แชร์

บทที่ 10 ขับไล่ตัวอัปมงคล

ผู้เขียน: หวงตี้ny
last update วันที่เผยแพร่: 2026-07-12 20:00:57

บทที่ 10 ขับไล่ตัวอัปมงคล

อู๋หลิวที่ยืนมองอยู่ทางด้านหลังของฟ่านอี้ ตระหนักรู้ได้ในทันที ว่าไม่ควรปล่อยให้จ้านเฟินถิงมาเพ่นพ่านอยู่ในบ้านหลังนี้ และไม่ควรปล่อยให้จ้านเฟินถิงมาทำตัวหยาบคายอยู่ต่อหน้าเธอและต่อหน้าฟ่านอี้

หากเป็นจินเซี่ยคนเก่าหล่อนอาจจะเคยหลงคารม และเคยหลงใหลในหน้าตาหล่อเหลาจอมปลอมของผู้ชายคนนี้ แต่สำหรับอู๋หลิวที่เป็นอินฟลูเอนเซอร์สาว และเคยผ่านโลกมาอย่างโชกโชน ผู้ชายพรรค์นี้ก็เป็นได้แค่ขยะเปียกที่ต้องรีบกำจัดทิ้งให้สิ้นซาก! ขืนปล่อยไว้ก็รังแต่จะส่งกลิ่นเหม็นรบกวนคนอื่น!

อู๋หลิวในชุดนอนเก่า ๆ เดินก้าวเท้าอย่างเชื่องช้ามาหยุดอยู่ที่ข้างกายของฟ่านอี้ หล่อนวางมือลงบนท่อนแขนแข็งเกร็งของเขาแล้วบีบเบา ๆ เป็นเชิงบอกให้เขาใจเย็นลงก่อน

คราวนี้อู๋หลิวเป็นฝ่ายหันมายืนเผชิญหน้ากับจ้านเฟินถิงแทน ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเชื้อเชิญให้เขาเข้าใกล้ และเคยยั่วยวนเขาในอดีต ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว เย็นชา และแหลมคมดุจปลายเข็มหมุด รังสีอำมหิตบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากร่างบอบบางของหล่อน ทำจ้านเฟินถิงถึงกับเผลอนิ่งชะงักไปชั่วคราว

"พี่เซี่ย… พี่เป็นอะไรไป ทำไมมองผมด้วยสายตาแบบนั้น?" เขาเรียกชื่อเธอและเอ่ยถามเธออย่างไม่แน่ใจ

อู๋หลิวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางสวยขยับเอื้อนเอ่ยวาจาเจ็บแสบที่สุดออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"เป็นอะไรมันก็เรื่องของฉัน เอาเป็นว่าเก็บปากเน่า ๆ ของนายไว้ซะ ถ้าพูดอะไรดี ๆ ออกมาไม่ได้ ก็อย่าพูดออกมาเลยจะดีกว่า! ประตูอยู่ทางนั้น ไสหัวกลับไปซะ!!"

เสียงตวาดนั้นก้องกังวานไปทั่วบ้าน จ้านเฟินถิงเบิกตากว้างอ้าปากค้างเติ่งด้วยความตกตะลึง เขาไม่คิดว่าจินเซี่ยจะกล้าตวาดใส่เขาแบบนี้ เมื่อไม่กี่วันก่อน ตอนที่ยังไม่เกิดเรื่อง จินเซี่ยยังแอบเขียนจดหมายนัดให้เขาออกมาหาหล่อนอยู่เลย แล้วตอนนี้หล่อนเป็นบ้าอะไรของหล่อน

"ที่นี่คือบ้านตระกูลฟ่าน ไม่ใช่สถานที่ให้สุนัขมาเห่าหอนเพ่นพ่าน!" อู๋หลิวไม่เปิดโอกาสให้มันได้ตั้งตัว หล่อนสาดคำพูดหยาบคายชุดใหญ่ใส่หน้าจ้านเฟินถิงอย่างไม่ยอมลดละ

