All Chapters of Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ: Chapter 31 - Chapter 40

โรงแรมห้องพักไฟนอล“พรึ่บ!” คนตัวโตพลิกตัวขึ้นมาคล่อมชาพิ้งค์เอาไว้สองแขนแกร่งยันเข้ากับเตียง“........” สายตาคู่คมจับจ้องไปที่คนใต้ร่างอย่างกับจะกลืนกิน แก้มแดงระเรื่อไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ ดวงตาที่เคยจ้องมองเขาหลับพริ้มอย่างสบายอกสบายใจ“เธอนี่มัน...” เขาไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาบ่นเธอ ขนาดชาพิ้งค์ที่หลับอยู่อย่างนี้ กลับทำคนตัวโตใจสั่นอยู่ไม่น้อย“ตึกตัก ตึกตัก” หัวใจที่เคยแข็งแกร่งดังภูผา เต้นระรัวกับคนตรงหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ กลิ่นหอม ๆ ลอยมาเตะจมูกเชิญชวนเขาทันที“อือ~” ทันทีที่สันจมูกโด่งฝังไปที่แก้มนุ่ม ๆ ของเธอ ชาพิ้งค์ก็ปัดออก ราวกับว่ากำลังโดนรบกวนจากการนอน ก่อนที่เธอจะหลับต่อ“หึ~” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าหล่อ มือหนาสองข้างจับข้อมือของคนตัวเล็กกดไว้กับเตียง เพื่อไม่ให้เป็นอุปสรรคหลังจากนั้นสันจมูกก็ฝังไปที่สันกรามตามกรอบหน้าหวานของเธอ“ฟอด~ ฟอด~” ไฟนอลฟัดแก้มทั้งสองข้างของเธออย่างหมั่นเขี้ยว ก่อนเจ้าตัวจะพรมจูบต่ำ ลงมาเรื่อย ๆ“จุ๊บ~” ไฟนอลจูบลงมายังซอกคอยาวระหง กลิ่นหอมจากตัวของเธอเข้ามาปะทะจมูกของเขาอย่างต่อเนื่อง อุณหภูมิในร่างกายปะทุขึ้นเรื่อย ๆ“อื้อออ~~” ชา

ห้องพักไฟนอล10:23 น.หลังจากที่ช่วงเช้าเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดอย่างหนักหน่วงขึ้นมาอีกครั้ง ก็ทำให้ร่างบางต้องอาบน้ำอีกรอบอย่างเลือกไม่ได้และด้วยความเหนื่อยล้า ทำให้ทั้งเขาและเธอต่างก็อาบน้ำและนอนต่ออีกอีกหน่อยในยามเช้า จนเวลาล่วงเลยมาหลายชั่วโมงPart ชาพิ้งค์“ติ๊ง ๆๆ” เสียงข้อความเด้งเข้ามาในโทรศัพท์เครื่องหรูของฉัน“อืออออ~” ฉันค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมา มันยากลำบากกว่าเมื่อเช้าหลายเท่า มือเอื้อมไปหยิบโทรศัพท์ที่อยู่บนหัวนอนขึ้นมาดู พรางพิงตัวเองที่พนักหัวเตียงอย่างเหนื่อยล้า ตอนนี้รู้สึกว่าฉันเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด พลังก็ลดลงเรื่อย ๆ-- เมื่อสองชั่วโมงก่อน --“ลงมายังเนี่ย หิวแล้ว พวกฉันรออยู่ที่ห้องอาหารนะ”“ชาพิ้งค์ มายังเนี่ยยยยยย”“งั้นพวกฉันกินก่อนเลยนะงั้นอะ อ่านแล้วตอบด้วยล่ะ”-- เมื่อ 1 นาทีที่แล้ว-- “เขานัด 11:30 นะ เมื่อเช้าก็ไม่ลงมากินข้าว”“ฮัลโหล ยังอยู่เปล่า?” ข้อความจากแชตกลุ่มของฉัน เพื่อนทั้งสองคนรัวแชตมาหาฉันตั้งแต่เมื่อเช้า แต่ไม่ได้ได้ยินเลย“ตื่นแล้ว” ฉันพิมพ์ตอบ แต่ร่างกายแทบลืมตาไม่ไหวด้วยซ้ำ“อือออ~” พี่ไฟนอลรู้สึกตัวขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงแชตดังรัว ฉันจึงกดปิดเสีย

คณะวิศวกรรมศาสตร์16:24 น.“พลอย?” เพื่อนทั้งสองคนของเขาเอ่ยชื่อผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา ชาพิ้งค์ที่ไม่เคยเห็นเธอมาก่อนก็ขมวดคิ้วเป็นปมในหัวเต็มไปด้วยคำถาม เธอเป็นใคร เป็นอะไรกับไฟนอล รู้จักกันเหรอ? สนิทกันมากน้อยแค่ไหน?Part ชาพิ้งค์“..........” ฉันมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอคนนั้นวิ่งเข้าไปหาพี่ไฟนอล พี่ไฟนอลเห็นเธอก็หยุดเดิน และอาการก็แปลก ไปPart ไฟนอล“!!!!!!!” อยู่ ๆ พลอยก็วิ่งเข้ามาหาผมที่หน้าตึก ใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อที่ซึมออกมาตามกรอบหน้า“ไฟนอล!” เธอเรียกผมอีกครั้งหลังจากที่พักหายใจแล้ว“เธอมาทำไม” ผมถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เธอชื่อ ‘พลอย’ แฟนเก่าที่ผมเคยเล่าให้ฟัง แต่เราเลิกติดต่อกันไปตั้งนานแล้ว“คือพลอยจะมาขอ....”“ตุบ ๆๆ” คนตรงหน้าพูดยังไม่ทันจบเราทั้งสองคนหันไปยังเสียงที่มาใหม่ ชาพิ้งค์วิ่งมาตรงที่ผมยืนอยู่“เลิกแล้วเหรอคะ?” ชาพิ้งค์เข้ามาเกาะแขนผมและถามอย่างออดอ้อน พร้อมกับรอยยิ้มสดใสอย่างทุกวัน“อืม” ผมตอบกลับไปแค่นั้น ตอนนี้ผมอารมณ์ไม่ค่อยจะดีสักเท่าไรPart ชาพิ้งค์“........” พี่ไฟนอลกลับมาเย็นชาอีกแล้ว แม่นี่พอเห็นฉันเดินเขามาเกาะแขนพี่ไฟนอลก็ช

