All Chapters of Secretary of Mr. Caleb: Chapter 781 - Chapter 790

Nagpatuloy si Mara habang binubuksan ang mga huling dahon ng itim na volume.“She always said the missing winter was kept in green because green meant chapel receiving. But the old woman lied whenever she wanted to know who was listening.”Nanginig ang labi ni Nena. “You mean—”“I mean if you believed her the first time, you didn’t deserve the real shelf.”Naroon na.Ambisyon.Hindi katapatan.Hindi pangungulila.Gutom.Nagsulat si Vincent ng iisang salita:builderHindi na kailangang tumango ni Kleo.May nahanap si Mara sa seam ng likod na pabalat.Hindi pahina.Kundi isang pressure slip.Isang manipis na papel na nakatago sa pagkakagapos ng libro na para bang doon na natulog nang napakaraming taon.Magingat niya itong inilabas.Nanginig na humakbang si Nena palapit. “Ano ’yan?”Ngumiti si Mara sa unang pagkakataon.Isang pangit na ngiti.Mayabang na ngiti.“The impression sheet.”Napahinto si Kleo.Diyos ko.Hindi lang pala ito simpleng guest books.May kumuha na ng bakas noon.May

“I’ll answer,” sabi nito, “if I’m not turned over to the guards first.”Natawa si Lucien nang walang paniniwala. “Amazing.”Hindi man lang inangat ni Steven ang ulo mula sa evidence bag na inihahanda na niya. “No.”Hindi pinansin ni Mara ang dalawa at tumingin lang kay Vincent. “You know I’m more useful talking than locked.”Pinanghawakan ni Vincent ang tingin nito nang sapat para maging mahal at mapanganib ang hangin.Pagkatapos, “Talk first.”Hindi oo.Hindi kasunduan.Sapat lang na tali.Maganda.Luminis ang mga labi ni Mara nang minsan.Pagkatapos ay sinabing, “I didn’t hear it from Leonard.”Walang nag-reak.Hindi pa.Nagpatuloy siya.“I heard it from a woman who said Leonard’s side had already failed once and wouldn’t fail twice.”Pinaningkitan ni Kleo ang mga mata. “Name.”Umiling si Mara. “I don’t have one.”“Description.”“She never showed her full face.”“Convenient,” bulong ni Lucien.Hindi siya pinansin ni Mara. “Upper pantry service door. Late evening. Twice this month. A

Isang segundo pa bago ako tuluyang nakawala sa mga labi niya.Panandaliang huminto ang buong mundo—ang lumang mga pader ng archive annex, ang amoy ng lason at mga lumang papel, at ang nakatatakot na pangalan ni V. Cuevas. Para bang sa loob ng ilang minutong iyon, wala nang ibang tao sa buong Sanctuary Florest maliban sa akin at sa lalaking hawak-hawak ko ngayon.Nakatitig pa rin si Vincent sa akin. Ang hininga niya ay mabigat, mainit, at bahagyang mabilis. Ang madidilim niyang mga mata na madalas ay puno ng kalkulasyon at malamig na utos ay nag-iwan ng isang bagay na nakakabaliw—isang klase ng gutom at proteksyon na hinding-hindi niya ipapakita sa harap ng Strategy Room, sa harap nina Vivian, o kahit kay Steven.“Kleo,” bulong niya.Ang boses niya—ang mababang boses na pinalalabas lang niya kapag kaming dalawa na lang ang nakatayo sa dilim—ay parang hagod sa balat ko.“Bakit?” nakataas ang kilay na hamon ko, kahit na nararamdaman ko ang mabilis na pagtibok ng sarili kong puso sa dibdi

Isang hilera kaming lumabas mula sa map room patungo sa north receiving corridor, at kung may lumang pelikula tungkol sa mga mafia na nagmamartsa para pumatay, sigurado akong ganito ang itsura namin—maliban na lang kay Gavin na hanggang ngayon ay may hawak pa ring walis tambo at parang tangang nag-aabang ng signal mula sa langit.“Seryoso, Gavin?” bulong ko habang naglalakad kami sa mahabang pasilyo. “Walis tambo talaga ang gagamitin mo laban sa traydor?”“Huwag kang maliit sa walis na ito, Kleo,” bulong pabalik ni Gavin na parang seryosong-seryoso sa buhay. “May historical value ito. Ginamit ito ni Lola noong pinalayas niya ang tito kong kuripot noong 1998. Effective siya sa mga taong may masamang balak at ayaw magbayad ng utang.”Hindi ko na napigilan ang pag-irap ko. “Pareho kayong may sira ng kaibigan mo.”Sa unahan ng pila, tahimik na naglalakad si Vincent. Diretso ang tindig, malamig ang mukha, at ang mga hakbang ay may takdang bigat na para bang alam na alam niya ang bawat tibo

Mabilis ang naging paggalaw ng buong grupo mula sa residential wing patungo sa lumang hardin. Wala nang nag-aksaya ng panahon sa mga pormalidad o pag-uusap; ang bawat yabag sa damuhan ay may dalang bigat ng isang pinal na desisyon.Nang marating namin ang likod ng chapel, ang mabigat na bakal na pinto na patungo sa underground vault ay nakabukas nang bahagya. May iniwan siyang senyales—isang maliit na piraso ng itim na tela mula sa shawl nito na sumabit sa gilid ng hawakan.“Nasa loob siya,” bulong ni Lucien habang kinakasa ang baril nito nang may kasiguruhan. “At alam niyang sinusundan natin siya. Trap o hindi, wala na siyang ibang mapupuntahan.”“Hindi na mahalaga kung trap,” malamig na sagot ni Vincent habang inilalabas ang sarili niyang baril at tinitiyak ang kalibre nito. “Gusto ko lang marinig mula mismo sa bibig niya kung saan niya itinago ang impormasyon tungkol sa bata.”Humarap sa amin si Vivian, ang mga mata ay matatag at walang bakas ng takot. “Ako ang mauuna sa pinto. Siy