Lahat ng Kabanata ng เมื่อดาราดับ ฝันก็สลาย: Kabanata 1 - Kabanata 10

กลับมาถึงห้องพักผู้ป่วย ซูอวี่อินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรหาบริษัทรับจัดฉากการตาย และสั่งเตรียมศพสองร่างปลายสายถามว่าเธอต้องการเมื่อไร ซูอวี่อินเปิดปฏิทิน มองวันที่ทำเครื่องหมายไว้ว่าเป็นวันเกิดของลูกชาย ก่อนเอ่ยเบา ๆ“อีกยี่สิบวัน วันที่ 19 เมษายน”เมื่อคืน เฟิงเยี่ยนหลี่รับปากไว้แล้วว่า ปีนี้จะจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดอายุครบห้าขวบให้เฟิงจื่อเยี่ยนในเมื่อเป็นแบบนั้น เธอก็จะพาลูกชาย “ตาย” ไปพร้อมกันในงานวันเกิดอันยิ่งใหญ่นั้น!หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ซูอวี่อินก็สงบสติอารมณ์และกลับมามีเหตุผลอีกครั้งจากนั้นเฟิงเยี่ยนหลี่ก็ไม่ปรากฏตัวอีกเขาเพียงส่งเลขามาแจ้งว่า กำลังติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านจักษุ เพื่อดูว่ายังมีโอกาสทำให้เฟิงจื่อเยี่ยนกลับมามองเห็นได้อีกหรือไม่สองแม่ลูกต่างรู้ดีว่านั่นก็เป็นเพียงคำโกหกครั้งใหม่ของเขาเพราะความจริงแล้ว เขาเฝ้าอยู่ที่ห้องพักผู้ป่วยของหลีซุ่ยมาตลอด ไม่เคยห่างไปแม้แต่ก้าวเดียววันออกจากโรงพยาบาล หลังซูอวี่อินจัดการเอกสารเรียบร้อย เฟิงเยี่ยนหลี่กลับมาหาอย่างผิดวิสัยเขาถือช่อดอกไม้กับรถแข่งของเล่นมาด้วย บอกว่าเป็นของขวัญให้ทั้งแม่และลูกเขาคิดว่า

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาราวไร้ความรู้สึกของเขา หัวใจของซูอวี่อินก็เหมือนร่วงดิ่งลงสู่ก้นเหวเธอกอดลูกชายไว้แน่น มองพ่อบ้านหยิบแส้ออกมาคลี่ ก่อนฟาดลงมาอย่างแรง“อย่านะ!”ร่างของเธอสั่นสะท้าน ก่อนโค้งตัวใช้ร่างกายรับแส้แทนลูกเสียงแส้แหวกอากาศดังก้องไม่หยุดไปทั่ววิลล่า ซูอวี่อินเจ็บจนทั้งร่างเกร็งกระตุก แต่ไม่กล้าขยับถอยแม้แต่น้อยเสื้อผ้าถูกฟาดจนขาดวิ่น รอยแผลเลือดเป็นทาง ๆ ปรากฏทั่วร่าง ดูน่าสยดสยองเธอกัดริมฝีปากแน่นจนรสคาวเลือดแผ่ซ่านอยู่ในลำคอ ก่อนเสียงครวญอันเจ็บปวดจะเล็ดลอดออกมาเลือดหยดลงบนพื้นทีละหยด สติของเธอค่อย ๆ เลือนรางลงเมื่อแส้ครั้งสุดท้ายฟาดลงมา พลังทั้งกายและใจของเธอก็หมดสิ้น ก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้นก่อนจะหมดสติไปจริง ๆ ภาพสุดท้ายที่เห็นคือแผ่นหลังของเฟิงเยี่ยนหลี่ที่อุ้มเซียวเซียวไว้ พร้อมจูงมือหลีซุ่ยเดินจากไป...ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ซูอวี่อินลืมตาขึ้น ก็เห็นเพดานโค้งสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลเมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหมดสติได้ เธอก็สะดุ้งตื่นเต็มตา รีบคว้ามือพยาบาลไว้“พยาบาลคะ ลูกชายฉันล่ะ? เขาอยู่ไหน? เขาเป็นอะไรหรือเปล่า?”“ลูกชายคุณไม่เป็นอะไรค่ะ แค่ช่ว

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที ลำคอของซูอวี่อินเจ็บปวดจนไม่อาจเปล่งเสียงได้ สติของเธอค่อย ๆ พร่าเลือนลงเรื่อย ๆเธอทรมานจนถึงขีดสุด ความอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง น้ำตาค่อย ๆ เหือดแห้งเธออยากหนีออกไปจากที่นี่แทบขาดใจ อยากรู้ว่าช่วงนี้เฟิงจื่อเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้าง แต่กลับทำได้เพียงถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดมิดไร้แสง ทนทุกข์ทรมานอยู่เช่นนั้นไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ซูอวี่อินก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงฝีเท้าพ่อบ้านเปิดประตูห้องใต้ดิน เธอรีบพุ่งเข้าไปหาราวกับเห็นผู้มาโปรด น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความไร้ที่พึ่งและหวาดหวั่น“จื่อเยี่ยนล่ะ? ช่วงนี้เขาเป็นยังไงบ้าง? มีใครรังแกหรือทำให้เขาบาดเจ็บไหม? เขาคิดถึงฉันจนร้องไห้ไม่หยุดใช่ไหม...”เมื่อเห็นใบหน้าที่ซูบซีดจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ของเธอ แววตาของพ่อบ้านก็ฉายแววสงสาร เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก“คุณนาย... คุณก็รู้ว่าคุณผู้ชายงานยุ่งมาก คุณชายน้อยเลยอยู่ในความดูแลของคุณหลี ภายนอกเธอทำทุกอย่างจนไม่มีใครจับผิดได้ แต่คุณชายน้อยตระกูลหลีมักอาศัยการเล่นหยอกล้อเป็นข้ออ้างเพื่อรังแกคุณชายน้อยอยู่บ่อย ๆ หลายวันที่ผ่

หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ไม่นานก็ถึงวันเกิดของเฟิงจื่อเยี่ยนซูอวี่อินตื่นแต่เช้า แต่งหน้าให้ตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ลูกชาย แล้วเข้าครัวทำบะหมี่อายุยืนหนึ่งชามเฟิงจื่อเยี่ยนกินจนหมดอย่างมีความสุข ก่อนจะเป็นฝ่ายยื่นมือมาจับมือแม่ไว้“แม่ครับ หลังจากเราไปจากที่นี่วันนี้ เราจะไม่ต้องกลับมาอีกแล้วใช่ไหม?”ซูอวี่อินจูงมือลูกชาย ค่อย ๆ เดินออกจากวิลล่าหลังนี้ทีละก้าว น้ำเสียงของเธอไม่มีความอาลัยหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย“ใช่ เราจะมีบ้านหลังใหม่ และแม่จะอยู่เคียงข้างลูกตลอดไป”งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้จัดขึ้นบนเรือสำราญซูอวี่อินอุ้มลูกชายขึ้นเรือ สายลมทะเลที่พัดมาปะทะทำให้เส้นผมของทั้งคู่ปลิวกระเซิงเธอมองผืนน้ำสีครามที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา พลางนึกถึงตอนที่เฟิงจื่อเยี่ยนยังมองเห็น เขาชอบมาเล่นที่ทะเลที่สุดเขาเคยอิจฉาเด็กวัยเดียวกันที่มีพ่อคอยอยู่ข้าง ๆ พากันเก็บเปลือกหอย เล่นทราย และว่ายน้ำด้วยกันแต่เขาเป็นเด็กที่รู้ความมาตลอด ไม่เคยร้องไห้หรืออาละวาด ซ้ำยังเป็นฝ่ายปลอบซูอวี่อินที่รู้สึกปวดใจเสียเอง“พวกเขามีพ่อเล่นด้วยก็จริง แต่ผมมีแม่ที่ดีที่สุดในโลกอยู่ด้วย ผมมีความสุข

หลีซุ่ยยืนอยู่ริมดาดฟ้า หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงมือทั้งสองข้างสั่นไม่หยุด ห้อยอยู่ข้างลำตัว ควบคุมอาการสั่นนั้นไว้ไม่ได้เลยสายลมทะเลพัดจนผมหยิกที่เธอตั้งใจจัดแต่งมาอย่างดีปลิวกระเซิง เครื่องสำอางบนใบหน้าก็เลอะเลือนเพราะทั้งความโกรธและความหวาดกลัวเธอรีบกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้จากนั้นจึงฝืนตั้งสติ ยกมือขึ้นจัดผมให้เข้าที่กล้องวงจรปิดบนดาดฟ้ากะพริบแสงสีแดงจาง ๆ แต่เธอไม่ทันสังเกตเห็นเลยหรือจะพูดให้ถูกก็คือ ตอนนี้เธอไม่มีสติหลงเหลือพอจะครุ่นคิดถึงรายละเอียดเหล่านั้นแล้วเมื่อเธอกลับเข้าไปด้านในเรือ เฟิงเยี่ยนหลี่ยังคงเล่นอยู่กับเซียวเซียว“คุณแม่ เมื่อกี้แม่ไปไหนมาเหรอ?”พอเห็นเธอกลับมา เซียวเซียวก็รีบวิ่งเข้ามาถามด้วยความตื่นเต้น“ไม่มีอะไร แค่ออกไปเดินเล่นนิดหน่อย”เธอกอดเซียวเซียวไว้ แล้วฝืนทำตัวเป็นปกติพลางถามว่า “เมื่อกี้เล่นกับคุณอาเฟิงสนุกไหม?”“สนุกครับ คุณอายังบอกด้วยว่ากลับไปแล้วจะให้โมเดลเรือผมอีกลำ!”“คุณแม่ พอลงจากเรือแล้ว พวกเราไปซื้อกันเลยดีไหม?”เมื่อเห็นหลีซุ่ยกับเซียวเซียวหยอกล้อกัน ไม่รู้ทำไมเฟิงเยี