บทที่ 8

หลังจัดการทุกอย่างเรียบร้อย ไม่นานก็ถึงวันเกิดของเฟิงจื่อเยี่ยน

ซูอวี่อินตื่นแต่เช้า แต่งหน้าให้ตัวเอง เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ให้ลูกชาย แล้วเข้าครัวทำบะหมี่อายุยืนหนึ่งชาม

เฟิงจื่อเยี่ยนกินจนหมดอย่างมีความสุข ก่อนจะเป็นฝ่ายยื่นมือมาจับมือแม่ไว้

“แม่ครับ หลังจากเราไปจากที่นี่วันนี้ เราจะไม่ต้องกลับมาอีกแล้วใช่ไหม?”

ซูอวี่อินจูงมือลูกชาย ค่อย ๆ เดินออกจากวิลล่าหลังนี้ทีละก้าว น้ำเสียงของเธอไม่มีความอาลัยหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย

“ใช่ เราจะมีบ้านหลังใหม่ และแม่จะอยู่เคียงข้างลูกตลอดไป”

งานเลี้ยงวันเกิดครั้งนี้จัดขึ้นบนเรือสำราญ

ซูอวี่อินอุ้มลูกชายขึ้นเรือ สายลมทะเลที่พัดมาปะทะทำให้เส้นผมของทั้งคู่ปลิวกระเซิง

เธอมองผืนน้ำสีครามที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา พลางนึกถึงตอนที่เฟิงจื่อเยี่ยนยังมองเห็น เขาชอบมาเล่นที่ทะเลที่สุด

เขาเคยอิจฉาเด็กวัยเดียวกันที่มีพ่อคอยอยู่ข้าง ๆ พากันเก็บเปลือกหอย เล่นทราย และว่ายน้ำด้วยกัน

แต่เขาเป็นเด็กที่รู้ความมาตลอด ไม่เคยร้องไห้หรืออาละวาด ซ้ำยังเป็นฝ่ายปลอบซูอวี่อินที่รู้สึกปวดใจเสียเอง

“พวกเขามีพ่อเล่นด้วยก็จริง แต่ผมมีแม่ที่ดีที่สุดในโลกอยู่ด้วย ผมมีความสุขกว่าพวกเขาตั้งร้อยเท่า!”

เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต แววตาของซูอวี่อินก็ไหววูบ ก่อนจะหันหลังเดินเข้าไปในห้องจัดเลี้ยง

เพราะเป็นคำเชิญจากเฟิงเยี่ยนหลี่ ผู้ที่ได้รับการ์ดเชิญจึงมาร่วมงานกันเกือบครบทุกคน

แขกเหรื่อมารวมตัวกันพร้อมหน้า ต่างยกแก้วเฉลิมฉลอง เมื่อเห็นสองแม่ลูกปรากฏตัว พวกเขาก็เพียงพยักหน้าทักทาย แต่ไม่มีใครเอ่ยพูดอะไรไปมากกว่านั้น

การที่ซูอวี่อินและเฟิงจื่อเยี่ยนไม่ได้รับความรักหรือความเอ็นดูจากเฟิงเยี่ยนหลี่ เป็นความลับที่เปิดเผยในแวดวงนี้มานานแล้ว

เธอเองก็รู้เช่นกันว่า คนเหล่านี้ไม่ได้มาร่วมฉลองวันเกิดด้วยความจริงใจ เพียงเห็นแก่หน้าเฟิงเยี่ยนหลี่ และต้องการอาศัยโอกาสนี้เข้าหาเพื่อสานสัมพันธ์กับเขาเท่านั้น

ดังนั้น เมื่อต้องเผชิญกับการเมินเฉยและการปฏิบัติอย่างเย็นชาจากคนกลุ่มนี้ ภายในใจของเธอจึงสงบนิ่งอย่างยิ่ง

ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง แต่เฟิงเยี่ยนหลี่ก็ยังไม่ปรากฏตัวเสียที บรรยากาศภายในห้องจัดเลี้ยงจึงยิ่งอึดอัดและเต็มไปด้วยความกระสับกระส่าย

หลายคนเริ่มหมดความอดทน ต่างพากันเข้ามาถามซูอวี่อินว่าเฟิงเยี่ยนหลี่จะมาเมื่อไร

“เขาคงติดธุระ อีกสักพักน่าจะมาค่ะ”

