All Chapters of 1988 ย้อนเวลามาเป็นภรรยาแสนดีของสามีใบ้: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 47 สั่งสอนพวกชั่ว (2) แต่แล้ว! ร่างเพรียวบางของหญิงสาวคนเก่งก็โผล่พุ่งเข้ามาในวงต่อสู้ แววตาของหล่อนที่มองพวกนักเลงนั่นดูแข็งกร้าวดุดันไม่เกรงใจใคร เลือดของนักสู้หญิงไหลเวียนอยู่ในกายหล่อน เรื่องอะไรที่หล่อนจะปล่อยให้ไอ้พวกนั้นรุมได้อยู่ฝ่ายเดียว“เอานี่ไปกินซะ!” อู๋หลิวตะโกนเสียงแหลมพร้อมกับโยนลูกบอลเน่าออกไปใส่พวกมัน ทันทีที่ลูกบอลเน่ากระทบกับพื้นปูนแข็ง ๆ ควันสีขาวขุ่นก็ลอยพุ่งขึ้นมาในอากาศ กลิ่นของมันรุนแรงเหลือเกิน“อะไรวะเนี่ย ใครตด!!” ไอ้นักเลงหัวโล้นตะโกนเสียงดังลั่น สักพักหนึ่งก็อาเจียนออกมาอย่างห้ามไม่ได้ฟ่านอี้กับอู๋หลิวไม่เป็นอะไร เพราะทั้งคู่ดึงคอเสื้อขึ้นมาอุดรูจมูกเอาไว้ได้ทัน รออยู่เพียงไม่กี่วินาทีควันสีขาวขุ่นและกลิ่นเหม็นเน่าก็ลอยหายไป และจังหวะนี้แหละที่อู๋หลิวกับฟ่านอี้ได้เปรียบศัตรูฟรื้ดดด~ ฟู่ว!อู๋หลิวเปิดฉากการต่อสู้ด้วยการโจมตีทีเผลอ หล่อนฉีดสเปรย์พริกไทยใส่เบ้าตาของไอ้โล้นกับอาเปียวเต็ม ๆ ต่อด้วยช็อตด้วยเครื่องช็อตไฟฟ้าขนาดพกพา จากนั้นปล่อยให้ฟ่านอี้หว

บทที่ 48 ยิ่งกว่าหมาจนตรอก (2) แม้อู๋หลิวจะรู้อยู่แล้วว่าใครเป็นคนอยู่เบื้องหลังก็เถอะ แต่หล่อนต้องการให้ไอ้นักเลงพวกนี้พูดออกมาจากปาก เพื่อจะได้อัดเสียงไว้เป็นหลักฐาน และเพื่อที่ผู้ใหญ่บ้านอวิ๋น ชายฉกรรจ์ในหมู่บ้าน และคุณตำรวจทั้งสี่นายจะได้ยินได้ฟังไปพร้อม ๆ กัน“ยอมแล้ว! ฉันยอมบอกแล้วก็ได้!” ในที่สุดตั๋วซิ่วก็ยอมจำนน ไม่เห็นเก่งเหมือนกับตอนที่ยืนเอามีดจี้คอเด็กเลยนี่“ฟ่านเจาถัว ผู้หญิงที่ชื่อว่าฟ่านเจาถัวจ้างวานให้พวกฉันจับเด็กมา เพื่อต้องการกดดันให้ฟ่านอี้กับเมีย ยอมถอนฟ้องและยอมทำลายหลักฐานทั้งหมดที่จะสามารถเอาผิดหล่อนได้ ว่าง่าย ๆ คือหล่อนไม่อยากยอมรับความพ่ายแพ้เมื่ออยู่ในศาล และหล่อนก็ไม่อยากคืนสมบัติให้ฟ่านอี้ด้วย”ตั๋วซิ่วยอมสารภาพหมดเปลือก เพราะตอนนี้ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว อย่างน้อยสารภาพออกไปทั้งหมด ก็จะถูกกันตัวไว้เป็นพยาน และอาจได้รับการลดหย่อนโทษ นี่ถึงจะเป็นทางเดียวที่ดีที่สุดสำหรับตั๋วซิ่วในตอนนี้“แค่นั้นน่ะเหรอ? แค่จับมาขู่เนี่ยนะ?” อู๋หลิวถามรบเร้า พลางจ้องมองใบหน้าของตั๋ว

