All Chapters of Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ: Chapter 51 - Chapter 60

เช้าวันต่อมาห้องชาพิ้งค์07:46 น.Part ชาพิ้งค์“อือออ~” ฉันตื่นขึ้นมาเหมือนทุกวัน เช้านี้ก็ยังรู้สึกว่าตาของตัวเองบวมไม่หายสักที แต่ที่รู้สึกแปลกใหม่ก็คือ วันนี้เป็นเช้าวันแรกของการกลับมาพักผ่อนที่คอนโด กลับมีไข้อ่อน ๆ สะได้“..........” ฉันยันตัวเองลุกขึ้นมาท่ามกลางแสงแดด เมื่อสัมผัสร่างกายตัวเองก็พบว่าอุ่นหน่อย ๆ ขณะนั้นสมองก็นึกบางอย่างออก“ยังไม่ 8 โมง” เมื่อเป็นดังนั้นก็รีบพาตัวเองลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว สองขารีบเดินไปหน้าห้องทันที“ก๊อก ๆๆ” เมื่อมาถึงหน้าห้องก็เคาะประตูสองสามครั้ง หวังว่าพี่ไฟนอลยังจะอยู่นะ“.........” ทุกอย่างเงียบ ไม่มีการตอบกลับ หรือว่าออกไปมอแล้ว ฉันเคาะใหม่อีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“ก๊อก ๆๆ” ฉันรออย่างมีความหวัง ปกติเขาไปช้ารึไปสายก็ไม่แน่ใจ เพราะทุกครั้งพี่ไฟนอลมักจะไปเช้าเพราะต้องไปส่งฉันก่อน“แกร็ก!” ฉันเบิกตากว้าง เมื่อในที่สุดเขาก็เปิดประตูออกมา ยังไม่ไปจริง ๆ ด้วย“...........” พี่ไฟนอลเห็นฉันก็แอบชะงักไปเล็กน้อย ก้าวออกจากห้องมาและปิดประตูของตัวเอง เขาแต่งตัวพร้อมไปเรียนแล้ว“มีอะไร” เสียงของพี่ไฟนอลดังขึ้นเรียกสติฉัน“อ...เอ่อ ค...คือว่า” ด้วยความที่

โรงพยาบาลห้องพักฟื้นPart ชาพิ้งค์“พ่อกับแม่ให้มาดูเธอ” ฉันชะงักไปกับประโยคของเขา ที่เขามาเป็นเพราะคุณลุงกับคุณป้าสินะ“ถ้าเกิดท่านไม่บังคับให้พี่มา พี่ก็คงไม่คิดจะมาดูพิ้งค์ใช่มั้ยคะ” ฉันถามออกไปด้วยความเจ็บปวด“ชาพิ้งค์” พี่ปริ้นซ์เรียกฉันเสียงเบา“อย่าทำตัวเป็นภาระ” พี่ไฟนอลพูดใส่หน้าฉัน ใบหน้าไร้ซึ่งความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น“ไอ้ไฟ มึงทำอะไร!” พี่โซลเอ็ดออกมาลั่นห้อง ยัยนั่นก็ยิ่งได้ใจนอกจากเธอ ฉันคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าใครมันจะกล้าทำเรื่องพวกนี้ได้ เพราะเรื่องนี้เธอได้ผลประโยชน์เต็ม ๆ“ถ้างั้นพี่ก็ไปเถอะค่ะ พิ้งค์ไม่ต้องการ” ฉันยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาลวก ๆ “ไอ้ไฟ” พี่ปริ้นซ์เอ่ยชื่อเพื่อนของตัวเองอีกครั้ง “อืม งั้นเรากลับกัน” พี่ไฟนอลหันไปพูดกับผู้หญิงข้างกาย ฉันมองทั้งคู่อย่างนิ่ง ๆ“ไอ้ไฟ!!!” พี่โซลเข้าไปขวางทั้งสองคนเอาไว้“ทำไมมึงถึงทำแบบนี้ทั้งที่!!” พี่โซลหยุดพูด ก่อนจะมองที่ฉัน“ทั้งที่ชาพิ้งค์เจ็บขนานนี้” ฉันยังคงนิ่ง“แม่มึงบังคับมึงมาหาน้องไม่ใช่เหรอ งั้นมึงก็ควรจะอยู่เฝ้าน้องสักหน่อย” พี่โซลใช้ผู้ใหญ่เข้ามาอ้าง“กูไม่ใช่หมอ อยู่ไปแผลมันก็ไม่ได้ดีขึ้นเพราะกูหรอก” พูดจบพี่ไฟน

