All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 601 - Chapter 610

Lucas Ian Anderson (Lucien)Hindi ako mapakali.Hindi ako makahinga nang maayos.Wala akong pakialam sa mga eksperimento sa lab.Wala rin akong pakialam kay Mia na nagpapanggap na kawawa sa silid.Wala na rin akong pakialam sa sarili ko.Habang naglalakad ako sa mahabang koridor ng UL, paulit-ulit na umuusal sa isip ko ang huling sinabi ni Mia kanina—ang “You’re more important,” na para bang isang sumpa na nakatatak na sa labi ko.Bakit ko nga ba sinabi iyon?Dahil ba totoo?O dahil pinilit ko lang paniwalaan ang sarili ko para hindi ko maramdaman na isa akong masamang tao?Noong tinawagan ko si Gavin at hindi niya sinagot ang tawag ko, umakyat ang galit sa ulo ko.Pero pagkalipas ng ilang segundo, pinalitan ito ng mas masamang pakiramdam.Panic.Paano kung may nangyari na naman sa kanya?Paano kung may nagpadala na naman ng mensahe para saktan siya?Paano kung huli na naman ako?Kinuha ko ang telepono ko.May pormal akong access pass.May motor ako.At may lihim na lagusan papasok sa

Napansin agad iyon ni Victor.Hindi na siya nagtanong pa ng mga detalye.Inabot niya ang kanyang kamay, naka-palm up, na para bang humihingi ng isang simpleng gamit.“Give it to me,” pormal niyang utos.Sa isang iglap, sumagi sa isip ko ang lumang reflex ng pagtatago—’yung ayaw magpakita ng problema dahil ayaw maging istorbo sa iba.Pero naalaala ko rin ang mga aral mula sa training.Ang kahalagahan ng hindi pagpapanggap.Kaya dahan-dahang inabot ko sa kanya ang telepono.Binasa niya ang mensahe.Wala namang pagbabago sa ekspresyon ng kanyang mukha, ngunit ang kanyang panga ay bahagyang humigpit.Si Gavin ay napatigil sa pagsubo. Si Kianna ay napatitig nang masama sa screen. Si Steven naman, kahit hindi ko direktang makita ang mukha, ay naramdaman ko ang biglang pagtahimik at pag-alerto ng buong paligid.“Go to your room,” utos ni Victor sa akin.Nanlaki ang mga mata ko. “Ha? Bakit po—”“Now,” mariin niyang diin. Pantay ang boses, ngunit may dalang bigat na hinding-hindi mo pwedeng su

Ysabelle Cuevas (Ysa)May tunog pala ang pagiging ligtas.Hindi ito iyong malakas o nakabibingit na ingay—hindi tulad ng biglaang pumatak na kulog o ang umuungol na sirena ng ambulansya sa gitna ng gabi. Mas parang… isang napakatahimik at pormal na “click” sa pinakamalalim na sulok ng aking dibdib. Iyong klase ng tunog na maririnig at mararamdaman mo lamang sa oras na hindi na nakapulupot at nakasakal ang matinding takot sa iyong buong sistema.Pagmulat ng aking mga mata ngayong umaga, hindi ang malamig na screen ng telepono ang agad na hinanap ng aking mga kamay. Sa halip, hinanap ko muna ang malinis at malamig na hangin sa loob ng silid. Iyong lamig na hindi nanununtok sa balat, at iyong tuloy-tuloy na ugong ng talon sa labas ng bintana na para bang paulit-ulit at mahinahong humihinga para sa akin.Nang dahan-dahan kong inabot ang telepono sa side table, halos mapatigil ang paghinga ko. Wala. Walang panibagong mensahe mula sa hindi kilalang numero, walang pambabanta, at walang matat

Ysabelle Cuevas (Ysa) Hindi ko agad pinindot ang send.Hinayaan ko muna iyong nakatitig sa akin mula sa screen bilang isang bukas na draft—parang isang tahimik na multong nagbabantay at naghihintay kung kailan ako tuluyang bibigay. Kasi sa oras na pindutin ko iyon, alam kong magiging opisyal at totoo na ang distansya sa pagitan naming dalawa. Magiging totoo na na wala na akong dahilan para umasa pa. Pero sa kabilang banda, kapag hindi ko naman ipinadala, muli lamang akong babalik sa pamilyar at nakalulunod kong ikot: ang maghintay, maghabol, tumanggap ng sakit, at humingi ng tawad sa kasalanang hindi ko naman ginawa.Huminga ako nang malalim. Isa… Dalawa… Tatlo… At sa halip na magdesisyon, pinatay ko na muna ang screen ng telepono. Inihain ko ang sarili ko sa gitna—hindi dinelete, pero hindi rin ipinadala. Isang hanging pilit na nag-aabang sa pagitan ng nakaraan at ng hinaharap.Kinabukasan, mas maaga pa sa nakasanayan akong nagising. Hindi dahil sa matinding kaba na tulad noong mga

Lucas Ian Anderson (Lucien)Hindi ako huminga nang maayos hanggang sa tuluyang bumaba ang tawag.Ang pangalan ni Gray sa screen ay parang isang matalim na kutsilyong matagal kong pilit na iniwasan at tinanggihan—pero ngayon, tumama pa rin ito nang diretso at walang paligoy-ligoy.“About Mia.”Tangina.Parang may isang makapal at matibay na pader sa loob ng aking dibdib ang biglang nabitak at gumuho.Hindi dahil sa natatakot ako kay Gray.Kundi dahil sa rehistro ng katotohanan na matagal nang may bahagi sa sarili ko ang naghihinala… ngunit pinili ko lamang bulagin at patahimikin.Dahan-dahan akong lumingon kay Mia.Nakaupo siya sa gilid ng higaan, nakasuot ng malambot na robe, at mahinahong hawak ang kanyang teacup na parang bahagi ito ng isang rehearsed at perpektong eksena ng pagiging isang fragile princess. Nakatitig siya sa akin—matamis, nag-aalalang mukha, subalit ang kanyang mga mata… ang kanyang mga mata ay labis na alerto.“Who was that?” tanong niya ulit. Mas malambot na ngayo