All Chapters of วิวาห์นี้ยากจะเลิก: Chapter 41 - Chapter 50

สวี่โจวหล่านเลื่อนกาแฟที่จนเสร็จแล้วไปตรงหน้าเธออย่างเป็นธรรมชาติ ฉู่จือจิ้นก็รับแก้วมาจิบหนึ่งอึกจากนั้นอีกฝ่ายก็ยกมือขึ้นอย่างกะทันหัน เอื้อมมาเช็ดฟองนมที่ติดอยู่ตรงมุมปากให้เธออย่างเป็นธรรมชาติ...การกระทำแบบนั้นเกินขอบเขตของเพื่อนธรรมดาไปแล้วดวงตาสีเข้มของกู้จินเหิงหม่นลง ร่างกายแข็งเกร็งไปชั่วขณะเขาไม่รู้ว่าตัวเองจ้องมองทั้งสองอยู่นานเท่าไร กระทั่งเสียงของฉู่ฮั่วดังขึ้นข้างกายอีกครั้ง ถึงได้ถอนสายตากลับอย่างเย็นชา“จินเหิง คุณกำลังมองอะไรอยู่เหรอ?”“ไม่มีอะไร”แม้เขาจะไม่ได้พูดอะไร แต่ฉู่ฮั่วยังคงสัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ไม่ธรรมดาเธอขมวดคิ้ว ก่อนจะโน้มตัวข้ามเขาเพื่อมองออกไปด้านนอก“สตาร์ทรถ”ฉู่ฮั่วยังไม่ทันมองเห็นชัด กู้จินเหิงก็มีสีหน้าบึ้งตึงและเอ่ยเสียงเย็นคนขับพยักหน้า ก่อนจะค่อย ๆ เหยียบคันเร่งตลอดทาง ภายในหัวของเขามักปรากฏสีหน้าของฉู่จือจิ้นเมื่อครู่...เธอนั่งอยู่ตรงนั้น ยิ้มอย่างผ่อนคลายและเป็นธรรมชาติ บนใบหน้ามีความสบายใจแบบที่ไม่เคยปรากฏเวลาที่อยู่กับเขา……สุดสัปดาห์ สวี่โจวหล่านส่งข้อความมาบอกว่าทางฝั่งตะวันตกของเมืองเพิ่งจัดนิทรรศการศิลปะแห่งใหม่ ถา

คืนนี้ฉู่ฮั่วเองก็มาร่วมงานในฐานะคู่ควงของกู้จินเหิงเธอแต่งหน้าอย่างประณีต สวมชุดราตรีกำมะหยี่สีแดงเข้มจากคอลเลกชันล่าสุดของชาแนล ทุกอิริยาบถดูสง่างามและเหมาะสมระหว่างงาน เธอคอยช่วยกู้จินเหิงรับเหล้าในจังหวะที่เหมาะสม พูดคุยหัวเราะกับผู้คนอย่างคล่องแคล่ว ทุกสีหน้าและการเคลื่อนไหวล้วนพอดี ราวกับผ่านการซ้อมมานับครั้งไม่ถ้วนสายตาของคุณบราวน์เคยหยุดมองฉู่ฮั่วหลายวินาที ก่อนจะทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วคุยเรื่องโครงการกับกู้จินเหิงต่อกลางงานเลี้ยง ฉู่ฮั่วไปเติมเครื่องสำอางในห้องน้ำ คุณบราวน์ถือแก้วไวน์แล้วเอ่ยเสียงต่ำเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่ว “กู้ ขอพูดตรง ๆ เลยนะว่าผู้หญิงที่อยู่ข้างคุณคนนี้...ไม่เหมาะกับคุณ”สีหน้าของกู้จินเหิงไม่เปลี่ยน แต่มือที่ถือแก้วไวน์ชะงักไปเล็กน้อยคุณบราวน์ถอนหายใจ “ผมทำธุรกิจมากว่าสี่สิบปี ยังพอดูคนเป็นอยู่บ้าง ตอนคุณอยู่กับเธอ คุณไม่ได้มีความสุขจากใจจริง”“...”“สายตาคนเรามันโกหกไม่ได้ เวลาอยู่กับเธอ คุณดูไม่รู้สึกอบอุ่นขนาดนั้น”พูดจบ เขาก็ยกแก้วชนกับขอบแก้วของกู้จินเหิงเบา ๆ แล้วหยุดเพียงเท่านั้น......บนรถขากลับ ฉู่ฮั่วเอาแต่ถามอะไรบาง

หัวใจของฉู่จือจิ้นกระตุกวูบ เธอหันหน้าไปและสบเข้ากับสายตาของกู้จินเหิงพอดีเธอเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ ลำคอแห้งผากขณะเอ่ยขึ้น “คุณไม่ต้องเฝ้าอยู่ที่นี่หรอก ฉันไม่เป็นไรจริง ๆ”กู้จินเหิงไม่ได้ตอบ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขโทรออก“โจวฉี ไปสั่งอาหารจาก ‘หลินจี้’ มาหนึ่งชุด เอาเนื้อลูกวัวผัดหน่อไม้ฝรั่งพริกไทยดำหนึ่งที่ ผัดลิลลี่กับแปะก๊วยเพื่อสุขภาพหนึ่งที่ ซุปไก่แก่กระเพาะปลาหนึ่งที่ แล้วก็เผือกมันจีนพันธุ์กระบองนึ่งเหนียวนุ่มอีกหนึ่งที่”เขาพูดช้า ๆ รายการชัดเจนเป็นข้อ ๆแต่ฉู่จือจิ้นกลับนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาแดงเรื่อหลินจี้คือร้านอาหารส่วนตัวที่เธอชอบกินบ่อย ๆ ตอนยังแต่งงานกันส่วนอาหารไม่กี่อย่างที่เขาพูดมาก็ล้วนเป็นเมนูที่ตอนนั้นเธอกินบ่อยที่สุดและชอบที่สุดเธอไม่คิดว่าเขายังจำรายละเอียดเหล่านี้ได้...หลังวางสาย กู้จินเหิงก็เงยหน้ามองเธอ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ “ได้ยินดร.ไป๋บอกว่า มื้อก่อนหน้าของเธอคือเมื่อคืน เธอคิดว่าตัวเองทำจากเหล็กหรือไง?”ฉู่จือจิ้นอ้าปาก แต่กลับพูดอะไรไม่ออกสุดท้ายจึงตอบเสียงเบาราวยุง “...งานยุ่งเลยลืมน่ะ”“ลืม?”