Black Dragon room“สิ่งที่ผิดพลาดที่สุดในชีวิตของฉันก็คือ...” เขาเดินเข้ามาหาเธอเรื่อย ๆ สองมือหนาเลื่อนขึ้นมาประครองไหล่ของเธอไว้หลวม ๆ“การที่ฉันต้องแต่งงานกับเธอ!!!”“อึก!!!!” ร่างบางเซล้มไปยังโซฟาอีกฝั่งทันทีPart ชาพิ้งค์“...........” การกระทำนั้นทำให้ฉันยิ่งกว่าช็อก เพราะตั้งแต่เกิดและรู้จักกับเขามา เขาไม่เคยทำแบบนี้กับฉัน“ฮึก ๆๆๆ” น้ำใส ๆ ไหลอาบแก้มของฉันอีกครั้ง หัวใจเจ็บแปล๊บไปชั่วขณะ“ฮึก ๆๆๆ” ฉันร้องไห้ เขายังไม่ปรายตามองฉันเลยด้วยซ้ำ ฉันทำผิดอะไรนักหนา ถึงได้ทำแบบนี้กับฉัน“อึก!!” ฉันยกมือขึ้นมากุมที่หน้าอกเมื่อเรื่องรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หายใจแทบจะไม่ออกอยู่แล้ว มันจุกไปทั้งทรวงอก“ไอ้เหี้ยไฟ มึงทำไรเนี่ย!!” พี่ปริ้นซ์กับพี่โซลเข้ามาประครองฉันไว้ ฉันเลยแตะมือเขาเชิงห้ามเอาไว้“ฮึก ๆๆ พ...พิ้งค์ยอมแล้วค่ะ”“พิ้งค์ยอมแพ้แล้ว” นั่นทำให้สายตาของเขามองมาที่ฉันอีกครั้ง ฉันพยุงร่างตัวเองค่อย ๆ ยืนขึ้นและเดินเข้าไปหาเจ้าตัวทั้งน้ำตา“พิ้งค์คืนอิสระให้พี่.....เราจบกันตรงนี้”End Part ชาพิ้งค์“ตุบ ๆๆๆๆ” สองขาเล็ก ๆ วิ่งออกมาไม่สนอะไร“ฮึก ๆๆๆ”“ซ่า~~” ร่างบางเดินออกมาจากตึกพร้อ

1 ปีต่อมาวันเปิดเทอมคณะแพทยศาสตร์ทั้งคู่ต่างก็แยกย้ายกันไปใช้ชีวิต มีเวลามากมายให้สองคนได้คิดตัดสินใจ คิดทบทวนเรื่องบางอย่าง ความห่างเหินทำให้ทั้งคู่สงบลง เวลาผ่านไปเนิ่นนาน แต่กลับยังลืมกันไม่ลง ถึงอย่างนั้นอะไรหลาย อย่างกลับเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะ ‘เธอ’“บรื้น~” รถคันหรูสองประตูขับมายังลานจอดรถของคณะแพทยศาสตร์อย่างชำนาญทาง“แกร็ก~ปัง!” ประตูเปิดออกโดยร่างบาง เรียวขาสวยกับกระโปรงทรงเอสั้นเพียงคืบเดียวก้าวลงจากรถอย่างมั่นใจ“เชี่ยยย ใครวะมึง สวยชิบหาย” ผมบลอนผสมม่วงยาวสลวย“แก ๆ ดูสิ ทำไมไม่เคยเห็นเลยสวยจัง”“อยู่คณะเดียวกับเราด้วยรึเปล่าอะแก” เหล่านักศึกษาชายหญิงต่างก็ซุบซิบเป็นเสียงเดียวกัน“คิคิ~” คนตัวเล็กหัวเราะออกมาเล็กน้อยอย่างได้ใจ พวกนี้นี่คงเป็นน้องปีหนึ่งที่พึ่งเข้ามาใหม่สินะ ก็ไม่แปลกที่จะไม่เคยเห็นฉัน เสียดายจังกลับมาไม่ทันงานรับน้อง..........................................คณะวิศวกรรมศาสตร์โต๊ะหินอ่อนหน้าตึกPart ไฟนอล“ซึมเลยนะมึง” ทันทีที่ไอ้โซลเดินมาก็ทักทายผมตามปกติ ตอนนี้พวกผมอยู่ ปี 3 กันแล้ว และไอ้สองตัวนี่ก็ซ้ำเติมผมไม่เลิกสักที“มันก็ซึมมาตลอดป่าว

Sweet blood club20:34 น.Part ไฟนอล“มึงเงียบทำไม” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยถามขึ้นมา“พิ้งค์บอกว่าอยากลองใช้ชีวิตแบบที่ไม่มีกูดู” ผมพูดออกไปตามจริง ก่อนจะกระดกเหล้าที่มันพึ่งชงให้“มึงก็เลยขับรถมาถึงที่ เพื่อมานั่งมองอยู่ตรงนี้ว่างั้น” ไอ้โซลพูดขึ้นมา ผมก็เลยพยักหน้าตอบเบา ๆ แทน“มึงกลายเป็นคนขี้กลัวไปตั้งแต่เมื่อไร”“เมื่อก่อนมึงอยากได้อะไรก็พุ่งเข้าใส่ตลอด ระวังพวกนั้นจะคาบเด็กมึงไปแดก” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยเตือน“มึงก็รู้ กูทำอะไรไว้บ้าง กูเข้าไปตอนนี้มีแต่พิ้งค์จะเกลียดกู” ผมไม่กล้าที่จะทำอะไรเลย“พวกนั้นก็มีสิทธิ์ได้แค่มองแหละ รอพิ้งค์หายโกรธกูก่อนเถอะ กูจะซัดหน้าแม่ง” พูดละผมก็หงุดหงิด“ก็เข้าใจว่ามึงเคยเลว” ผมหันขวับไปที่ไอ้โซลทันที“แต่หนึ่งปีที่ผ่านมามึงก็ชดใช้มาตลอด น้องไม่ใจอ่อนบ้างเหรอ?” มันเอ่ยถามออกมา นั่นทำให้ผมเงียบลงอีกครั้ง“อย่าบอกนะว่าที่มึงทำทั้งหมด น้องไม่รู้อะ?” ไอ้ปริ้นซ์เป็นฝ่ายพูดขึ้นมา ผมเงียบเป็นคำตอบแทน“มึงแม่ง”“กูก็ว่าอยู่ทำไมน้องยังโกรธมึง” ผมหยิบแก้วขึ้นมาจิบไป พราง ๆ “ไม่จำเป็นต้องบอกหรอก” ผมมองขึ้นไปหาเธอที่นั่งอยู่ไม่ไกล เธอที่ทุกคนต่างหมายปอง ตอนนี้กลายเป็นว่าผม