All Chapters of Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ: Chapter 11 - Chapter 20

บนถนน00:20 น.รถคันหรูขับอยู่บนท้องถนนด้วยความเร็วปานกลาง แสงไฟข้างทางส่องสว่างไปทั่วบริเวณPart ชาพิ้งค์“.........” ตอนนี้ภายในรถเงียบมาก และฉันก็น่าจะต้องโดนพี่ไฟนอลดุแหง ๆ ที่แอบออกไปเที่ยวในที่แบบนั้นจนเกิดเรื่อง“!!!!!!!” ฉันที่เหลือบไปเห็นเลือดที่ซิบออกมาจากหลังมือขวาของเขา นี่เมื่อกี้เขาออกแรงเยอะขนาดนั้นเลยเหรอตาย ๆ เขาต้องโกรธที่ฉันสร้างปัญหาแน่ ๆ นอนอยู่ห้องตั้งแต่แรกก็ดีอยู่แล้วยัยพิ้งค์เอ้ยยย“บรื้นนน~~”......................ณ คอนโดหน้าห้อง00:34 น.เวลาผ่านไปไม่นานเราสองคนก็เดินมาถึงหน้าห้องของตัวเองPart ไฟนอล“แกร็ก~” ผมกำลังจะเปิดประตูเข้าห้องตัวเองไป ทว่า...“ด...เดี๋ยวสิคะ” เป็นอีกครั้งที่ชาพิ้งค์เข้ามากระตุกชายเสื้อผมจากด้านหลัง ผมจึงหันไปหาเจ้าตัวด้วยท่าทีที่เรียบเฉย“มีอะไร?” ผมถามออกไปเสียงเรียบ นี่ก็ดึกแล้วไม่รีบนอนรึไง เป็นหมอเรียนเช้าไม่ใช่เหรอ“มือที่เป็นแผลค่ะ” ตากลมโตจ้องไปที่หลังมือของผม ที่มันมีเลือดซิบออกมาเล็กน้อย“ไม่เป็นไร” แต่ไม่คิดว่ามือตัวเองจะมีเลือดออก ผมก็ว่าไม่ได้ออกแรงเยอะขนาดนั้นนะผมกำลังจะหันกลับเข้าห้องตัวเองอีกครั้ง แต่ประโยคถัดมาข

คณะวิศวกรรมศาสตร์10:12 น. Part ชาพิ้งค์“ค่ายอาสาอะไรคะ?” ฉันถามออกไปด้วยความสงสัย“เป็นค่ายอาสาที่ต่างจังหวัดอะแก” เป็นริต้าที่ตอบกลับมาแทน“อาทิตย์หน้ามีงานค่ายอาสาที่โรงเรียนบนเกาะ ถ้าปีไหน คณะไหนสนใจก็ไปได้ทั้งนั้น” พิมพ์ดาวตอบ“อาจารย์เลยพากันยกคลาสเพื่อประชุมชี้แจงกันอย่างละเอียดอีกที” เป็นอย่างนี้นี่เอง น่าสุกดีแหะ“แกจะไปรึเปล่า?” พิมพ์ดาวเป็นคนเอ่ยถาม ฉันน่ะอยากไปมากนะ แต่พี่ไฟนอลจะไปมั้ยนี่สิ ฉันเลยหันไปถามคนสำคัญของหัวใจก่อน“พี่ไฟนอลจะไปรึเปล่าคะ?&