“ขืนยังทำตัวหน้าด้าน ไม่ยอมออกไป ฉันสาบาน! ว่าฉันจะเอาเรื่องชั่ว ๆ ของนายที่ฉันพอรู้มาบ้างไปบอกผู้บังคับบัญชาของนายให้หมด อ้อ! แล้วเรื่องที่นายแอบไปคั่วกับนังนักร้องในไนน์คลับนั่น ฉันก็จะเอาไปบอกกับจินเหยาด้วย” จินเซี่ยทำตัวแข็งข้อและพูดจาก้าวร้าวกับอีกฝ่ายอย่างผ่าเผย 

"จินเซี่ย...นี่เธอ!" จ้านเฟินถิงหน้าแดงก่ำสลับกับซีดเผือด ความโกรธและความอับอายแล่นพล่านขึ้นมากระจุกรวมอยู่ที่ใบหน้าของเขา

เฟินถิงยกมือขึ้นมาชี้หน้าเธอ ปลายนิ้วของเขาสั่นระริกอย่างเสียอาการ “นี่เธอกล้าไล่ฉันได้ยังไง ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครที่..." น้ำเสียงของเขาขาดช่วงไป เพราะถูกอีกฝ่ายพูดแทรกแซงขึ้นมาอย่างฉับพลัน

"ฉันไม่ลืม!" อู๋หลิวสวนกลับทันควัน นัยน์ตาของหล่อนมีประกายไฟวาวโรจน์ดุจนางพญามาร "เพราะฉันจำได้ดี ว่านายคือตัวอะไร และเคยทำพฤติกรรมคาว ๆ อะไรไว้บ้าง ฉันถึงได้ขยะแขยงนายจนแทบอยากอาเจียนออกมายังไงล่ะ! ออกไป! ออกไปให้พ้น ๆ ก่อนที่ฉันจะเอาไม้กวาดไล่ตีนายเหมือนหมูเหมือนหมา!"

ฟ่านอี้ที่ยืนอยู่ข้างหลังมองภรรยาของตัวเองด้วยความตะลึงงัน เขาไม่เคยเห็นจินเซี่ยในมุมนี้มาก่อน... มันเป็นมุมที่หล่อนกล้าปกป้องศักดิ์ศรีของตัวเอง และกล้ายืนหยัดอยู่เคียงข้างเขาซึ่งเป็นแค่ไอ้ใบ้ไร้ค่าคนหนึ่ง

จ้านเฟินถิงรู้สึกเสียหน้าอย่างหนัก เขากัดฟันแน่นจนสันกรามเด่นชัด จ้านเฟินถิงหันหน้าเหลือบมองซ้ายมองขวา เริ่มเห็นชาวบ้านที่เดินผ่านไปผ่านมาชะโงกหน้าเข้ามาให้ความสนใจเพราะได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย 

เขาที่กลัวตัวเองจะเสียหน้ามากไปกว่านี้ และกลัวว่าเรื่องคาว ๆ ของตัวเองจะแพร่ออกไป จนกระทบกับหน้าที่การงานที่กำลังไปได้สวย เขาจึงไม่อยากอยู่ที่นี่ต่ออีก ยิ่งได้เห็นแววตาเอาจริงของจินเซี่ย มันก็ยิ่งตอกย้ำให้เขารู้สึกว่าผู้หญิงอย่างหล่อนไม่ใช่ ‘ของตาย’ ที่เขาจะมาเล่นสนุกได้อีกแล้ว 

"ฝากไว้ก่อนเถอะ! นังบ้าเอ๊ย!"

ทหารหนุ่มมาดร้ายสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาหมุนตัวหันหลังให้กับสองสามีภรรยานั่น แล้วรีบเดินจ้ำอ้าวออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว ท่าทางที่เคยองอาจตอนเดินเข้ามา ตอนนี้กลับดูเหมือนหมาหางจุกตูดยังไงก็ไม่รู้

อู๋หลิวมองตามแผ่นหลังชายสารเลวไปจนลับสายตา เธอสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความโกรธที่ยังร้อนระอุอยู่ในอก 

