All Chapters of วิวาห์นี้ยากจะเลิก: Chapter 91 - Chapter 100

คำพูดของสวี่โจวหล่านไม่ได้หนักหรือเบาเกินไป แต่กลับแทงใจดำฉู่ฮั่วอย่างแม่นยำรอยยิ้มบนใบหน้าของฉู่ฮั่วแข็งค้างไปชั่วขณะสวี่โจวหล่านอุ้มซินซินขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะปัดเศษคุกกี้ที่ติดอยู่บนฝ่ามือของเด็กหญิงเบา ๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา“คุณฉู่ เรื่องที่ผมตามจีบจือจิ้นเป็นเรื่องเปิดเผยตรงไปตรงมา เวลาผมชอบใคร ไม่เคยต้องให้คนอื่นมาคอยกังวลแทนว่าผมคิดอะไรอยู่”เขาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย หรี่ดวงตาเรียวยาว รอยยิ้มยังคงอยู่ แต่กลับไปไม่ถึงดวงตา“แต่คุณฉู่เอาใจใส่ชีวิตรักของคนอื่นขนาดนี้ หรือว่าชีวิตของตัวเองจะว่างเกินไป?”นิ้วของฉู่ฮั่วที่กำชายกระโปรงซีดขาวเล็กน้อย ก่อนจะหันไปมองกู้จินเหิงกู้จินเหิงไม่ได้ออกหน้าพูดแทนเธอเขาเอาแต่หลุบตาตลอดเวลา จัดปกเสื้อคลุมให้กู้อวี๋อวี๋ซินซินนอนพาดอยู่บนไหล่ของสวี่โจวหล่าน แก้มเล็กพองป่อง จู่ ๆ ก็พูดกับฉู่ฮั่วด้วยเสียงอ่อนเยาว์ว่า “คุณอาสวี่ดีที่สุดเลย!”คำชมนี้ทำให้สวี่โจวหล่านหัวเราะจนหัวไหล่สั่น เขาอดยกมือขึ้นลูบศีรษะของเด็กหญิงไม่ได้ฉู่จือจิ้นก้มหน้า ขนตาสั่นไหวเล็กน้อยเธอไม่ได้ยิ้ม แต่ดูเหมือนจะอารมณ์ดีไม่น้อยทว่ากู้จินเหิงกลับจับการเค

ทุกคนต่างพากันหนีห่างจากอันตราย มีเพียงเธอที่เดินสวนกระแสผู้คนเข้าไป ในตอนนั้นเอง เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนจึงโดดเด่นสะดุดตาเป็นพิเศษท่ามกลางฝูงชนเมื่ออยู่ห่างจากชายคนนั้นประมาณห้าเมตร เธอก็หยุดลงเข้าใกล้กว่านี้ไม่ได้แล้ว“สวัสดีค่ะ”เธอเอ่ยขึ้นด้วยระดับเสียงพอเหมาะ น้ำเสียงช้า นุ่มนวลและผ่อนคลายชายคนนั้นเงยหน้าขึ้นจ้องเธออย่างดุดัน ปลายมีดสั่นไหวอยู่ข้างลำคอของเด็ก“อย่าเข้ามา! ถ้าเข้ามาอีก ฉันจะแทงเธอให้ตาย!”ฉู่จือจิ้นไม่ได้ขยับ“ฉันจะไม่เข้าไปค่ะ” เธอยกมือทั้งสองขึ้น หันฝ่ามือออกไปด้านนอก “ฉันจะยืนอยู่ตรงนี้ แล้วคุยกับคุณสักหน่อย”ชายคนนั้นจ้องเธอ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง “ฉันไม่ต้องการคุย! ไม่เคยมีใครฟังฉันพูดเลย!”“ฉันจะฟังค่ะ” ฉู่จือจิ้นจงใจพูดอย่างเชื่องช้า “บอกฉันได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”ชายคนนั้นชะงัก ขอบตาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก“พวกมันไล่ฉันออก...ทำงานมาตั้งแปดปี นึกจะไล่ก็ไล่! เมียพาลูกหนีไป...แม้แต่แม่ของฉันก็ยังไม่ยอมรับฉัน!”ยิ่งพูดเขาก็ยิ่งตื่นเต้น มือที่กำมีดกระชับแน่นขึ้นอีกหลายส่วน“คุณมีลูกเหรอคะ?” ฉู่จือจิ้นรับช่วงคำพูดของเขาอย่างไม่รีบร้อน“..

ฉู่จือจิ้นไม่ได้ระวังตัว น้ำที่อุ่นค่อนไปทางร้อนจึงสาดลงบนหลังมือขวากับท่อนแขนของเธอในทันที โชคดีที่ในแก้วมีน้ำเพียงครึ่งแก้ว ถึงกระนั้นแขนเสื้อกาวน์สีขาวก็เปียกเป็นวงกว้างในพริบตาสีหน้าของฉู่จือจิ้นซีดลง เธอร้องด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะถอดเสื้อกาวน์ออกแทบจะตามสัญชาตญาณกู้จินเหิงที่รออยู่ด้านนอกได้ยินเสียงเคลื่อนไหว ก็เคาะประตูแล้วเดินเข้ามาแทบจะโดยสัญชาตญาณทันทีที่เข้ามา เขาก็เห็นฉู่จือจิ้นสวมเสื้อเชิ้ตแขนสั้น หลังมือกับท่อนแขนแดงเป็นบริเวณกว้าง เห็นได้ชัดว่าเป็นรอยน้ำร้อนลวกนอกจากนั้น สิ่งที่สายตามองเห็นคือประวัติผู้ป่วยบนโต๊ะที่ถูกคว่ำจนเปียกโชก กับคราบน้ำเป็นวงกว้างบนพื้นเมื่อนึกถึงบางอย่าง คิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว“เกิดอะไรขึ้น?”ในตอนนั้นเอง ประตูห้องตรวจก็ถูกผลักเปิด ดร.ไป๋กลับมาแล้ววินาทีที่เห็นศิษย์รักถูกน้ำร้อนลวก หัวใจของเขาก็บีบรัดขึ้นมาทันที“เกิดอะไรขึ้น?”ฉู่ฮั่วเผยรอยยิ้มสมใจให้ฉู่จือจิ้นไม่นานก็แสร้งยกมือปิดปาก ขอบตาแดงขึ้น พร้อมแสดงสีหน้าตื่นตระหนกอย่างพอเหมาะพอดี“ขอโทษนะคะพี่จือจิ้น ฉะ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร พี่ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ?”“...เธ

บ่ายวันเสาร์เพื่อให้การนัดดูตัวครั้งนี้สำเร็จ เมิ่งหว่านชิงจึงรีบมาถึงอพาร์ตเมนต์ของฉู่จือจิ้นตั้งแต่เนิ่น ๆหลังฉู่จือจิ้นส่งซินซินให้เธอดูแล แล้วเปลี่ยนไปสวมเดรสยาวสีเทาควันบุหรี่ แต่งหน้าเรียบร้อย เมิ่งหว่านชิงถึงค่อยวางใจพาซินซินจากไปฝ่ายชายชื่อเฉินหมิงเซวียน สวมแว่นกรอบลวดสีทอง สูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรต้น ๆ วันนี้เขาสวมสูทลำลองสีเบจตอนฉู่จือจิ้นมาถึง เขานั่งรออยู่ตรงนั้นอย่างเงียบ ๆ ดูสุภาพเรียบร้อยหลังนั่งลง ทั้งสองต่างประเมินอีกฝ่ายครู่หนึ่ง จากนั้นจึงแนะนำตัวกันอย่างง่าย ๆเป็นอย่างที่เธอคิด เฉินหมิงเซวียนมีบุคลิกสุภาพ พูดน้อย แต่เวลาเอ่ยปากกลับวางตัวเป็นธรรมชาติและสง่างาม จึงทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ให้เธอเขาเป็นคนตรงไปตรงมาและมีความประทับใจต่อฉู่จือจิ้นไม่น้อย จึงเข้าเรื่องโดยไม่อ้อมค้อม“คุณฉู่ครับ ผมไม่ค่อยถนัดพูดอ้อมค้อม ความประทับใจแรกที่ผมมีต่อคุณมันดีมาก หากคุณคิดว่าเหมาะสม พวกเราจะลองคบหากันดูก็ได้ คุณน่าจะพอรู้เงื่อนไขทางฝั่งผมมาบ้างแล้ว ผมจะพูดเรื่องที่คุณอาจยังไม่รู้”ฉู่จือจิ้นถือถ้วยชามองเขา รอให้พูดต่ออย่างอดทน“ปกติงานผมยุ่ง และมักมีการผ่าตัดฉุก

เขาลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุม แล้วพยักหน้าให้ฉู่จือจิ้นเล็กน้อย ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมาเขาไม่ได้พูดตรง ๆ ว่าพวกเขาไม่เหมาะสมกัน ถือว่าเป็นการรักษาหน้าครั้งสุดท้ายให้แก่กันฉู่จือจิ้นวางเมนูลงแล้วสูดหายใจลึก “กู้จินเหิง”กู้จินเหิงกำลังผูกผ้ากันเปื้อนแบบใช้แล้วทิ้งให้ซินซิน มือยังคงขยับต่อไป “อืม”“คุณกำลังทำอะไร?”“พาซินซินมากินข้าว”ฉู่จือจิ้นจ้องเขา ไฟโทสะในอกยิ่งลุกโชนขึ้นเรื่อย ๆ สุดท้ายเธอก็หยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้น “ซินซิน กลับกัน”“แต่ว่าหม่ามี้...”กู้จินเหิงเงยหน้ามองเธอด้วยสีหน้าสงบนิ่งเกินไป น้ำเสียงฟังไม่ออกถึงอารมณ์แม้แต่น้อย“ซินซินยังไม่ได้กินข้าว”ฉู่จือจิ้นชะงักไปชั่วขณะ ข้อนิ้วที่กำสายกระเป๋าซีดขาวเล็กน้อยสุดท้ายเธอก็กลับไปนั่งลงอาหารมื้อนี้สำหรับเธอจืดชืดราวกับเคี้ยวขี้ผึ้ง เธอไม่ได้พูดกับกู้จินเหิงอีกแม้แต่คำเดียวตลอดมื้อตอนกำลังจะกลับ เธออุ้มซินซินขึ้น ทันทีที่เดินมาถึงหน้าประตู เสียงทุ้มต่ำของชายหนุ่มก็ดังมาจากด้านหลัง“หมอคนนั้นไม่เหมาะกับเธอ”กู้จินเหิงยืนอยู่ภายในประตู แสงจากหลอดไฟสีขาวทอดเงาร่างสูงโปร่งของเขายาวออกไปยาวมากเธอไม่ได้ตอบ และไม่