Secretary of Mr. Caleb のすべてのチャプター: チャプター 411 - チャプター 420

Jane’s POVIlang buwan na ang lumipas mula nang isilang ko ang aming malusog at maliksing baby boy, at ngayon ay tuluyan nang nagbago ang dinamika ng aming tahanan. Ang dating tahimik, seryoso, at minsan ay nakakabinging katahimikan ng malaking mansiyon nina Conrad ay napuno na ng mga tunog ng pag-iyak ng sanggol sa madaling araw, ng mga yabag ng aming mga tauhan na nagmamadaling magdala ng gatas, at siyempre, ng walang humpay na pagka-praning at pagka-hands-on ng aking asawa.Dahil ang panahong ito ay sumasabay sa simoy ng hangin ng Disyembre, nagpasya si Conrad na mag-organize ng isang espesyal na selebrasyon—ang kauna-unahang Pasko ng aming anak bilang parte ng pamilya Salvador. Ngunit gaya ng inaasahan, hindi magiging kumpleto ang pamilyang ito nang walang kaukulang katatawanan at tensiyon sa pagitan ng magkapatid na Salvador."Shun! Siguraduhin mong ang mga ilaw sa labas ng hardin ay nakaposisyon nang tama! Ayokong makakita kahit isang bombilya na pundido dahil baka magising ang

“DAMN IT!”Umayaw ang sigaw ng lalaki sa paligid. Garalgal at puno ng galit ang bawat patak ng salita mula sa kanyang labi. Yumugyog ang kanyang mga balikat kasabay ng mabilis at mabigat niyang paghinga habang nakasuot pa ng may mantsang laboratory gown.“Damn. Damn. Damn. FUCK!”Kasabay ng huling mura ang pagbalagbag ng kanyang katawan sa lumang sofa. napahawak siya sa sariling ulo, ibinabaon ang mga daliri sa sariling buhok habang nilalamon ng matinding pagkadismaya.Sa gitna ng nakatutuloreng katahimikan ng silid, napako ang kanyang paningin sa isang nakatagilid na picture frame sa hapag. Larawan iyon ng babaeng paborito niyang pagmasdan—ang kanyang kasintahan na mahigit isang taon nang nakahimlay at nakacomato mula nang mangyari ang trahedyang iyon. Parang pinitpit ang kanyang dibdib sa bigat ng alaala, ngunit agad siyang nag-iwas ng tingin, tinitipon ang natitirang natitirang lakas upang huwag tuluyang mawalan ng kontrol.Sa halip, mabilis siyang kumuha ng isang sticks ng sigaril

Lucien (Lucas Ian Anderson)“A-a-aray…”Bahagyang gumatol ang mahinang daing mula sa paos na boses ng babaeng nakahiga sa malapad na kama ng guest room ng aking mansyon.Mula sa malaking bintana, marahang sumasayaw ang manipis na kurtina dahil sa hanging pumasok mula sa hardin. Tahimik ang buong silid, tanging ang mahinang humiyaw ng aircon at ang mabigat niyang paghinga ang nariririnig.“You’re awake,” malamig kong bungad habang umiupo sa silya sa tabi ng kama.Biglang nanlaki ang kanyang mga mata nang mag-salubong ang aming mga tingin.Humagilap siya ng hangin sa gulat at mabilis na hinila ang makapal na comforter hanggang sa kanyang leeg—nagtatago na para bang may balak akong saktan siya.Tsk.“M-mister… a-anong n-nangyari?” nauutal niyang tanong. Nanginginig ang kanyang boses, ngunit napansin kong suot pa rin niya ang parehong basang damit noong gabing iyon—bago siya nawalan ng malay sa kalsada.“You passed out after being hit,” diretso at walang paligoy-ligoy kong sagot.Kumunot

Ysabelle Cuevas (Ysa)Mahigit tatlong oras na ang nakalilipas mula nang lumabas ako sa napakalaking mansyon ni Mister.“Hindi ko man lang nalaman ang pangalan niya,” bulong ko sa sarili habang mabagal na naglalakad sa ilalim ng nakapapasang init ng araw. Tumutunog na ang tiyan ko sa gutom, pero wala akong maaming kainan sa kalsada na kagaya ng simpleng karinderyang pinuntahan namin kahapon ng mabait na ale.Nagpatuloy ako sa paghakbang hanggang sa may matanaw akong kainan sa kabilang ibayo. Dahil sa labis na pagmamadali at pagkahilo sa gutom, nakalimutan kong tumingin sa kalsada kung may paparating na sasakyan.SCREECH!Napapikit ako nang mariin habang naghihintay ng salpukan, ngunit sa kabutihang-palad, wala akong naramdamang sakit. Mabilis kong iminulat ang aking mga mata at nakita ang isang pamilyar na lalaking bumaba mula sa mamahaling sasakyan.“Didn’t you see the fucking signal light, huh?!” galit at umuusok niyang sigaw habang mahigpit na ginagapang ang aking braso.“A-a-aray…

Ysabelle Cuevas (Ysa) “Kumain muna kayo rito, Lucien,” alok ni Victor.Napatingin ako kay Mister. Bakas ang inis sa kanyang mukha. Siya ba si Lucien? Ang pangalan niya ay… Lucien. Ang ganda naman at ang sarap pakinggan ng pangalan niya.“Nah, we’re fine. Aalis na kami. Mag-drive thru na lang ako mamaya,” malamig niyang sagot na hindi ko gaanong naunawaan.“You don’t have to worry, Lucien. I will not steal your girl, tsk,” dagdag pa ni Victor.“What are you talking about? She’s not my girl, okay?”Tsk, ang dami pa nilang sinasabi. Nagwawala na ang tiyan ko sa gutom!“Okay, should I court her then?” nakatutuksong biro ni Victor.“Damn you, man,” maanghang na sangag ni Lucien.“Okay, I’ll call the butler to bring us food,” pagwawakas ni Victor. “Let’s just wait a little.”Bumuntong-hininga si Lucien saka tumabi sa akin sa may mesa.Gaya noong umaga, napakaraming masasarap at mababangong pagkain ang inihain sa harap namin.“Kumain ka na, Ysa,” seryoso ngunit may bahagyang ngiti sa labi n