All Chapters of วิวาห์นี้ยากจะเลิก: Chapter 51 - Chapter 60

รอยยิ้มตรงมุมปากของฉู่ฮั่วแข็งค้างไปชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ยังก้าวตามไปเมื่อครู่ แม้สีหน้าของเขาจะไม่เปลี่ยนไปเลย แต่เธอกลับสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าบรรยากาศรอบตัวเขาหนักอึ้งลง...ภายในโซนพบปะแลกเปลี่ยนของผู้จัดแสดง ผู้บริหารบริษัทหลายคนกำลังยืนล้อมวงพูดคุยเรื่องความร่วมมือข้ามอุตสาหกรรมสวี่โจวหล่านถูกเรียกเข้าไปร่วมวงเดียวกับกู้จินเหิง แต่ตรงกลางระหว่างทั้งสองมีคนยืนคั่นอยู่สองคนภายนอกทั้งคู่ดูสุภาพต่อกัน แต่ความจริงต่างฝ่ายต่างไม่สนใจกันเลยแม้แต่น้อยฉู่จือจิ้นแทรกบทสนทนาไม่ได้ จึงถือโอกาสนี้ไปห้องน้ำทันทีที่เธอเดินจากไป แววตาของกู้จินเหิงก็หม่นลงเล็กน้อยหลังพยักหน้าทักทายผู้บริหารสองสามคน เขาก็ถือแก้วไว้ในมือ แล้วเอ่ยเสียงต่ำเชิญสวี่โจวหล่านไปคุยกันด้านข้างทั้งสองเดินไปยังเคาน์เตอร์พักผ่อนตรงมุมโซนแลกเปลี่ยนที่ห่างจากฝูงชนกู้จินเหิงวางแก้วลง มือใหญ่ข้อนิ้วเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ก่อนจะเงยหน้ามองสวี่โจวหล่านสวี่โจวหล่านเลิกคิ้ว “ประธานกู้มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เถอะ”“ประธานสวี่คงเห็นข่าวซุบซิบในหน้าการเงินช่วงก่อนหน้านี้แล้ว” น้ำเสียงของกู้จินเหิงราบเรียบรอยยิ้ม

ธุรกิจของครอบครัวประสบวิกฤต พ่อแม่บุญธรรมใจร้ายขังฉู่จือจิ้นไว้ในห้องใต้หลังคา ยกเลิกสถานะนักเรียนของเธอ ไม่ยอมให้เข้าสอบเข้ามหาวิทยาลัย และบังคับให้แต่งงานกับพ่อค้าร่ำรวยวัยกลางคนที่น่ารังเกียจ...เมื่อสิ้นหวังถึงขีดสุด เธอจึงเกิดความคิดอยากจบชีวิตตัวเองตลอดหลายปีนั้น เธอใช้ชีวิตเหมือนสายพิณที่ถูกขึงจนตึงถึงขีดสุด ไม่มีเรี่ยวแรงเหลือพอจะเชื่อใจหรือตอบรับความรู้สึกอื่นใดอีกดังนั้นความหวังดีที่เซิ่งชิงหนิงยื่นมาให้ เธอรับรู้และขอบคุณ แต่ระหว่างทั้งสองยังคงมีบางสิ่งกั้นขวางอยู่เสมอได้ยินว่าหลังเรียนจบ เซิ่งชิงหนิงก็เดินทางไปต่างประเทศ ทั้งสองแยกย้ายไปตามเส้นทางของตัวเอง การติดต่อค่อย ๆ ลดน้อยลง จนท้ายที่สุดเหลือเพียงการกดถูกใจโพสต์ในฟีดเป็นครั้งคราวตอนนี้จู่ ๆ ก็ได้รับข้อความจากเซิ่งชิงหนิง ความรู้สึกในใจของฉู่จือจิ้นจึงค่อนข้างซับซ้อนขณะที่เธอยังคิดไม่ออกว่าจะตอบอย่างไร ข้อความอีกหนึ่งข้อความก็เด้งขึ้นมา [ฉู่จือจิ้น ค่าน้ำขิงน้ำตาลทรายแดงตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย เธอยังจ่ายคืนไม่หมดเลยนะ! ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด!]ฉู่จือจิ้นจ้องประโยคนั้นอยู่สองวินาที มุมปากก็ปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อย ก่อนจ

