All Chapters of วิวาห์นี้ยากจะเลิก: Chapter 31 - Chapter 40

คนที่มาเปิดประตูคือฉู่จือจิ้นเธอสวมเสื้อยืดลำลองกับกางเกงขายาวผ้าฝ้ายลินิน มัดผมไว้อย่างง่าย ๆ พอเห็นกู้จินเหิงถือถุงพะรุงพะรังอยู่เต็มมือ เธอก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมีสีหน้าเย็นชา“ประธานกู้มีธุระอะไรคะ?” เธอยืนขวางประตูด้วยท่าทีปฏิเสธอย่างชัดเจน“ซินซินเป็นยังไงบ้าง? พอดีฉัน…เอาของพวกนี้มาให้เธอ” เขารู้สึกร้อนตัวขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุตอนที่เอ่ยประโยคนี้ “เธอสบายดี หลับไปแล้วค่ะ”ซินซินยังไม่หลับ หลังได้ยินเสียงเคาะประตู ฉู่จือจิ้นจึงกำชับอยู่สองสามประโยค เจ้าตัวน้อยก็นั่งต่อจิ๊กซอว์รอเธออย่างว่าง่ายมือใหญ่ข้อนิ้วยาวของกู้จินเหิงกำแน่นขึ้น ข้อนิ้วซีดขาวเล็กน้อย แต่เขายังไม่ยอมแพ้และยื่นถุงของไปให้“งั้นเธอช่วยเอาไปให้…”“ประธานกู้” ฉู่จือจิ้นเอ่ยขัด “คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกผิดเพราะเรื่องในวันนี้ ซินซินไม่ใช่ลูกสาวของคุณ อีกอย่าง เธอก็ไม่ได้ขาดอะไรเลย”น้ำเสียงของเธอสงบนิ่ง ทั้งที่ไม่ได้แฝงการโจมตีใดๆ แต่กลับให้ความรู้สึกห่างเหินอย่างยิ่งถุงใบใหญ่หลายใบจึงค้างอยู่กลางอากาศแบบนั้น“ดึกแล้ว ประธานกู้กลับไปเถอะค่ะ อีกอย่าง ต่อไปคุณอย่าทำเรื่องไร้ความหมายแบบนี้อีกเลย ไม่ว่าจะกั

“พูดมาได้เลย!” ดวงตาของสวี่โจวหล่านเป็นประกาย แต่ลึกลงไปกลับแฝงความกังวลอยู่เล็กน้อย“…ฉันกับกู้จินเหิงเคยแต่งงานกันหนึ่งปี ต่อมาเพราะเหตุผลหลายอย่างจึงไปต่อไม่ได้” แววตาของเธอกระจ่างใส น้ำเสียงราบเรียบ “มีคนที่รู้เรื่องนี้ไม่มาก และฉันไม่อยากปิดบังคุณ”มือของสวี่โจวหล่านที่ถือช่อดอกไม้ชะงักลง ภายในห้องส่วนตัวพลันเงียบสนิทฉู่จือจิ้นกำหมัดแน่นเล็กน้อย ภายในใจเย็นเยียบไปหมดในตอนที่เธอคิดว่าเขาคงยอมแพ้แล้ว เขากลับกะพริบตาอย่างกะทันหัน ก่อนถามด้วยสีหน้างุนงง “แล้วไงต่อ?”“…ไม่มีอะไรต่อแล้ว พวกเราหย่ากันแล้ว ตอนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องใด ๆ…ไม่สิ เขาเป็นน้องเขยของฉันในนาม”สวี่โจวหล่านถอนหายใจโล่งอก ก่อนจะยกแก้วไวน์ขึ้นจิบ “ทำเอาผมตกใจหมด ผมนึกว่าคุณจะปฏิเสธผมเสียอีก”พูดจบ เขาก็หัวเราะกับตัวเองเบา ๆ จากนั้นจึงปรับสีหน้าเป็นจริงจัง “ที่ผมจีบคุณก็เพราะคุณเป็นคนดีมากและดึงดูดผมสุด ๆ ไม่ใช่เพราะสถานะหรืออดีตของคุณ”“อีกอย่าง ช่วงนี้คุณก็น่าจะดูออกว่าผมชอบซินซินจริง ๆ คุณอาจไม่รู้ ตอนที่เธอเรียกผมว่าอาสวี่ครั้งก่อน หัวใจผมแทบละลายเลย”สีหน้าของเขาจริงใจมากเสียจนฉู่จือจิ้นไม่รู้ว่าจะตอบอ