“...ยกเข้ามาก็ได้ค่ะ”ซินซินโผล่ศีรษะเล็ก ๆ ออกมาจากห้องรับแขก พอเห็นหุ่นยนต์สีขาวตัวกลมป้อมในกล่อง ดวงตากลมโตสีดำสนิททั้งสองข้างก็สว่างวาบทันที“หม่ามี้! นี่มันหุ่นยนต์นี่นา!”หลังช่างเทคนิคตั้งค่าระบบเสร็จก็จากไปพร้อมโจวฉีซินซินอดใจรอไม่ไหว ย่อตัวลงตรงหน้าหุ่นยนต์แล้วเริ่มจับเล่นทันที “เธอชื่ออะไรเหรอ?”ไฟแสดงสถานะบนศีรษะหุ่นยนต์กะพริบ ก่อนจะมีเสียงจักรกลที่ฟังดูเป็น AI อย่างชัดเจนดังขึ้น [สวัสดีค่ะนายท่าน ฉันคือหุ่นยนต์หมายเลข 919 คุณเรียกฉันว่าเสี่ยวจิ่วได้ค่ะ]“เสี่ยวจิ่ว! เสี่ยวจิ่ว!” ซินซินดีใจจนโบกไม้โบกมือ “เธอร้องเพลงเป็นไหม?”[เป็นค่ะ นายท่านอยากฟังเพลงอะไรคะ?]“ดาวดวงน้อย!”เสี่ยวจิ่วเริ่มเปิดเพลง “ดาวดวงน้อย” ซินซินก็เต้นตามอย่างร่าเริง ท่าเต้นดูไม่ได้มาตรฐานและโยกเยกไปมา แต่กลับเต็มไปด้วยความไร้เดียงสาและมีชีวิตชีวาอันเป็นเอกลักษณ์ของเด็กฉู่จือจิ้นยืนพิงกรอบประตูตรงโถงทางเข้าพลางมองภาพตรงหน้า ดวงตาโค้งลงเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบางเอาเถอะ อย่างน้อยซินซินก็ชอบ……ตลอดหลายวันหลังจากนั้น เวลาว่างฉู่จือจิ้นก็จะพูดคุยกับหุ่นยนต์บ้างสองสามประโยค เมื่อเวลาผ่านไป เธอก

คิดแบบนี้แล้ว อาหารเช้ามื้อนี้ก็เท่ากับว่าเธอเป็นคนออกเงินซื้อเอง จะทิ้งให้เสียเปล่าไม่ได้......สิบโมงเช้า ฉู่ฮั่วเดินเข้าไปในห้องบำบัดโดยมีกู้จินเหิงมาด้วยวันนี้เธอสวมเดรสไหมพรมสีเหลืองอ่อน เส้นผมนุ่มสลวยปล่อยคลุมไหล่ แต่งหน้าอ่อน ๆ ดูอ่อนโยนและไร้พิษภัยเหมือนเดิม ดร.ไป๋เป็นผู้รับผิดชอบการรักษา ส่วนเธอคอยบันทึกอยู่ด้านข้างประมาณสี่สิบนาทีต่อมา การรักษาก็สิ้นสุดลงชั่วคราว ฉู่จือจิ้นลุกขึ้นจะไปเทน้ำที่ห้องน้ำชา แต่กลับถูกฉู่ฮั่วขวางไว้ทั้งสองสบตากันไม่ถึงหนึ่งวินาที ฉู่ฮั่วก็เป็นฝ่ายเอ่ยก่อนด้วยแววตาที่เหมือนเป็นการเตือน “พี่จือจิ้น ตอนนี้จินเหิงเป็นสามีของฉัน ฉันหวังว่าพี่จะอยู่ห่างจากเขาหน่อย”ฉู่จือจิ้นมองเธออย่างสงบนิ่งโดยไม่ได้พูดอะไรเมื่อทนไม่ได้ที่ตัวเองถูกเมิน ดวงตาของฉู่ฮั่วก็พลันมีเส้นเลือดแดงขึ้นมาเต็มไปหมด ก่อนจะเอ่ยด้วยความริษยา “อย่าคิดว่าฉันไม่รู้นะว่าพี่กับจินเหิงแอบติดต่อกันลับหลังฉัน!”“พูดจบแล้วหรือยัง?”ฉู่ฮั่วถูกน้ำเสียงราบเรียบของเธอขัดจนชะงัก เธอกัดริมฝีปากล่าง ก่อนจะถามเสียงแหลม “พี่แย่งพ่อแม่ของฉันไปยังไม่พอ ตอนนี้ยังคิดจะแย่งเขาไปจากฉันอีกหรือไ