All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 421 - Chapter 430

Lucas Ian Anderson (Lucien)“Teka nga, Mister, hindi talaga kita maintindihan. Pwede ba, ipaliwanag mo?” iritang sabi ni Ysabelle habang mahigpit pa ring nakahawak sa paper bag ng pagkain. Kitang-kita ko kung paano humihigpit ang kapit ng kanyang mga daliri roon, parang iyon na lamang ang natitirang sandalan ng kanyang pasensya. “May pagka-alien ka talaga, ano? Hindi kita maintindihan, MI—”Naputol ang lahat ng sasabihin niya nang sandaling magdampi ang aming mga labi.Mabilis lang iyon—isang iglap—ngunit sapat upang guluhin ang buong sistema ko. Ramdam ko ang paninigas ng kanyang katawan, ang gulat na naglisan sa kanyang mga mata, at ang init ng kanyang hininga na tumama sa aking pisngi. Para bang sa isang segundo ay huminto ang mundo sa loob ng kotse; nawala ang ingay sa labas, naglaho ang ilaw ng mga dumaraang sasakyan—tanging ang malalakas at mabilis na tibok lamang ng sarili kong puso ang malinaw kong narinig.Agad akong bumalik sa aking puwesto at hinarap siya.“B-b-bakit mo ako

Narito ang mas pinaganda, mas maemosyon, at mas cinematic na pagpapatuloy ng iyong kabanata. Pinalalim nito ang tensyon, ang protektibong galit ni Lucien, at ang tamis ng kanilang interaksyon sa gitna ng boutique:Lucas Ian Anderson (Lucien) “ANO BA, MISS! AYUSIN MO ’YAN! GINUGULO MO LANG ’YAN—MUKHA KA NAMANG WALANG PAMBILI!”Nanlaki ang aking mga mata sa narinig kong sigaw. Hindi lang basta sigaw iyon—may halong labis na pangmamaliit, yabang, at tunog ng kahihiyan na pilit itinatago ng nagsasalita.Agad akong napatayo mula sa aking kinauupuan, ramdam ang mabilis na pag-igting ng buong katawan ko. Kilala ko ang boses na ’yon. Hindi ako nagkamali—si Ysabelle ’yon. Kahit pa may halong panginginig, kabisado ko na ang tono ng boses niya kapag napapahiya o nasasaktan.Mabilis akong naglakad patungo sa pinanggalingan ng sigaw, halos hindi ko na alintana ang mga taong nasisagasaan ko sa daan. May ilang napatingin, may iba pang lumingon sa gawi ko, pero wala akong pakialam. Sa bawat hakbang,

Lucas Ian Anderson (Lucien)“Ang gwapo mo kasi, Mister, kaya ayan—pinagtitinginan ka,” wika ni Ysabelle habang sinisilip din ang mga bagay na pinagmamasdan ko kanina.Napatingin ako sa kanya, at sa sandaling iyon, napansin ko rin ang mga mata ng iba—isang grupo ng kalalakihan na hindi mapakali sa kakasunod ng tingin sa kanya. Hindi ako bulag. Hindi rin ako manhid. Nakita ko kung paano sila nagbubulungan at kung paanong halos sabay-sabay nilang tinatasa ang kanyang ganda mula ulo hanggang paa.Tsk.Bakit parang gusto kong dukutin ang bawat isa sa mga mata nila? Isa-isa. Mabagal at walang awa.Mabilis ko siyang hinila, hawak nang mahigpit ang kanyang kamay. Hindi na ako nag-abala pang magsalita. Kung tutuusin, sino nga namang hindi mapapatingin sa babaeng kasama ko ngayon? Oo, simple lang siya kung tingnan—walang labis na alahas, walang makapal na make-up—ngunit napakalakas ng kanyang dating. Malinis, maaliwalas, at napakaganda.“Nagugutom na ako, Mister,” bulong ni Ysabelle, at sa sand

Ysabelle Cuevas (Ysa)Nakasakay kami ngayon sa mamahaling sasakyan ni Mister, at sabi niya ay ngayon na raw ako opisyal na magsisimulang magtrabaho para sa kanya. Tatlong araw na rin ang nakalipas mula noong huli kaming lumabas, at halatang-halata ko ang labis niyang pagkaabala nitong mga nakaraang araw—palaging late umuwi, walang humpay ang pakikipag-usap sa telepono, at laging may malalim na iniisip.“I’m sorry… masyado akong naging abala nitong nakaraan. May kailangan lang talaga akong tapusin,” wika niya sabay sulyap sa akin bago muling ibinalik ang tingin sa kalsada.“Fuck… why am I explaining to her, tsk,” narinig kong bulong niya sa sarili, halatang naiinis sa sarili niyang ginagawa. Ang tono ng boses niya ay seryoso pero may halong frustration—at ewan ko ba kung bakit nakakaakit pakinggan kapag siya ang nagsasalita.“Okay lang ‘yon, Mister. Mabuti nga ‘yon, nakapagpahinga pa ako,” sagot ko, pilit na pinapakalma ang boses. Tumingin na lang ako sa labas ng bintana habang patuloy

Narito ang mas pinaganda, mas maemosyon, at mas cinematic na pagpapatuloy ng iyong kabanata mula sa pananaw ni Ysabelle (Ysa). Pinalalim nito ang tensyon, ang romantic comedy & angst chemistry sa pagitan nila ni Lucien, at ang kapana-panabik na pagtatapos ng eksena:Ysabelle Cuevas (Ysa)“Ha?”Imbis na sumagot nang maayos si Mister, isang malamig at misteryosong ngiti lang ang sumungaw sa kanyang mga labi.“I love your stupidity,” nakangiti niyang wika.Dahil limitado ang Ingles ko, ang naintindihan at tumatak lang sa utak ko doon ay ang iisang salitang pamilyar: love.“Love? Love mo ako?!” tanong ko agad. Kunot ang noo at diretsong-diretso ang titig sa kanyang mga mata. Hindi ko na naisip kung tama ba ang hula kong iyon—basta may salitang love, iyon na 'yon!Bigla namang kumunot ang kanyang noo, natigilan siya, at sa isang iglap ay tuluyang naglaho ang ngiti sa kanyang mga labi. Mabilis na bumalik ang seryoso, malamig, at nakatatakot niyang ekspresyon—na para bang wala siyang binangg