แล้วทันใดนั้นอาการปวดหัวตุบ ๆ ที่น่ารำคาญสิ้นดีก็ดันกำเริบขึ้นมาอีกหน ทำร่างเล็กของหญิงสาวเซถลาเล็กน้อยจนเกือบทรงตัวไม่อยู่

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทส่งท้าย (2) 

    บทส่งท้าย (2)เช้าวันต่อมาอากาศสดใสและเย็นสบาย ฟ่านอี้พาอู๋หลิวและมี่อิงขึ้นมายังเนินเขาท้ายเมือง ซึ่งเป็นที่ตั้งของฮวงซุ้ยบรรพชนตระกูลฟ่าน หลุมศพของพ่อแม่และคุณปู่ที่เคยรกร้างในช่วงที่ชีวิตตกต่ำที่สุด ตอนนี้ได้รับการบูรณะใหม่จนสะอาดสะอ้าน ปูด้วยหินอ่อนสีขาวและประดับด้วยดอกเบญจมาศสีเหลืองสดใสฟ่านอี้จุดธูป 3 ดอก จำนวน 3 ครั้ง รวมทั้งหมดเป็น 9 ดอก ตามหลักความเชื่อของบรรพบุรุษที่สืบทอดกันมายาวนาน ควันธูปลอยอ้อยอิ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า เขาคุกเข่าลงเบื้องหน้าป้ายชื่อของบิดามารดาและปู่ทวด"พ่อครับ แม่ครับ คุณปู่ครับ" ฟ่านอี้เอ่ยเสียงทุ้มก้องกังวานท่ามกลางความเงียบงันของท้ายเขา"วันนี้ผมพาหลิวหลิวกับมี่อิงมาเยี่ยมครับ ผมอยากบอกให้พ่อแม่กับคุณปู่ได้รู้ว่า คนร้ายที่ทำลายครอบครัวเรา ไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นคนใกล้ตัวอย่างป้าฟ่านเจาถัวครับ ตอนนี้คนผิดได้รับผลกรรมอย่างสาสมแล้ว ถูกประหารชีวิตไปนานแล้วล่ะครับ"ถึงจะเป็นคนตระกูลเดียวกัน แต่ฟ่านอี้ก็ไม่ยอมให้เอาร่างของป้าเจาถัวมาฝังไว้ที่สุสานของบรรพบุรุษ คนอย่างป้าเจาถัวสมคว

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทส่งท้าย (1)

    บทส่งท้าย (1)เย็นวันนี้…ที่สวนหลังคฤหาสน์ตระกูลฟ่านไม่ได้จัดงานเลี้ยงหรูหราเอิกเกริกเพื่อธุรกิจ แต่จัดงานเลี้ยงน้ำชาเล็ก ๆ ที่อบอวลไปด้วยความรัก เพื่อฉลองวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 85 ปี ให้กับผู้อาวุโสของบ้านอย่างย่าทวดหมิงฉีโคมไฟกระดาษสีแดงถูกประดับตามกิ่งเหมย แสงไฟสีนวลตาขับเน้นบรรยากาศให้อบอุ่น มีเพียงสมาชิกในครอบครัวและคนสนิทไม่กี่คนเท่านั้นที่ได้รับเชิญฟ่านอี้เข็นรถเข็นของย่าทวดออกมาที่กลางสวน โดยมีอู๋หลิวเดินเคียงข้างถือกล่องไม้จันทน์หอมแกะสลักขนาดใหญ่มาด้วย"คุณย่าคะ ปีนี้หนูไม่ได้ซื้อของราคาแพงให้ แต่หนูตั้งใจทำสิ่งนี้ให้คุณย่าด้วยมือของหนูเองค่ะ"อู๋หลิวยิ้มหวาน วางกล่องไม้ลงบนโต๊ะเบื้องหน้าหญิงชรา แล้วค่อย ๆ เปิดผ้าคลุมกำมะหยี่สีแดงออกวิ้ง!แสงจันทร์ดูเหมือนจะหมองลงทันทีเมื่อเทียบกับความงดงามเบื้องหน้า มันคือ ‘หยกขาวเนื้อดีที่แกะสลักขึ้นรูปเป็นรูปคน’ ขนาดของมันคือ 9 นิ้วคนคนนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นย่าทวดสมัยยังสาว ส่วนข้าง

