All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 751 - Chapter 760

Natahimik muli ang silid. Tiningnan sila ni Kianna na parang gustong magbitiw ng isang bagay subalit napigilan ang sarili.Ang boses ni Vincent ay nanatiling delikado at patag. “Be careful.”Hindi umatras si Khalid. “I am being careful.”“No, you’re not,” ganti ni Vincent. “You brought her here under threat, withheld the surname, withheld the ledger angle, withheld the hall, withheld the room—”“Because I wasn’t sure who in your world was clean!”Ang sigaw na iyon ang nagpatahimik sa lahat. Tinitigan ni Kleo ang kanyang kapatid, pagkatapos ay si Vincent, bago umiwas. Dahil naroon na naman—pangit, patas, at imposibleng balewalain.Tumigas ang buong mukha ni Vincent. “You thought I’d sell her.”“No.” Umiling si Khalid nang minsan. “I thought someone around you might.”Walang sinabi si Steven, subalit ang panulat sa kamay nito ay tumigil sa paggalaw.Nagpakawala si Lucien ng isang mabagal na hininga. “That’s not entirely irrational.”Tinitigan siya ni Vincent. “You too?”Itinaas ni Lucie

Isinara ni Vincent ang folder nang may pormal na pasensya. “Steven, dinner line moves to Founders Court upper side only. Water steps lit, lower access closed after the first bell. Main service comes from the east passage, not the south.”“Done, Sir.”“Lucien, I want a name list of everyone Leonard could have nudged without showing his own face.”Bumuntong-hininga si Lucien. “That is not a short list.”“I didn’t ask for short.”“Of course you didn’t.”Hindi pa rin tapos si Khalid. Naturally.Tumingin muli ito kay Vincent. “Pay him off.”Tumigil ang buong silid.Dahan-dahang lumingon si Kleo. “What?”Hindi siya tiningnan ni Khalid. “Pay him off.”Ang ekspresyon ni Vincent ay naging patag na patag—hanggang sa halos mawala na ang anumang bakas nito. “No.”Lumapit si Khalid. “I’m completely serious.”“And I said no.”“Money talks to men like Severin.”“Not when leverage matters far more.”“You don’t actually know that.”“No,” sagot ni Vincent, habang ang boses ay lalong bumababa. “You don’

Kalahati na siya sa paglalakad patungo sa pinto nang magsalita si Vincent.“Kleo.”Lumingon siya.Itinaas nito ang papel ng kanyang mga tala. “I’m keeping this.”Itinaas niya ang isang kilay. “Wow. Possessive.”“It’s formal evidence.”“Sure.”Isang tibok ng puso. Pagkatapos, dahil mukhang hindi nito kayang iwan nang ganoon na lamang—“And because I need it.”Ang maliit na dagdag na iyon ay tumama nang mas malakas kaysa sa nararapat. Nagkrus ng braso si Kleo at sumandal sa doorframe. “You really need to stop saying true things without any warning.”“No.”“See? That thing you do.”Isang maliit na galaw ang lumitaw sa sulok ng labi nito. Hindi sapat para tawaging ngiti, subalit sapat para mairita siya.Naglagay si Vivian ng isang kamay sa gitna ng likod ni Kleo at sinimulan siyang igiya palabas. “Come on.”“Okay, okay. Grabe.”Sumunod kaagad si Kianna, siyempre pa, at nagsasalita na naman. “Forest green, definitely.”“Too obvious,” tugon ni Vivian.“Exactly. That’s the whole point.”Sa l

Inilapag ni Steven ang huling papel sa desk. “Outer movement is clean. Lake house lights have been reduced. Founders Court is completely ready. No contact from Leonard’s line since the letter arrived.”Sumulyap si Lucien. “Which is either deeply bad or surprisingly useful.”“Both,” sagot ni Vincent.Nagtaas ng kamay si Gavin. “Question.”“No.”“Hindi ko pa itinatanong.”“You’re about to.”“That is deeply unkind of you.”“Continue,” sabi ni Lucien, na halatang handang magdusa para lamang sa libangang ito.Tumuwid si Gavin sa upuan. “Ano ang eksakto mong gagawin kung walang mag-reak ngayong gabi? Like, walang malinaw na pawis, walang weird na tanong, walang awkward na kurap ng mata, at walang nag-iiwan ng kutsara sa pagkagulat. What then?”Ang tingin ni Vincent ay pumunta sa dinner layout. “Then I learn they are far more careful than I hoped.”“And if they actually react?”“Then I learn exactly where pressure lands.”Tumango si Gavin nang mabagal. “Nagsasalita ka talaga tulad ng isang l

Parang biglang humina ang tunog ng buong Founders Court.Hindi naman talaga tumigil ang mundo. Umaagos pa rin ang malamig na tubig sa mga linyang bato ng hagdan. Naroon pa rin ang mahina at napakamamahal na tugtugin mula sa string trio sa kabilang gilid. Kumikislap pa rin ang liwanag ng mga lantern sa malinis na kintab ng mga baso at kubyertos.Pero sa loob ng dibdib ng bawat taong nakaupo at nakatayo sa paligid ng mesa, iisa lamang ang umalingawngaw—“Because I sent one before.”Nanatiling nakatayo si Mirelle Duran sa gilid ng pavilion. Tuwid ang kanyang likod, walang kakulit-kulit ang ayos ng kanyang buhok, at hawak niya ang mabigat na katahimikan na parang isang bagay na matagal na niyang natutunang bitbitin sa bahay na ito.Si Vincent, na isang hakbang lamang ang pagitan mula sa kanya, ay hindi man lang kumukurap.“Anong ibig mong sabiban sa one before?” tanong nito.Mababa ang boses ni Vincent. Mas mababa kaysa sa karaniwan niyang pormal na utos. Mas mapanganib.Hindi agad sumago