับตั้งแต่เปิดสัปดาห์ใหม่มาภาพของ อาจารย์พิมพ์ผกา ในชุดกระโปรงทรงเอสีครีมเข้ารูปเรียบหรู ก้าวเดินเคียงข้าง อาจารย์ฐาปกรณ์ หรือ พี่ไทม์ ไปตามทางเดินอาคารเรียน กลายเป็นภาพชินตาของทุกคนในโรงเรียน ด้วยความที่เป็นครูฝึกสอนคนใหม่ในหมวดวิชาเหมือนกัน ทั้งยังได้รับมอบหมายจากหัวหน้าหมวดให้ทำโครงการวิจัยการเรียนการสอนร่วมกันตามคำสั่งโรงเรียน ทำให้ทั้งคู่ต้องเดินไปไหนมาไหนและนั่งทำงานโต๊ะติดกันตลอดเวลาซาลาเปาที่กำลังยืนถือกวาดใบไม้อยู่ริมสนามหญ้า แอบมองภาพนั้นจากระยะไกลด้วยดวงตาที่เริ่มไหวระริก...ภาพชายหนุ่มร่างสูงเดินถือแฟ้มเอกสาร คุยงานด้วยสีหน้าจริงจังกับหญิงสาวแสนสวยที่คอยพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ทั้งคู่แลกเปลี่ยนความคิดเห็นเรื่องวิจัยวิชาการ ปรัชญาการศึกษา ตัวชี้วัดการเรียนรู้ และศัพท์ภาษาอังกฤษเฉพาะทางที่ฟังดูยากเกินเข้าใจ ถ้อยคำเหล่านั้นลอยมาตามลมเข้าหูซาลาเปาเป็นระยะ แต่เด็กสา