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (2) 

    บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (2)"อืม" มี่อิงขมวดคิ้วเล็กน้อย ทำหน้าจริงจังแบบผู้ใหญ่ "พ่อคะ ป้ายราคานี้เขียนว่า 'เกรดน้ำแข็ง' เหรอคะ?""ใช่แล้ว ลูกว่าไง?" ฟ่านอี้กอดอกมองลูกสาวอย่างท้าทาย มี่อิงวางกำไลลง แล้วชี้ไปที่จุดเล็ก ๆ ภายในเนื้อหยก"หนูว่าชิ้นนี้เนื้อยังไม่ใสเท่าน้ำแข็งนะคะคุณพ่อ"เด็กน้อยวิจารณ์ด้วยน้ำเสียงฉะฉานและแม่นยำ "ดูตรงนี้สิคะ แสงยังผ่านไม่สุด มีความขุ่นปนอยู่นิดหน่อย ถ้าจะขายราคานี้ลูกค้าตาถึงเขาอาจจะติเอาได้ หนูว่าต้องตั้งราคาลดลงมาหน่อย หรือไม่ก็จัดหมวดหมู่ใหม่เป็น 'เนื้อเทียนกึ่งน้ำแข็ง' จะเหมาะกว่านะคะ"ฟ่านอี้เบิกตากว้าง ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาด้วยความชอบใจและภาคภูมิใจอย่างสุดขีด"ฮ่า ฮ่า ๆ ลูกสาวของใครครับเนี่ย ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด ทั้งน่ารัก โตขึ้นใครได้มี่อิงของเราไปครอง คงโชคดีไปทั้งชาติแน่นอน"ฟ่านอี้หันไปสั่งพนักงาน "ได้ยินที่คุณหนูใหญ่บอกไหม? ปรับราคาลง 10% แล้วแก้ป้ายกำกับสินค้าตามที่มี่อิงบอก ตาถึงจริง ๆ ลูกสาวพ่อ!"ฟ่านอี้ลูบหัวมี่อิงด้วยค

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (1)

    บทที่ 72 อิสรภาพนิรันดร์ (1)ที่ริมถนนใหญ่ห่างจากชุมชนแออัด รถยนต์สีดำคันหรูจอดสตาร์ทเครื่องรออยู่เงียบ ๆ ทันทีที่อู๋หลิวเดินไปถึงคันรถ ประตูรถก็เปิดออกอู๋หลิวก้าวขึ้นมานั่งที่เบาะข้างคนขับ ปิดประตูลงเพื่อตัดขาดเสียงด้านนอก ภายในรถยนต์เย็นฉ่ำอบอวลด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศที่คุ้นเคย ฟ่านอี้ที่นั่งรออยู่ ไม่ได้เอ่ยถามเซ้าซี้ถึงรายละเอียดการสนทนา เขาเพียงแค่เอื้อมมือหนามาบีบมือภรรยาเบา ๆ อย่างรู้ใจ"เรียบร้อยดีไหมครับ?" เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มแต่รื่นหูอู๋หลิวพิงศีรษะลงกับเบาะรถ หลับตาลงชั่วครู่ แล้วระบายลมหายใจยาวเหยียดออกมา มันคือลมหายใจที่สื่อถึงความโล่งอก"อื้ม เรียบร้อยดีค่ะ" อู๋หลิวลืมตาขึ้น หันไปยิ้มให้สามี รอยยิ้มของเธอมันเป็นรอยยิ้มที่สดใสและปลอดโปร่ง "มันจบแล้วค่ะพี่ฟ่าน ฉันมอบเงินช่วยเหลือให้เธอแล้ว และฉันก็อโหสิกรรมให้เธอแล้วด้วย ต่อไปนี้ ไม่มีอะไรติดค้างกันอีกแล้วค่ะ"ฟ่านอี้ยิ้มตอบ ยกมือเธอขึ้นมาจูบที่หลังมือเบา ๆ "เก่งมากครับ คุณทำดีที่สุดแล้ว""กลับบ้านกันเถอะค่ะ มี่อิงกับคุณย่าคงรอกินข้าวแล้ว"

