All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 431 - Chapter 440

Ysabelle Cuevas (Ysa)Ganoon lang ang ayos namin hanggang sa makarating kami sa bahay at maayos na maipapasok ni Mister ang sasakyan sa garahe. Tahimik ako sa buong biyahe, nakamasid lang sa kanya habang hawak niya ang manibela, pero kita ko sa gilid ng aking mata na medyo namumungay at mabigat na ang kanyang mga mata.Pagkahinto ng sasakyan, agad siyang bumaba para pagbuksan ako ng pinto.“K-kaya ko na,” naiilang kong sabi habang dahan-dahang lumalabas. Ramdam ko ang bahagyang panginginig ng aking mga kamay—hindi dahil sa takot sa kanya, kundi sa kaba para sa kalagayan niya. Gusto kong makatulong kahit sa pinakasimpleng paraan.“Oh, iha, bakit parang ang aga n’yo yatang umuwi?” salubong sa amin ni Manang pagkapasok na pagkapasok namin sa pinto.Napakamot ako sa aking batok at napatingin kay Manang, medyo nahihiya sa itsura ko na para bang ako pa ang may kasalanan.“Si Mister kasi, Manang. Nagpaulan yata kahapon—ang taas-taas kasi ng lagnat niya,” paliwanag ko.Kumunot ang noo ni Mana

Ysabelle Cuevas (Ysa)Mabilis na natapos ang pagkain ni Mister. Halos wala kaming imikan sa buong oras na sinusubuan ko siya, at ramdam ko agad na masama talaga ang pakiramdam niya. Hindi siya tulad ng dati—wala ’yung malamig na titig na laging handang manaway, wala rin ’yung pasimpleng pang-aasar o maikling utos. Tahimik lang siyang kumakain, parang bawat subo ay mabigat, at parang sinusundan ng matinding pagod ang bawat lunok niya.Pagkatapos kumain, agad ko siyang pinainom ng gamot na iniabot ni Manang kanina. Maingat kong inabot ang baso, pinanood ko kung paano niya nilunok ang tableta, at sinigurong hindi siya nabulunan. Nang makasiguro ako, marahan ko siyang inalalayan pahiga sa kama, inayos ang ulo niya sa unan, at kinuha ang makapal na kumot. Maingat ko itong ibinalot sa kanyang katawan, hanggang sa tapat ng dibdib, para hindi siya lamigin.Napansin ko na bahagya pa rin siyang nangangatog kahit nakabalot na siya. Agad akong tumayo, lumapit sa aircon, at bahagyang binabaan ang

Lucas Ian Anderson (Lucien)Hindi ako mapakali habang naghihintay sa loob ng sarili kong silid.Umupo ako sa gilid ng kama, pero ilang segundo lang ang lumipas ay tumayo ulit ako at nagsimulang maglakad pabalik-balik. Paulit-ulit na umiikot ang eksena sa aking isip—’yung matinding takot sa mga mata niya, ’yung marahas na pag-atras niya sa simpleng paglapit ko, at ’yung pag-iyak niya na para bang may humahabol na mabigat na alaala mula sa nakaraan.Bakit siya nagkaganu’n?Ano bang nakaraan ang pilit niyang tinatakasan?“Sir, okay na po,” tawag ni Manang mula sa labas ng pinto. “Pwede mo na siyang puntahan.”Agad akong tumayo at mabilis na lumabas ng silid, nilampasan si Manang nang hindi na nag-abaling lumingon o mag-ayos man lang ng sarili. Dumiretso ako sa kwarto ni Ysabelle.Pagpasok ko, maayos na siyang nakahiga sa kama, payapa ang mukha, at walang bakas ng matinding takot kanina. Malinis na ang suot niya—komportable at maayos ang pagkakatalukbong ng kumot sa kanyang katawan.Dahan

Ysabelle Cuevas (Ysa)Parang may hinahanap siya sa reaksyon ko—parang tinitimbang niya kung totoo bang okay ako o nag-aaktihan lang ako para hindi sila mag-alala. Saka lang siya tuluyang lumapit at dahan-dahang umupo sa gilid ng aking kama. Hindi masyadong malapit, parang nag-iiwan ng sapat na espasyo at hangin sa pagitan naming dalawa.“Bumangon ka na,” malamig ngunit may banayad na tono niyang sabi. “Pupunta tayo sa burol kasama si Manang.”Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. Parang bigla akong nagising nang buo mula sa pagkakatulala.“Sinong namatay?” sunod-sunod kong tanong habang napapaupo. “Kamag-anak mo ba?”Bigla niya akong pinitik sa noo gamit ang kanyang mga daliri.“Aray!” mabilis kong napahawak sa aking noo habang nakasimangot.“Stupid,” sabi niya sabay tawa nang mahina. “Hindi porke pupunta sa burol, kamag-anak agad. Tumayo ka na diyan.”Dahan-dahan siyang tumayo mula sa kama at tinalikuran ako, parang ayaw nang masyadong magtagal pa ang usapan.“Okay ka na,” dagdag niya ba

Lucas Ian Anderson (Lucien)Masamang tingin ang ibinaling ko kay Victor. Nahuli ko siyang titig na titig kay Ysabelle, at ewan ko kung bakit sa simpleng sulyap na iyon ay biglang kumulo at umakyat ang dugo sa ulo ko.Ayokong may tumitingin sa kanya nang gano’n.Ayokong may humahanga.Gusto ko, akin lang siya. Ako lang ang dapat na titingin.“Baka malusaw ako sa titig mo, pare,” nakangising bulong ni Victor, hindi pa rin inaalis ang mga mata kay Ysabelle.Sinamaan ko siya ng isa pang matalim na tingin bago ko tuluyang ibinaling ang aking atensyon sa unahan—kung saan nakapuwesto ang kabaong ng manager ni Kiro sa gitna ng bulwagan.Nakatayo si Kiro malapit sa gilid ng kabaong, may hawak na mikropono. Sa tabi niya ay si Gavin na seryoso, tahimik, at nakatupi ang mga kamay sa harap.“Thank you sa lahat ng pumunta at sa condolences sa pamilya ng manager ko,” panimula ni Kiro.Saglit siyang tumigil, nagkunwaring nagpupunas ng luha sa sulok ng kanyang mga mata gamit ang puting panyo.“Hindi k