All Chapters of Black dragon วิศวะสายแสบ...แอบฉีดยาหมอ: Chapter 21 - Chapter 30

ลานปลูกป่าชายเลน16:15 น.Part ชาพิ้งค์ตอนนี้ก็เย็นแล้ว และส่วนที่แต่ละกลุ่มรับผิดชอบก็ดูเหมือนว่าจะเสร็จหมดแล้วด้วยกลุ่มอื่นต่างก็ทยอยช่วยกันขนของกลับเรือ ส่วนกลุ่มเราก็มีแค่กระติกน้ำใบเดียวที่ต้องหิ้วกลับ“น้ำค่ะ” ฉันตักน้ำเย็นส่งให้พี่ไฟนอลหลังจากเขาที่พึ่งล้างโคลนที่ขาเสร็จ พร้อมส่งยิ้มหวานไปให้ พี่ไฟนอลรับไปดื่มไม่พูดอะไร“เหนื่อยอ่า~~” ริต้าที่พึ่งเดินมาถึงนั่งลงอย่างคนหมดแรง ไม่นานพิมพ์ดาวก็ตามมาติด ๆ“น้ำเย็น ๆ จะได้มีแรงขึ้นมาหน่อย” ฉันตักอีกสองแก้วส่งให้เพื่อนตัวเอง ส่วนคนอื่น ๆ ก็มาตักดื่มกันคนละแก้วสองแก้วฉันหันไปหาพี่ไฟนอลอีกครั้งก็เห็นโคลนติดอยู่ที่คางเขานิดหน่อย ด้วยความเคยชินเลยเอื้อมมือไปเช็ดให้ทันทีอย่างลืมตัว“เปื้อนหมดเลย~” ฉันบ่นพรางเช็ดให้เจ้าตัว ซึ่งอย่างเคย เขาไม่ได้ว่าอะไร ที่ฉันมักจะทำแบบนี้“หึ่ย!” ยัยมิ้นเน่าเห็นก็อิจฉาตาร้อนเป็นไฟสะบัดตูดเดินกลับเรือไปก่อน“มองบนแพร็บ~~”“มองด้วยคน” เสียงริต้าที่อยู่อีกข้างของฉันบ่นกันสองคนกับยัยพิมพ์ดาว“โอ้ย~ พี่ก็เลอะเหมือนกัน” พี่โซลที่พึ่งมาถึงบ่นเสียงดัง“ใช่มั้ยไอ้ปริ้นซ์” เขาหันไปถามเพื่อนตัวเองที่เดินมาพร้อมกัน

โรงแรมห้องไฟนอล“ซ่า~” ภายในห้องเงียบกริบมีเพียงเสียงฝนด้านนอก ร่างบางชะงักไปกับคำตอบของคนตรงหน้า เธอโดนเพื่อนเขาเล่นงานเข้าแล้ว“ล...แล้ว พี่บังคับให้พิ้งค์กินทำไม!” เสียงหวานลั่นออกมาด้วยความตกใจขีดสุด“พรึ่บ!” ร่างบางรีบลุกขึ้นจากเตียง เมื่อเริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับร่างกายตัวเอง“พ...พิ้งค์ร้อน” คนตัวเล็กเดินไปเดินมาอยู่หน้าเครื่องปรับ อากาศ พยายามทำให้ตัวเองไม่ร้อน“หึ!” ไฟนอลไม่แม้แต่จะขยับร่างกายไปไหน เขาทำเพียงมองเธออยู่บนเตียงพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์“ขำอะไรคะ!” เธอหันหลังไปตวาดใส่คนที่นอนสบายใจอยู่บนเตียง ต่างจากเธอที่นั่งไม่ติด“อ่า~ ร้อน” มือน้อยค่อย ๆ ลูบไล้ไปตามกรอบหน้าและร่างกายของตัวเอง“ร้อนเหรอ?” เสียงทุ้มที่นั่งดูอยู่นานถามขึ้น“ใช่! พิ้งค์ร้อน” เธอพยายามโบกลมเข้าหาตัวอย่างต่อเนื่อง“ไปแช่น้ำเย็น เดี๋ยวก็หาย” เขาพูดอย่างไม่ใส่ใจมากนักพรางหยิบมือถือขึ้นมาเล่นสบายใจเมื่อเธอรู้วิธีแก้พิษยา คนตัวเล็กก็รีบพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานน้ำเย็น ๆ จากฝักบัวก็กระทบเข้าร่างกายของเธอทันทีเธอไม่ได้อยากให้เขากินยานั่นตั้งแต่แรก แต่เขารู้ทั้งรู้ว่าในน้ำมียา กลับจับกรอกปากร่างบางจนหมด

เช้าวันต่อมา ห้องพักไฟนอล06:44 น.แสงรำไรจากภายนอก สอดส่องเข้ามากระทบเปลือกตาของคนตัวสูง มือหนาเลื่อนขึ้นมาบดบังแสงนั้นเอาไว้Part ไฟนอล“........” ผมลืมตาตื่นขึ้นมา เมื่อแสงอาทิตย์ส่องเข้ามาภายในห้อง แต่นั่นไม่ได้สำคัญเท่ากับร่างบางที่นอนหนุนแขนผมอยู่ตอนนี้“ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก~” ชาพิ้งค์นอนหลับปุ๋ยมือตวัดกอดผมอยู่หลวม ๆ ราวกับเด็กหวงของผมเลื่อนมือขึ้นไปเกลี่ยไรผมที่บดบังหน้าเธอทัดไปที่หูของเธอ ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้น เนื่องจากตอนนี้คนตัวเล็กไม่ได้ใส่อะไรเลย “พรึ่บ~” ผมค่อย ๆ ขยับตัวเพื่อไม่รบกวนการนอนของชาพิ้งค์ สองขาก้าวไปที่ระเบียงกระจก ก่อนจะปิดม่านลง“พรึ่บ~” แสงภายในห้องมืดลงทันที บวกกับเวลาที่ยังค่อนข้างเช้าอยู่ ผมจึงเดินลงไปนั่งบนเตียงข้างเธออีกครั้ง“อือ~” เมื่อชาพิ้งค์เริ่มรู้สึกถึงแรงยุบของเตียง เจ้าตัวที่หมดแรงเพราะเรื่องเมื่อคืนก็เลยพลิกตัวไปอีกฝั่งเพื่อนอนต่อ ทว่า.......“อึก!” น้ำลายก้อนเหนียวของผมค่อย ๆ กลืนลงคออย่างช้า ๆ เพราะเมื่อชาพิ้งค์ ที่ก่อนหน้านี้หันมาทางผมแต่เมื่อเธอพลิกไปอีกฝั่ง ทำให้ผ้าห่มที่ปิดร่างกายอยู่มันร่นลง ทำให้แผ่นหลังขาวเนียน เลยไปจนเกือบถึงสะโพก

ณ เกาะสามชั่งโรงเรียนหมู่บ้านPart ไฟนอล“ฟู่ว~~~” ริมฝีปากบางเป่าลมโดนคอผมเบา ๆ “ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก~” ผมถอยห่างออกจากเธอทันที“ไม่เจ็บ” ผมเอ่ยบอกเธอก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแบบ“แน่ใจนะคะว่าจะไม่ทำแผล?” ชาพิ้งค์ถามด้วยความเป็นห่วง“อืม” ผมตอบแค่นั้นก่อนจะเลื่อนแบบที่มีชื่อตัวเอง เนื่องจากชาพิ้งค์แบ่งและแนบชื่อไว้แล้ว“เอางั้นก็ได้ค่ะ” หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปต่างคนต่างทำ เสียงขอผู้หญิงก็คุยกันไปตามภาษาผู้หญิง“คิคิ ฉันวาดสวยเหมือนกันนะเนี่ย” เสียงชาพิ้งค์บ่นกับตัวเอง“แกนี่เก่งทุกอย่างเลยนะยัยพิ้งค์” ริต้าชะโงกหัวดูฝีมือชาพิ้งค์“เรื่องเรียนก็เก่ง ภาษาก็ไม่ด้อยเลย ยังจะมีศิลป์ติดตัวมาอีก” เธอวาดสวยจริงนั่นแหละ“อะแน่นอน คิคิ~” ยัยนี่บ้ายอสะด้วย......................14:44 น.Part ไฟนอล“ลงสีได้ครึ่งนึงแล้ว ปวดหลังชะมัดเลยว่ะ” ไอ้ปริ้นซ์บ่นพร้อมกับบิดซ้ายบิดขวา ส่วนไอ้โซลก็ล้มตัวลงไปนอนกางแขนกางขาอยู่กลางถนนแล้วเนื่องจากถนนหน้าตึกตรงนี้เต็มไปด้วยต้นไม้ที่โค้งเป็นหลังคาทางเดินพอดี ทำให้มันร่มไปทั่วบริเวณ“แก่แล้วก็งี้แหละค่ะ” ริต้าเอ่ยแซว“คิคิ” พิมพ์ดาวกับชาพิ้งค์ก็กลั้นหัวเร

ปาร์ตี้ริมสระน้ำ20:54 น.Part ไฟนอล“ชาพิ้งค์!!!” อยู่ ๆ ยัยตัวแสบก็ถอดเสื้อคลุมที่ใส่อยู่ตลอดออกไป เผยให้เห็นบิกินี่ล่อเสือล่อจระเข้ ที่แอบใส่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้“ไอ้ไฟ หุ่นน้องชาพิ้งค์แม่งโคตร...” ไอ้ปริ้นซ์ที่ว่านิ่งยังมองเธอตาไม่กระพริบ แล้วผู้ชายคนอื่นจะเหลืออะไรตอนนี้สายตาทุกคู่ต่างแอบลอบมองไปที่ร่างบางที่เล่นน้ำอยู่กับเพื่อน รอยที่ผมเคยทำทิ้งไว้ชาพิ้งค์ก็กลบซะเนียนเชียวนะ“มึงจะเอายังไงต่อวะ” ไอ้ปริ้นซ์หันมาถาม“กูคิดว่า นี่น่าจะเป็นความคิดของยัยริต้า” ก่อนหน้านี้นั่งใส่เสื้อคลุมมาตั้งนาน อยู่ ๆ คุยกันพักเดียวชาพิ้งค์ก็ถอดเสื้อคลุมออกเลยไหนจะรอยยิ้มล่อเหยื่อของเธอนั่นอีก“มึงจะไม่เข้าไปห้ามหน่อยเหรอวะ” ไอ้ปริ้นซ์เอ่ยถามเมื่อเห็นผมยังนิ่งอยู่ และเริ่มมีพวกผู้ชายเข้าไปตอแยเธอจากเดิมก็มีคนสนใจเธอมากอยู่แล้ว พอเธอเหลือเพียงสองชิ้นตัวจิ๋วก็ยิ่งเสน่ห์แรงเข้าไปใหญ่ ราวกับน้ำผึ้งที่มีผึ้งมาบินตอม“เด็กดื้ออย่างนี้พูดไปก็ไม่ฟังหรอก” ผมวางแก้วในมือลง“กูมีวิธีจัดการเด็กน้อย” พูดจบผมก็ถอดเสื้อตัวเองออกทันที“พรึ่บ!!!”Part ชาพิ้งค์“!!!!!!!!” ฉันลอบมองปฏิกิริยาของพี่ไฟนอลเป็นช่วง