แก้วไวน์แดงของกู้จินเหิงแตะอยู่ตรงมุมปาก สีหน้าราบเรียบ เขาไม่ได้โกรธ เพราะจุดประสงค์ที่แท้จริงของเซิ่งชิงหนิงคือช่วยฉู่จือจิ้น เขาจึงไม่ได้โต้ตอบอีกเมื่อเห็นดังนั้น ฉู่ฮั่วก็ขอบตาแดง น้ำเสียงเจือสะอื้น “พี่ชิงหนิง...ฉันแค่เหงาเกินไป เลยขอร้องให้จินเหิงพาฉันมาด้วย...”“พอแล้ว ๆ เลิกร้องได้แล้ว” เซิ่งชิงหนิงโบกมือ สีหน้าดูรำคาญเต็มที่ “ฉันกลัวสถานการณ์แบบนี้ที่สุด เดิมทีแค่อยากฉลองวันเกิดดี ๆ กลับมาทำเหมือนฉันเป็นฝ่ายรังแกคนอื่นซะได้!”บ่นจบ เธอก็หันไปมองฉู่จือจิ้น ก่อนจะโอบเอวเรียวของเธออย่างเปิดเผย “จือจิ้น ไป ๆ ๆ ฉันจะพาเธอไปสนุกทางโน้น พวกเราไม่ต้องสนใจคนที่ทำให้เสียอารมณ์พวกนี้หรอก”เซิ่งชิงหนิงเอ่ยพลางดึงเธอเดินออกไปฉู่จือจิ้นกวาดตามองกู้จินเหิงกับฉู่ฮั่วหนึ่งครั้ง ก่อนจะถอนสายตากลับ แล้วเดินตามเธอเข้าไปด้านในฉู่ฮั่วก้มหน้าลงด้วยใบหน้าซีดขาว เล็บจิกลงในฝ่ามือกู้จินเหิงถอนสายตาจากแผ่นหลังนั้น แล้วยกไวน์แดงขึ้นดื่มจนหมดในครั้งเดียวณ บริเวณพักผ่อน ฉู่จือจิ้นเอียงศีรษะฟังเซิ่งชิงหนิงพูดพลางยิ้มมุมปาก เผยท่าทีผ่อนคลายที่แทบไม่เคยปรากฏในช่วงนี้“น้องสาวของเธอกล้าเล่นละครแบ

ความเงียบเข้าปกคลุมฉู่จือจิ้นเป็นฝ่ายเอ่ยทำลายบรรยากาศกระอักกระอ่วนก่อน “กลับกันเถอะ ชิงหนิงก็น่าจะใกล้กลับมาแล้ว”กู้จินเหิงไม่ได้พูดอะไร เพียงเดินตามเธอกลับไปด้วยสีหน้าเย็นขรึมระหว่างทั้งสองห่างกันสองสามก้าว ตลอดทางไม่มีใครเอ่ยปากอีก……ในเวลาเดียวกันฉู่ฮั่วเปลี่ยนมาสวมชุดราตรีสำรองที่ตระกูลเซิ่งจัดเตรียมไว้ให้ เป็นเดรสยาวลากพื้นสีเขียวอ่อน ก่อนจะเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่ชุดสำรองที่เตรียมไว้กะทันหันย่อมไม่พอดีตัวเท่ากับชุดสั่งตัดเธอสูงเพียงร้อยหกสิบกว่า โครงร่างเล็ก รูปร่างค่อนข้างผอมบาง เดรสยาวลากพื้นตัวนี้จึงใหญ่เกินไปเมื่ออยู่บนตัวเธอ ส่วนที่ควรอวบอิ่มก็ไม่อาจเติมเต็มทรงชุดได้เลยตลอดทางกลับไปยังห้องโถง เธอต้องยกชายกระโปรงไว้ พร้อมกวาดตามองทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงอย่างร้อนรนวินาทีต่อมา แผ่นหลังของคนสองคนที่แทบทำให้เธอคลุ้มคลั่งก็ปรากฏเข้าสู่สายตากู้จินเหิงกับฉู่จือจิ้นเดินอยู่คนละด้านแม้ระหว่างทั้งสองจะห่างกันหนึ่งช่วงแขน และต่างฝ่ายต่างไม่ได้พูดคุยกันแต่เสื้อโค้ตที่พาดอยู่ตรงข้อพับแขนของกู้จินเหิงกลับดึงดูดความสนใจของฉู่ฮั่วตอนเธอจากไป เสื้อโค้ตตัวนั้น

“ฮือ...”ซินซินได้รับบาดเจ็บ เสียงร้องไห้อ่อนเยาว์พลันดังลั่นขึ้นทันทีหัวใจของฉู่จือจิ้นบีบรัด เธอรีบย่อตัวลงกอดซินซินไว้เพื่อตรวจดูตรงหน้าผากขาวเนียนของเด็กหญิงถลอกไปเล็กน้อย มีหยดเลือดผุดออกมาไม่หยุดเธอเงยหน้ามองแม่ซู ภายใต้ดวงตาที่แดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธและความห่างเหินที่ไม่อาจกดเอาไว้ได้ “คุณนายซู คุณจะล้ำเส้นเกินไปแล้วนะ!”เธอผิดหวังในตัวคนตระกูลซูอย่างถึงที่สุดมานานแล้ว เหตุผลที่ยังเรียกพวกเขาว่า “พ่อแม่” ก็เพียงเพราะเห็นแก่คนคนนั้น แต่ตอนนี้พวกเขาได้ทำลายเยื่อใยสุดท้ายที่เธอมีต่อตระกูลซูไปจนหมดสิ้นแล้วตรงทางเดินมีเพื่อนบ้านหลายคนออกมายืนดูเมื่อเห็นว่ามีคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่าย พ่อซูก็รู้สึกเสียหน้า จึงถลึงตามองฉู่จือจิ้นอย่างดุดัน ก่อนจะดึงแขนแม่ซูไว้ขณะที่กำลังจะลากตัวอีกฝ่ายจากไป ประตูลิฟต์ก็เปิดออก คนคนหนึ่งเดินออกมาจากด้านในเสื้อโค้ตแคชเมียร์ตัวยาวสีเบจอ่อน เสื้อคอเต่าสีดำ เสื้อผ้าทั้งชุดตัดเย็บอย่างประณีต ยิ่งขับให้รูปร่างของชายหนุ่มดูสูงสง่ากู้จินเหิงนั่นเองมือข้างหนึ่งของเขาล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง อีกข้างถือถุงกระดาษบรรจุภัณฑ์อย่างดีหนึ่งใบ ด้านหลังมี