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 71 ขาดสะบั้น (2) 

    บทที่ 71 ขาดสะบั้น (2)อู๋หลิวรอจนน้องสาวสงบสติอารมณ์ได้บ้างแล้ว เธอจึงเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลหนาปึกออกจากกระเป๋าถือใบหรู ความหนาของซองบ่งบอกถึงมูลค่าของสิ่งที่อยู่ภายใน อู๋หลิววางมันลงบนตักของจินเหยาอย่างแผ่วเบา แล้วพูดว่า…"รับไปสิ" อู๋หลิวเอ่ยเสียงเรียบจินเหยาก้มมองซองนั้น มือที่สั่นเทาค่อย ๆ เปิดดูและพบปึกธนบัตรจำนวนมหาศาลอยู่ภายใน ดวงตาที่บวมช้ำเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เงินจำนวนนี้มากพอที่จะซื้อบ้านหลังเล็ก ๆ ในต่างอำเภอ หรือใช้เป็นทุนเปิดร้านค้าขายเลี้ยงชีพได้สบาย ๆ ไปอีก 5 ปี"ได้ยินข่าวว่าเธอตั้งท้องแล้ว อีกหน่อยก็จะแพ้ท้อง ออกไปทำงานไม่ได้ ในนี้เป็นเงินสดจำนวนหนึ่ง พี่เตรียมมาให้เธอ" อู๋หลิวพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและจริงจัง "เงินก้อนนี้ถือเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากพี่ รับไว้รักษาตัวและเริ่มต้นใหม่ซะ อย่าเอาไปให้ผู้ชายคนนั้นผลาญจนหมดล่ะ เก็บไว้สร้างชีวิตของตัวเองและลูกนะ""พี่เซี่ย" จินเหยาเงยหน้ามองพี่สาว ริมฝีปากสั่นระริก "ทำไม… ทำไมพี่ถึงดีกับฉันขนาดนี้ ทั้ง ๆ ที่ตอนที่พี่ลำ

  • 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้   บทที่ 71 ขาดสะบั้น (1)

    บทที่ 71 ขาดสะบั้น (1)ความเงียบงันเข้าปกคลุมอยู่ครู่ใหญ่ จินเหยานั่งก้มหน้าก้มตาเม้มริมฝีปากแน่น หล่อนไม่กล้าเอ่ยปาก หล่อนเอาแต่บีบมือที่หยาบกร้านของตัวเองแน่น ยิ่งไม่กล้าสบตาพี่สาวที่นั่งอยู่ข้าง ๆกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากตัวพี่จินเซี่ยยิ่งตอกย้ำความแตกต่างระหว่างพวกเธอในตอนนี้ เธอคือหนูท่อสกปรก ส่วนพี่เซี่ยคือนกหงส์ที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า"พี่เซี่ย... พี่มาทำไม? ไหนพี่บอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับฉัน แต่ทำไมถึงเอาแต่นั่งเงียบล่ะ" เมื่ออดรนทนไม่ไหว ในที่สุดจินเหยาก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาทำลายความเงียบงัน เสียงของหล่อนสั่นเครือเล็กน้อย“หรือพี่มาที่นี่ก็เพื่อ… จะมาสมน้ำหน้าฉัน และมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าชีวิตของฉันมันตกต่ำมากแค่ไหน?”จินเหยาเงยหน้าขึ้นมองจินเซี่ยทั้งน้ำตา แต่ทว่าสิ่งที่เธอได้รับกลับมา กลับไม่ใช่คำสมน้ำหน้า ไม่ใช่สายตาที่ดูถูกเหยียดหยาม แต่เป็นสายตาที่สงบนิ่งราวกับคนที่ปล่อยวางแล้ว"เหยาเหยา… ฟังพี่นะ… พี่ไม่ได้มาเพื่อเอาชนะเธอ และไม่ได้มาเพื่อสมน้ำหน้า" อู๋หลิ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status