Semua Bab ว้าวุ่นใจ...อาจารย์คนใหม่ดันอยู่ข้างบ้าน: Bab 31 - Bab 35

แสงแดดยามเย็นอ่อนแสงลงจนเหลือเพียงรังสีสีส้มอมม่วงฉาบฉาบบนผืนฟ้า ลมหนาวที่เริ่มพัดแรงขึ้นพาเอาความเย็นไปทั่วบริเวณ แต่ความเย็นของสายลมกลับเทียบไม่ได้เลยกับความหนาวเหน็บในหัวใจของ ซาลาเปา ในเวลานี้บรรยากาศใต้ร่มไม้ริมสนามหญ้าของโรงเรียนในยามเลิกเรียน ควรจะเป็นเวลาที่กวนตีนและหัวเราะร่ากันตามประสาเพื่อนสนิท แต่ว่าวันนี้บรรยากาศกลับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ผักกาด เดินเร็ว ๆ ตรงเข้ามาหา ซาลาเปา และ จิมมี่ ที่กำลังนั่งรออยู่บนม้านั่งหินอ่อน ใบหน้าของเพื่อนสาวฉายแววตื่นเต้นผสมลนลานอย่างเห็นได้ชัด“แก... กูมีเรื่องจะบอก” ผักกาดก้มลงกระซิบเสียงเครียด นัยน์ตาเบิ่งกว้าง “เมื่อกี้กูเดินผ่านหน้าหมวดภาษาไทยฯ กูได้ยินอาจารย์รัชนีพูดกับครูคนอื่น... เขาบอกว่าเย็นนี้อาจารย์ไทม์ตอบตกลงไปทานข้าวเย็นกับอาจารย์พิมพ์ผกาแล้วนะมึง เห็นว่าจะไปร้านอาหารเปิดใหม่ตรงหน้าโรงเรียนเนี่ยแหละ”กึก!ประโยคสั้น ๆ จากปากเพื่อนสนิทเปรียบเสมือนหมัดหนัก ๆ ที่พุ่งเข้าชนกลางอกของซาลาเปาอย่างจังความหวังเล็ก ๆ ที่แอบซ่อนอยู่ลึก ๆ ในใจมลายหายไปสิ้น ความจุกแน่นพุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอจนกลืนน้ำลายแทบไม่ลง แม้จะพยายามบอกตัวเองตลอด

ท้องฟ้าในยามเช้าของวันเสาร์ที่ควรจะสว่างสดใส กลับค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นสีเทาครึ้มอย่างน่ากลัว ลมพัดเอื่อย ๆ ปะทะกิ่งไม้นอกบ้านพักครู เหมือนสัญญาณเตือนล่วงหน้าถึง ‘พายุฤดูร้อน’ ลูกใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาครอบคลุมพื้นที่ภายในบ้านพักหลังเล็ก ‘พ่อเชียร’ กับ ‘แม่นิ่ม’ กำลังช่วยกันยกกล่องโฟมและซึ้งนึ่งขนาดใหญ่ขึ้นหลังรถกระบะคันกันอย่างเร่งรีบ หลังจากมีออเดอร์ด่วนพิเศษจากลูกค้าต่างอำเภอสั่งซาลาเปากับขนมจีบจำนวนหลายร้อยลูกไปจัดเลี้ยงงานบุญใหญ่แบบกะทันหัน“ยัยเปา ไปส่งของที่ต่างอำเภอกับพ่อกับแม่ไหมลูก” แม่นิ่มตะโกนส่งเสียงถามขึ้นไปบนชั้นสอง พลางใช้ผ้าเช็ดเหงื่อที่ซึมตามหน้าผาก “จะได้นั่งรถไปเที่ยวเล่นด้วยไงลูก งานจัดเลี้ยงอาหารแป๊บเดียว พ่อกับแม่ไปส่งของเสร็จแล้วเดี๋ยวเลิกงานเย็น ๆ ก็ขับรถกลับแล้วจ้ะ”ประตูห้องนอนชั้นบนถูกเปิดออก ร่างเล็กของ ‘ซาลาเปา’ เดินโผล่หน้าออกมาเกาะราวบันได เธออยู่ในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆ สองมือยังถือปากกาและชีทเอกสารวิชาประวัติศาสตร์ค้างไว้“เปาไม่ไปดีกว่าค่ะแม่...” ซาลาเปาทำหน้ายุ่ง “รายงานวิชาประวัติศาสตร์เยอะมาก ข้อมูลยังเหลืออีกตั้งครึ่งเล่ม ถ้าเปาไปด้วยคื

เสียงสายฝนด้านนอกเริ่มซาลง เหลือเพียงเสียงหยดน้ำที่ร่วงตกลงกระทบขอบชายคาบ้านพักดังเป็นระยะ ๆ แสงสีส้มอบอุ่นจากตะเกียงไฟสำรองยังคงส่องสว่างนวลตา ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องนั่งเล่นบ้านพักของ ‘อาจารย์ฐาปกรณ์’ เต็มไปด้วยความเงียบสงบและความใกล้ชิดชวนให้หัวใจกระตุกเกร็ง‘ซาลาเปา’ นั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟานุ่ม ร่างเล็กยังคงสวมเสื้อแจ็กเกตตัวใหญ่ของอาจารย์หนุ่มไว้แน่น สองมือกุมแก้วโอวัลตินอุ่น ๆ ที่หมดไปแล้วครึ่งแก้ว ความหวาดกลัวเสียงฟ้าร้องเมื่อหัวค่ำถูกปัดเป่าออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงกระแสความอบอุ่นและสายตาคมคายของชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างกายหลังจากที่นั่งคุยกันเรื่องโน้นเรื่องนี้ไปเรื่อยเปื่อยเพื่อผ่อนคลาย ความเงียบสั้น ๆ ก็เข้าปกคลุมอีกครั้ง ซาลาเปาหลุบสายตามองเงาตะเกียงที่ทอดลงบนโต๊ะไม้ ในหัวของเด็กสาวหวนคิดถึง ‘กฎเหล็ก 3 ข้อ’ ที่พี่ไทม์เคยตั้งไว้ตั้งแต่วันแรก ๆ ที่เขาก้าวเข้ามาเป็นอาจารย์ประจำชั้นและเป็นคนข้างบ้านของเธอโดยเฉพาะ ‘กฎข้อที่สาม’ ... กฎที่บอกว่า ‘ห้ามหวั่นไหวและห้ามคิดอะไรเกินเลยในฐานะอาจารย์กับนักเรียน’เด็กสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เรียกความกล้าหาญ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบสายตาคมกริ