All Chapters of วิวาห์นี้ยากจะเลิก: Chapter 21 - Chapter 30

น้ำเสียงของเธอเย็นใส แต่สวี่โจวหล่านกลับรู้สึกว่ามันไพเราะมากสายตาของเขาหยุดมองเธอหลายวินาที แววตายิ่งร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆฉู่จือจิ้นมีใบหน้างดงามประณีต โดยเฉพาะตอนตั้งใจทำอะไรบางอย่าง คิ้วที่ขมวดเล็กน้อยกับริมฝีปากที่เม้มแน่น เผยเสน่ห์เย็นชาแต่จริงจังอย่างแตกต่างครึ่งชีวิตแรกของสวี่โจวหล่านใช้ชีวิตเสเพลอยู่ท่ามกลางผู้คน จะบอกว่าเจอคนมานับไม่ถ้วนก็ไม่เกินจริง แต่ความสุขุมเยือกเย็นในตัวฉู่จือจิ้นกลับไม่เหมือนใครที่เขาเคยรู้จักเขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “คุณฉู่ ตอนนี้พวกเราก็ถือว่ารู้จักกันแล้ว เรียกแต่คุณฉู่ตลอดจะดูห่างเหินเกินไปไหม? ผมเรียกคุณว่า...”เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย แสงแดดส่องเฉียงผ่านหน้าต่างกระจกของสนาม ตกกระทบปลายผมหยักศก ใบหน้าหล่อเหลา และดวงตาของเขา ดวงตาจิ้งจอกที่เดิมเต็มไปด้วยความเจ้าเล่ห์จึงดูลึกล้ำเป็นพิเศษท่ามกลางแสงเงา“ประธานสวี่” ฉู่จือจิ้นชะงักเล็กน้อย แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ ก่อนจะแขวนคันธนูกลับบนชั้นและเอ่ยขัดเขา “เรื่องก่อนหน้านี้ขอบคุณมากเลยค่ะ แต่ฉันเคยหย่ามาแล้ว และมีลูกสาวอายุสี่ขวบหนึ่งคน”เธอเพียงอยากใช้ชีวิตอย่างสงบและมั่

“ที่พ่อพูดก็เพราะหวังดีกับลูก อีกอย่าง ซินซินต้องการครอบครัวที่สมบูรณ์” เมิ่งหว่านชิงดึงมือฉู่จือจิ้นมากุม ก่อนพูดเสริมอีกประโยค “เอาอย่างนี้ ลูกหาเวลาเชิญเสี่ยวสวี่มาที่บ้าน พ่อกับแม่จะช่วยดูให้”ช่วยดู?จู่ ๆ ฉู่จือจิ้นก็อยากหัวเราะขึ้นมาเล็กน้อยคงกลัวว่าเธอยังไม่ลืมกู้จินเหิง ถึงอยากยืนยันว่า “อาสวี่” คนนี้มีตัวตนอยู่จริงหรือเปล่าใช่ไหม?“แม่คะ ซินซินยังเด็ก ฉันกับคุณสวี่เป็นเพียงเพื่อนธรรมดาค่ะ”เพียงประโยคเดียวก็อธิบายความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับสวี่โจวหล่านอย่างชัดเจนแต่เมิ่งหว่านชิงยังไม่ยอมแพ้ เธอปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงแล้วเกลี้ยกล่อมว่า “อย่าคิดมากเลย แม่แค่รู้สึกว่าการที่ลูกต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวแบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางออก”“ในเมื่อลูกกับคุณสวี่เป็นแค่เพื่อนธรรมดา งั้นแม่จะฝากเพื่อนแนะนำคนอื่นให้ลูกอีกสักสองสามคน ลองทำความรู้จักกันดู ถ้าเหมาะก็ค่อยคบ ถ้าไม่เหมาะค่อยว่ากัน ยังไงคนเราก็ต้องแต่งงานและใช้ชีวิตคู่กันอยู่ดี”ฉู่จือจิ้นเงียบไปในตอนนั้นเอง เสียงหัวเราะของซินซินก็ดังมาจากด้านนอก แม้มีประตูกั้นอยู่หนึ่งชั้นก็ยังได้ยินอย่างชัดเจนถึงอย่างไร เมิ่งหว่านชิงก็พูดถู

เมื่อเห็นใบหน้าฉู่จือจิ้นซีดขาว ริมฝีปากสั่นเล็กน้อย แววตาเหม่อลอย ดวงตาของฉู่ฮั่วก็ฉายแววสะใจนังสารเลว! แกมีสิทธิ์อะไรมาใช้ชีวิตดีขนาดนี้? แกแย่งทุกอย่างที่ควรเป็นของฉันไป แกต่างหากที่สมควรตาย!ในตอนนั้นเอง ประตูก็เปิดออกกู้จินเหิงยืนอยู่หน้าประตู มือข้างหนึ่งวางอยู่บนลูกบิดสายตาของเขากวาดผ่านฉู่จือจิ้นที่ดูผิดปกติก่อน คิ้วขมวดเล็กน้อย จากนั้นจึงเลื่อนไปมองฉู่ฮั่วเมื่อเห็นเธอร้องไห้จนน้ำตานองหน้า อารมณ์ผิดปกติ เขาก็รีบเดินเข้าไปหา ก่อนวางมือลงบนไหล่ฉู่ฮั่ว“เป็นอะไรไป?”ฉู่ฮั่วไม่พูด ทำท่าเหมือนกำลังอดกลั้น ดูเต็มไปด้วยความน้อยใจแต่ก็ไม่อยากให้ใครตำหนิฉู่จือจิ้นหางตาของเธอคอยสังเกตปฏิกิริยาของฉู่จือจิ้น ก่อนจะจงใจขยับเข้าไปพิงอ้อมอกกู้จินเหิงมากขึ้น แล้วยื่นมือโอบเอวแกร่งของเขาไว้ร่างกู้จินเหิงแข็งเกร็งเล็กน้อย คิ้วขมวดแน่นกว่าเดิม แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ผลักเธอออกฝ่ามือใหญ่ อบอุ่น และหนักแน่น ตบไหล่เธอเบา ๆ แรงมืออ่อนโยนราวกับกำลังปลอบเมื่อครู่เขายืนอยู่หน้าประตู และได้ยินคำถามทั้งน้อยใจและดื้อรั้นของเธอทั้งหมดตอนนี้อาการของเธอยังไม่มั่นคง เขาไม่อยากให้อาการของเธอหนัก

เธอชะงักไปเล็กน้อย แววตาใสกระจ่างและห่างเหิน “ขอบคุณประธานกู้ที่เป็นห่วง ฉันสบายดีค่ะ”พูดจบ เธอก็เดินจากไปทันทีกู้จินเหิงขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาดึงสติกลับมา ก่อนจะก้มหน้าเปิดเอกสารต่ออ่านไปได้สองบรรทัด สิ่งที่อ่านกลับไม่เข้าหัวแม้แต่คำเดียวความคิดเริ่มล่องลอยสองวันนี้ที่พบฉู่จือจิ้นในศูนย์รักษา ไม่ว่าจะเป็นตอนเดินสวนกันในทางเดิน หรือคำกำชับสั้นกระชับในห้องผู้ป่วยล้วนทำให้เขารู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก ขณะเดียวกันก็ทำตัวไม่ถูก...ทั้งที่พวกเขาแทบไม่ได้พูดอะไรกัน แต่เพียงได้อยู่ในพื้นที่เดียวกับเธอ ต่อให้ต่างคนต่างไม่รบกวนกัน เขาก็ยังรู้สึกสบายกว่าปกติความรู้สึกเช่นนี้ทำให้คนที่สุขุม ควบคุมตัวเองได้ดี และใช้ชีวิตตามกฎเกณฑ์มาโดยตลอดอย่างเขารู้สึกสับสนเป็นครั้งแรก……สองวันต่อมา ช่วงเช้าฉู่จือจิ้นเซ็นชื่อที่เคาน์เตอร์พยาบาลเสร็จแล้วก็หันกลับไปยังห้องตรวจ ถอดเสื้อกาวน์สีขาวแขวนให้เรียบร้อย เตรียมเลิกงานเมื่อคืนเธอเข้าเวรกะดึก หลังส่งมอบงานเสร็จก็กลับได้แล้วทันทีที่เดินออกจากประตูอาคารสำนักงาน เธอก็มองเห็นรถมายบัคคันคุ้นตาจอดอยู่ตรงหน้าประตูแต่ไกลด้านหน้ารถ สวี่โจวหล่านในช

ซินซินกระโดดลงจากโซฟาแล้ววิ่งวนรอบกล่องครั้งแล้วครั้งเล่า ใบหน้าเล็กแดงก่ำด้วยความตื่นเต้นราวกับแอปเปิลสุกสีแดงสด“เป็นหุ่นยนต์!”ฉู่จือจิ้นกำลังล้างผลไม้อยู่ในครัว พอได้ยินเสียงก็เดินออกมา เพียงแวบแรกก็เห็นกล่องบรรจุภัณฑ์ในห้องรับแขก และกู้จินเหิงซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วยสีหน้าสงบนิ่งเธอขมวดคิ้วเล็กน้อยพร้อมกับชะงักฝีเท้า“ประธานกู้?”“อย่าเข้าใจผิด พอดีผลิตภัณฑ์ใหม่ของบริษัทเพิ่งออกจากสายการผลิต เลยมอบหุ่นยนต์ตัวนี้ให้ซินซิน ถือเป็นน้ำใจจากฉันในฐานะ...อา”กู้จินเหิงกลืนคำว่า “พ่อ” กลับลงไปอย่างฝืน ๆ แล้วเปลี่ยนเป็น “อา” แทน บางครั้งเขาก็ลืมไปว่าเขากับเธอไม่ได้อยู่ในสถานะสมรสกันแล้วน้ำเสียงของเขาราบเรียบไร้คลื่นอารมณ์ แต่เมื่อเห็นเจ้าตัวน้อยตื่นเต้นดีใจ ภายในส่วนลึกของหัวใจก็มีบางแห่งอ่อนยวบลงซินซินกะพริบดวงตากลมโตฉ่ำวาว มือเล็กทั้งสองปิดปากไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจขณะมองฉู่จือจิ้น “หม่ามี้ อากู้บอกว่าให้หนู หนูแกะได้ไหมคะ?”ฉู่จือจิ้นยังไม่ทันตอบ เสียงของฉู่ฮั่วก็ดังมาจากบันได“จินเหิง”วันนี้เธอสวมชุดลำลองอยู่บ้านสีเหลืองอ่อน ผมรวบหลวม ๆ หน้าตาดูสดใสดีเธอกวาดตาม