หลายวันต่อมาหลังประเมินผู้ป่วยเสร็จ ฉู่จือจิ้นก็ให้ผู้ช่วยส่งอีกฝ่ายออกไป จากนั้นจึงจัดรายงานให้เรียบร้อยและบันทึกเข้าแฟ้มเมื่อทำทุกอย่างเสร็จ เธอถึงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วยกมือนวดไหล่โทรศัพท์สั่นสองครั้ง ข้อความจากเส้าเวินเหยียนก็เด้งขึ้นมา [จินนี่ ลงมากินข้าว ฉันจองร้านอาหารกวางตุ้งร้านโปรดของเธอไว้แล้ว เดี๋ยวรออยู่ข้างล่างนะ]ฉู่จือจิ้นมองชื่อร้านที่คุ้นเคยบนหน้าจอ ก่อนจะยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าตลอดหลายวันที่ผ่านมาก็จางหายไปไม่น้อยเส้าเวินเหยียนรออยู่ชั้นล่างนานแล้วอากาศเริ่มอุ่นขึ้น วันนี้เขาสวมสูทลำลองสีเทาอ่อน ด้านในเป็นเสื้อเชิ้ตผ้าฝ้ายสีขาว ปกเสื้อเปิดไว้อย่างสบาย ๆ ลดความเคร่งขรึมเป็นระเบียบแบบนายแพทย์ลงหลายส่วน เพิ่มความเกียจคร้านและเป็นกันเองขึ้นมาเขายืนพิงประตูรถ รูปร่างสูงสง่า แสงแดดยามเที่ยงส่องลงบนตัวเขาจนสว่างเจิดจ้าจนทำให้คนละสายตาไม่ได้ฉู่จือจิ้นแอบจุ๊ปากในใจ เห็นแบบนี้แล้ว รุ่นพี่ของเธอก็น่ามองจริง ๆ นั่นแหละ ไม่รู้ว่าในอนาคตจะต้องพ่ายแพ้ให้พี่สาวคนไหน“มาแล้วเหรอ? ไปกันเถอะ ฉันสั่งซุปไก่กระเพาะปลาแบบที่เธอชอบไว้แล้ว เดี๋ยวกินให้ได้สักสอ

ฉู่จือจิ้นไม่ได้ตอบ เธอหยิบตะเกียบกลางคีบเนื้อปลามาหนึ่งชิ้นอาหารที่อยู่เต็มโต๊ะล้วนเป็นรสชาติที่ฉู่ฮั่วชอบ มีเพียงปลาเมนูนี้ที่ดูแล้วยังพอกินได้พอเห็นท่าทีเย็นชาของเธอ แม่ซูก็ยิ่งโมโหจนอดถลึงตามองไม่ได้พ่อซูยกแก้วเหล้าขึ้นชนกับกู้จินเหิง“จินเหิง ฮั่วฮั่วอยู่กับนาย พวกเราสองคนก็วางใจ เธอเป็นคนเก่งมาตั้งแต่เด็ก อายุยังน้อยก็เริ่มมีชื่อเสียงในระดับนานาชาติแล้ว ไม่เหมือนใครบางคน เรียนหนังสือมาตั้งหลายปีก็ยังโง่ เจอพ่อแม่ก็ยังไม่รู้จักทักทาย!”แม้ไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างก็รู้ดีว่ากำลังพูดถึงใครการเคี้ยวของฉู่จือจิ้นชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้หยุด เธอยังคงคีบอาหารให้ตัวเองต่อเธอรู้จุดประสงค์ของพวกเขาชัดเจนแล้ว ไม่มีอะไรมากไปกว่าการกดเธอให้ต่ำและยกฉู่ฮั่วให้สูง หากเธอไม่สนใจ ละครที่พวกเขาเล่นอยู่ฝ่ายเดียวก็แสดงต่อได้ไม่นานหรอกสีหน้าของแม่ซูบึ้งตึง ก่อนแค่นเสียงหึ “นั่นน่ะสิ ฮั่วฮั่วทั้งอ่อนโยน เอาใจใส่ และรู้จักดูแลคน ต่างจากจิ้นจิ้นคนละขั้ว หัวแข็งมาตั้งแต่เด็ก พอพูดด้วยไม่กี่คำก็ทำหน้าบึ้งใส่ ออกงานออกการไม่ได้เลยจริง ๆ!”กู้จินเหิงมองฉู่จือจิ้นที่ก้มหน้ากินข้าว

“คุยเสร็จแล้ว ๆ ศูนย์ให้คำปรึกษาแห่งนี้สมกับที่ดร.ไป๋แนะนำจริง ๆ ทั้งวิธีการพูดคุยเป็นมืออาชีพ ปฏิบัติกับทุกคนอย่างจริงใจ ดีมาก ๆ”ทั้งคำพูดทั้งน้ำเสียงของลู่ชางซงล้วนเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อฉู่จือจิ้นไม่รู้ว่านึกอะไรขึ้นมา เขากวาดตามองฉู่จือจิ้นตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าหนึ่งครั้ง ก่อนมองกู้จินเหิงอีกที รอยยิ้มบนใบหน้าแฝงความหมายลึกซึ้ง“จะว่าไปแล้ว คุณกับคุณหมอฉู่ยืนอยู่ด้วยกันก็ดูเหมาะสมกันจริง ๆ”กู้จินเหิงแข็งเกร็งไปเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบ“ประธานลู่พูดเล่นแล้วค่ะ ฉันเอื้อมไม่ถึงประธานกู้หรอก” ฉู่จือจิ้นยกมุมปาก พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบเมื่อได้ยินเธอพูดแบบนั้น ในใจกู้จินเหิงก็รู้สึกไม่สบายใจ เขาอ้าปาก แต่สุดท้ายกลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียวลู่ชางซงหัวเราะเบา ๆ แล้วจงใจหยอกล้อ “คุณหมอฉู่อย่าดูแคลนตัวเองสิ ผมมองคุณไว้สูงมาก พูดตามตรง หากไม่ได้ยินว่าประธานกู้มีครอบครัวแล้ว ผมคงอยากเป็นพ่อสื่อให้พวกคุณสองคนจริง ๆ”ฉู่จือจิ้นยิ้ม ก่อนจะหันไปเก็บเอกสารบนโต๊ะลู่ชางซงเองก็ไม่ได้รู้สึกกระอักกระอ่วน เขาตบมือฉาดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “เอาอย่างนี้ เย็นนี้ผมเลี้ยงเอง ในฐานะคู่ค้ารายใหม่ คุณ