คอนโดห้องชาพิ้งค์ Part ชาพิ้งค์“พี่ไฟนอลคะ!!” อยู่ ๆ ฉันก็มีความคิดดี ๆ ในหัว“พิ้งค์ลืมเอาผ้าขนหนูมา หยิบให้พิ้งค์หน่อยได้มั้ย??”ที่จริงฉันก็มีผ้าขนหนูอยู่ แต่มันมีอีกผืนที่อยู่ข้างนอก เลยตั้งใจแกล้งว่าลืมให้พี่ไฟนอลหยิบให้ คิคิPart ไฟนอล“.........” ผมเงียบอย่างคิดหนัก ถ้าเกิดเธอลืมเอาผ้าเข้าไปแสดงว่าตอนนี้เธอก็...ไม่ได้ใส่อะไรเลย“ฟู่ว~” ใจเย็นไว้ไอ้ไฟ มึงต้องใจเย็น ๆ ห้ามวู่วามเด็ดขาด ถึงชาพิ้งค์จะขาวมากก็ตาม“!!!!!!!” ผมคิดอะไรอยู่วะเนี่ย ผมรีบสลัดความคิดฟุ้งซ่านอ

คอนโดห้องไฟนอล Part ชาพิ้งค์“เล่นเกมอยู่ อย่าพึ่งมากวน” เสียงทุ้มเข้มพูดออกมาทั้งที่ในมือยังคงกดเกมอยู่อย่างเอาจริงเอาจัง ขณะเดียวกันสายตาฉันก็เลื่อนไปเห็นเขาปิดไมค์พอดี“พรึ่บ~” ฉันอันเชิญตัวเองนั่งลงไปบนเตียงข้างเขาอย่างถือวิสาสะ ก่อนโน้มตัวเข้าไปใกล้พี่ไฟนอลกว่าเดิม เพื่อดูหน้าจอโทรศัพท์“พิ้งค์อยากเล่นด้วยจัง~” ฉันเลือกที่จะใช้เสียงสองออดอ้อนพร้อมกับส่งสายตาพิฆาตให้ ดูสิว่าจะทำยังไง คิคิ“เธอเล่นไม่เป็นหรอก” พี่ไฟนอลพูดจบก็กดเกมต่อ“??” ฉันมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ทำไมถึงได้นิ่งขนาดนี้

ห้องไฟนอลPart ไฟนอล“พี่ไฟนอล รูมเมทของพี่มาแล้ว~” ร่างบางพูดจบก็ลากกระเป๋าเข้าไปในห้องผมทันที ผมจึงปิดประตูและเดินตามเธอเข้าไป“ชาพิ้งค์” ผมเรียกดักเธอไว้ แต่เธอแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินและเดินลึกเข้าไป หันซ้ายหันขวาPart ชาพิ้งค์ฉันสำรวจหาห้อง ไม่นานก็เจอ สองขาก้าวตรงไปอย่างไม่รีรอ“ชาพิ้งค์” พี่ไฟนอลเสียงดุขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมเดินตามฉันติด ๆ“แกร็ก~” ฉันเปิดเข้าไปในห้องก็พบว่าเป็นห้องนอนอย่างที่คิด“ตุบ~” ฉันเลื่อนกระเป๋าวางไว้มุมห้องก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงกว้างท่าทางสบายใจ“ชาพิ้งค์!” เสียงเย็นเฉียบของพี่ไฟนอลเรียกฉันดังขึ้นอีกครั้ง เจ้าตัวยืนตาแข็งอยู่ที่หน้าประตูห้องนอนฉันเลยค่อย ๆ ยันตัวเองลุกขึ้นมาและเดินไปหาเขาราวกับเด็กน้อยที่กลัวถูกผู้ปกครองตี“ร...เรียกพิ้งค์ทำไมเหรอคะ?” ฉันยิ้มหวานกลบเกลื่อนความผิด“มาทำอะไรที่ห้องพี่” นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่พี่ไฟนอลแทนตัวเองว่าพี่ กรี๊ดดดดดดดดดด“ก็พิ้งค์อยากนอนนี่อะ” ฉันงอแงเป็นเด็ก“พิ้งค์ได้นอนกับเพื่อนอีกคน ไม่ค่อยสนิทเท่าไหร่” แต่นั่นก็เป็นเพียงข้ออ้าง“พิ้งค์ขอนอนด้วยน้า~ ห้องอื่นก็เต็มหมดแล้ว” ฉันกระตุกชายเสื้อเขาเบา ๆ บวกกับส่งสาย