มหาวิทยาลัยGood time cafePart ไฟนอล“กริ๊ง~” ผมมาถึงคาเฟ่ที่ไอ้โซลบอกอย่างรวดเร็ว เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นเมื่อผมเปิดเข้าไป“คุณลูกค้ารับอะไรดีคะ~” ผมเดินผ่านพนักงานมาทันที เมื่อเห็นคนคุ้นหน้าภาพตรงหน้าคือชาพิ้งค์กำลังนั่งอยู่กับไอ้เวกัสที่มุมร้าน บนโต๊ะมีโกโก้ที่เธอชอบกับเค้กช็อคโกแลตอีกก้อน“ฮึก ๆ” ชาพิ้งค์ร้องไห้ออกมาต่อหน้ามัน“ไหนบอกจะไม่ร้องไห้ไงครับ น้ำตาไหลอีกแล้ว”“!!!!!!!!” ไอ้เวกัสยื่นมือไปเช็ดน้ำตาให้ชาพิ้งค์Part ชาพิ้งค์“ฮึก ไม่ได้ร้องสักหน่อย” ฉันหันหน้าหนีไปเช็ดน้ำตาอีกฝั่ง“พรึ่บ!! ว้าย!!” ฉันถูกกระชากแขนให้ลุกขึ้นจากใครก็ไม่รู้“พี่ไฟนอล!!” ฉันอุทานออกมาเสียงดัง เมื่อคนที่กำลังลากฉันออกจากร้านคือพี่ไฟนอล“มึงทำอะไรวะไอ้ไฟนอล!” พี่เวกัสวิ่งตามเข้ามาดึงแขนฉันอีกข้าง ไม่นานเสียงในร้านก็ดังซุบซิบขึ้นมา“มึงปล่อยมือพิ้งค์!!”“มึงแหละปล่อย!!” ทั้งสองคนต่างก็ไม่ยอมกัน“ชาพิ้งค์” พี่ไฟนอลเรียกฉันเสียงแข็ง ตอนนี้เขาดูโกรธมาก นี่เขาจะตามมาหาเรื่องฉันรึไง ฉันจะให้พี่เวกัสมาเดือดร้อนเรื่องฉันไม่ได้“พี่เวคะ เดี๋ยวพิ้งค์จัดการเองค่ะ” ฉันบอกกับเขาอย่างสุภาพ แต่เหมือนว่าเขาจ

คณะวิศวกรรมศาสตร์หน้าตึกคณะPart ชาพิ้งค์“พลอย?” ฉันเอ่ยชื่อคนที่ไม่อยากเจอที่สุดออกมาจากปากอย่างลืมตัว เธอเดินมาทำอะไรแถวนี้ วันหยุดทำไมไม่หยุดอยู่บ้านล่ะ“อะ..โอ๊ย เจ็บ” เธอล้มลงไปกองกับพื้น มือจับเข่าที่ถลอก ฉันกรอกตาขึ้นมองบนอย่างรู้ทัน ผู้หญิงมักจะมองผู้หญิงด้วยกันออกสินะ“เราไปดูสักหน่อยเถอะค่ะ” อย่างน้อยฉันก็เรียนหมอ ไม่มีสิทธ์เลือกคนไข้อยู่แล้ว ถึงอยากจะเดินผ่านไปมากก็ตาม“อืม” ฉันเป็นฝ่ายเดินนำ พี่ไฟนอลก็เดินตามด้านหลังฉันมา“ฟู่ว~” พอเดินมาถึงเธอก็ทำท่าเป่าที่แผลของตัวเอง เธอสะดุดก้อนหินเท่านิ้วก้อย หัวเข่าถลอกนิดเดียว แต่ทำเป็นเจ็บจนเวอร์“นี่!” ฉันเอ่ยเรียกเธอทันทีเมื่อเดินมาถึง “อ้าว! สองคนก็มามอด้วยเหรอ” แสดงไม่เนียนเลยจ้าแม่คุณ“อืม” พี่ไฟนอลขานตอบเพียงเท่านั้น“เป็นไร?” ฉันนั่งลงไปดูเธอใกล้ ๆ เธอก็ยื่นขามาที่ฉัน หน้าตาท่าทางน่าสงสารสุด ๆ“ไม่เป็นไร เจ็บนิดหน่อยน่ะ” ฉันประเมินแผลที่เข่าของเธอ ถึงมันจะไม่ได้ลึกมากแต่ก็ควรทำแผล“ไปห้องทำแผลที่คณะแพทย์ก่อนก็ได้” รักสวยรักงามอย่างหล่อนคงไม่ปล่อยให้เป็นแผลเป็นหรอก“ขอบใจนะ” ฉันได้ยินแล้วแสลงหู แต่โชคดีที่ฉันสวยแถมใจดี“จ