บทที่ 49 กลับสู่อ้อมกอดที่อบอุ่น (2) ติ๊ง![ภารกิจช่วยเหลือฟ่านมี่อิงให้กลับบ้านได้อย่างปลอดภัย สำเร็จ!][รางวัลที่ได้รับคือ นายท่านได้รับสิทธิ์ในการนำสิ่งของระดับ B ออกมาจากคลังมิติได้ไม่จำกัดจำนวน]‘สิ่งของระดับ B คือวัตถุดิบอาหารสดและอาหารแช่แข็ง!’ อู๋หลิวหูผึ่งทันทีที่ได้ยินเสียงสังเคราะห์ของผู้ช่วยอัจฉริยะหล่อนน่ะ… อยากกินเนื้อเกรด A และอยากกินเกี๊ยวกุ้งเจ้าดังมานานแล้ว ซึ่งหล่อนเคยซื้อมาแช่ไว้ในตู้แช่แข็งมากถึง 4 ห่อ คราวนี้แหละ! หล่อนจะกินมันให้เกลี้ยงเลยอู๋หลิวที่เห็นว่าทั้งย่าทวดและลูกสาวตัวน้อยขวัญเสียมาก และทุกคนก็ยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง ดังนั้นเพื่อปลอบใจ และเพื่อฉลองชัยชนะที่ช่วยมี่อิงกลับมาได้สำเร็จ อู๋หลิวจึงบอกกับทุกคนว่าหล่อนจะทำอาหารสุดพิเศษให้ทุกคนทานเองแต่ก่อนจะไปทำอาหารในเพิงครัว อู๋หลิวไม่ลืมกำชับให้ฟ่านอี้พาลูกสาวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย จากนั้นอู๋หลิวก็ดึงกระเป๋ายาออกมาจากคลังมิติเก็บสมบัติ แล้วฝากให้ฟ่านอี

บทที่ 50 กรรมคืนสนอง! (2) “อร๊ายยยย” สวี่เสี่ยวถันรับคำพูดของซุนซ่งกวนไม่ได้ หล่อนกรีดร้องออกมาอย่างเหลืออด “แต่พี่ก็ควรถามความเห็นของฉันก่อน ว่าฉันเต็มใจจะตกเป็นของพี่หรือเปล่า ไม่ใช่มาวางยาฉัน แล้วมารวบหัวรวบหางฉันแบบนี้”คำว่า ‘รวบหัวรวบหาง’ ที่เพิ่งหลุดออกมาจากปากของสวี่เสี่ยวถันทำให้หล่อนเผลอฉุกคิดไปถึงแผนร้ายกาจของตัวเอง แล้วมันก็ทำให้หล่อนเข้าใจได้ว่า หากคนที่นอนอยู่ตรงนี้คือฟ่านอี้ เขาเองก็คงจะรู้สึกแย่ไม่ได้ต่างไปจากที่หล่อนรู้สึกแย่สักเท่าไหร่เพราะการได้ร่วมหลับนอนกับคนที่ตนเองไม่ได้ผูกใจรักถือเป็นเรื่องที่น่าอับอายและสร้างความทรมานใจให้เจ้าตัวได้มากที่สุดแต่ถึงจะรู้อย่างนั้น สวี่เสี่ยวถันก็ยังอยากให้คนที่นอนอยู่ข้างกายหล่อนเป็นฟ่านอี้อยู่ดี ถึงฟ่านอี้จะอับจนและเป็นใบ้ แต่ทว่าฟ่านอี้ก็เป็นคนดี สุภาพอ่อนโยน ไม่ใช่อันธพาลป่าเถื่อน ที่วัน ๆ เอาแต่หาเรื่องคนโน้นทีคนนี้ที และคอยแวะเข้าบ่อนการพนันจนเปรียบได้เป็นบ้านหลังที่สองเหมือนซุนซ่งกวนคนนี้!พ่อของหล่อนมีหน้ามีตา

บทที่ 51 พบกันที่ศาลประชาชน (2) เมื่อผู้พิพากษาขึ้นนั่งบัลลังก์เริ่มกระบวนการพิจารณาคดี บรรยากาศในห้องพิจารณาคดีก็เงียบกริบราวป่าช้า ความรู้สึกกดดันบางอย่างพุ่งเข้ามาหาฟ่านเจาถัวกับทนายหวังอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้นั่นก็เป็นเพราะท่านผู้พิพากษาสั่งให้ทนายหวังซึ่งเป็นทนายความเพียงคนเดียวของฝั่งจำเลยให้ลุกขึ้นยืนเพื่อชี้แจงเพราะคิดว่าฟ่านเจาถัวสั่งให้อาเปียวไปจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว มาว่าความครั้งนี้ทนายหวังจึงไม่ได้เตรียมอะไรไว้มาก แต่ถึงหากเตรียมตัวมาดี ก็ใช่ว่าเขาจะไม่รู้สึกประหม่า เพราะเขานั้นรู้ดีแก่ใจว่าความจริงเป็นอย่างไรแล้วในเมื่อทนายหวังรู้ว่าตนคือฝ่ายเสียเปรียบในการพิจารณาคดีครั้งนี้ เขาจึงเลือกใช้วิธีสกปรกที่สุดในการว่าความ ซึ่งนั่นก็คือการ ‘ทำลายความน่าเชื่อถือของตัวบุคคล’"กราบเรียนท่านผู้พิพากษาที่เคารพ" ทนายหวังเริ่มสาธยายด้วยน้ำเสียงที่ดัดให้นุ่มนวลน่าเชื่อถือ "คดีนี้ดูผิวเผินอาจเหมือนข้อพิพาทเรื่องมรดกทั่วไป แต่แท้จริงแล้วมันคือความโลภของคนรุ่นหลังที่อกตัญญู หวังกอบโก