บทที่ 57 ร้าวฉาน (1)กว่าจ้านเฟินถิงจะเดินทางกลับมาถึงบ้านก็กินเวลาไปพอสมควร “นังจินเหยา! แกมุดหัวอยู่ที่ไหน ออกมาเดี๋ยวนี้” จ้านเฟินถิงตะโกนลั่นอยู่ในบ้านหลังใหญ่ของตัวเอง เขาหัวเสียอย่างหนักที่กลับมาแล้วไม่ได้เห็นเงาหัวภรรยาของตัวเองจ้านเฟินถิงเริ่มปัดไม้ปัดมือทำลายข้าวของภายในบ้านเพื่อระบายอารมณ์ เคร้ง! กาน้ำ รวมถึงแก้วชาที่วางอยู่บนโต๊ะหล่นแตกเกลื่อนพื้นไม่นานเสียงฝีเท้าของใครบางคนก็ดังมาจากด้านหลัง จ้านเฟินถิงรีบหันไปมองต้นเสียงด้วยแววตาแดงก่ำ ใช่จริงด้วย เป็นนังตัวดีของเขาจริง ๆ ด้วย “โผล่หัวออกมาได้สักทีนะ นังสารเลว!” จ้านเฟินถิงแต่งงานอยู่กินกับจินเหยามาระยะหนึ่ง เขาเคยตะคอกหล่อนเสียงดังบ้าง เคยหงุดหงิดใส่หล่อนบ้างบางครั้ง แต่เขาก็ไม่เคยพ่นคำพูดหยาบคายใส่หล่อนเลย นี่ถือเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้จินเหยาที่ได้ยินอย่างนั้นก็ถึงกับน้ำตาไหลพราก หล่อนยืนดูสภาพน่าสมเพชของสามีตั้งแต่หัวจรดเท้า และรู้สึกงุนงงนิดหน่อย ว่าทำไมคนที่ถูกต่อว่าด่าทอ
최신 업데이트 : 2026-10-10 더 보기