แต่จนกระทั่งสองทุ่ม งานเลี้ยงวันเกิดใกล้จะจบลงแล้ว ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเฟิงเยี่ยนหลี่

แขกเหรื่อพากันอัดอั้นด้วยความไม่พอใจ และไม่อยากเสียเวลารอต่ออีก ต่างทยอยออกจากงานเป็นกลุ่มเล็ก ๆ พร้อมเสียงซุบซิบนินทา

“ฉันรู้อยู่แล้วว่าวันนี้ต้องเสียเที่ยว คุณเฟิงไม่สนใจลูกชายคนนี้อยู่แล้ว จะมาร่วมงานได้ยังไง เสียเวลาฉันไปทั้งคืน!”

“ไม่ได้ยินเหรอ? ช่วงนี้คุณเฟิงเอาแต่ไปอยู่กับคุณหลี จะยังจำลูกพิการที่บ้านได้ยังไง แค่เห็นสองแม่ลูกคู่นี้ก็หงุดหงิดใจแล้ว จะยังฉลองวันเกิดอะไรอีก!”

“นั่นน่ะสิ คนหนึ่งก็เด็กสาวบ้านจน อีกคนก็ตาบอด ฉันว่าอีกไม่นานสองแม่ลูกคู่นี้ต้องถูกไล่ออกจากบ้านแน่ ตำแหน่งคุณนายเฟิง สุดท้ายก็ต้องตกเป็นของคุณหลี!”

ตลอดหลายปีที่แต่งงานมา ซูอวี่อินได้ยินคำเหน็บแนมถากถางเหล่านี้จนชินเสียแล้ว

เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เพียงยกมือขึ้นปิดหูลูกชายเอาไว้

เมื่อแขกกลับกันจนหมด เธอก็พาลูกชายเดินไปหยุดอยู่หน้าเค้ก ก่อนจะร้องเพลงวันเกิดให้เขาเบา ๆ

เฟิงจื่อเยี่ยนยิ้มพลางเป่าเทียนจนดับ กำลังจะอธิษฐาน ก็มีเสียงคุ้นเคยดังมาจากหน้าประตู

“ขอโทษนะ วันนี้เซียวเซียวมีประชุมผู้ปกครอง เยี่ยนหลี่เลยไปเป็นเพื่อนฉันที่โรงเรียน เราถึงได้กลับมาช้า คงไม่ได้มาสายจนพลาดงานเลี้ยงวันเกิดของจื่อเยี่ยนหรอกนะ?”

ซูอวี่อินหันกลับไปตามเสียง ก็เห็นเฟิงเยี่ยนหลี่จูงมือเซียวเซียวเดินเข้ามา

เธอมองใบหน้าของหลีซุ่ยที่เต็มไปด้วยความสมหวัง ก่อนจะหลุบตาลงแล้วตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยอย่างยิ่ง

“ไม่สายหรอก มาถึงก็ดีแล้ว”

เมื่อเห็นว่าวันนี้เธอไม่ได้บ่นหรือต่อว่า เฟิงเยี่ยนหลี่ก็หยิบของขวัญวันเกิดออกมายื่นให้ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าปกติมาก

“จื่อเยี่ยน สุขสันต์วันเกิดนะ”

นี่เป็นของขวัญวันเกิดชิ้นแรกที่เขามอบให้เฟิงจื่อเยี่ยนหลังจากลูกชายเกิดมา

แต่สองแม่ลูกกลับไม่มีใครยื่นมือไปรับ เฟิงเยี่ยนหลี่จึงชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเขาเปลี่ยนไปบางอย่าง

มือของเขาค้างอยู่กลางอากาศนานพักใหญ่ จนกระทั่งความอดทนใกล้หมดลง เซียวเซียวก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาชนของขวัญจนหล่นลงพื้น

เสียงดังปัง ประติมากรรมหินในกล่องกระแทกพื้นจนแตกละเอียดเป็นชิ้น ๆ

สายตาของเฟิงเยี่ยนหลี่หยุดนิ่งไปชั่วครู่ ขณะที่หลีซุ่ยรีบกล่าวขอโทษด้วยท่าทีเสแสร้ง

“โอ๊ย เซียวเซียว ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้อีกแล้ว ไปชนของขวัญของน้องจนพังหมดเลย! จื่อเยี่ยน ขอโทษนะจ๊ะ พรุ่งนี้น้าจะซื้อของขวัญชิ้นใหม่มาชดเชยให้ อย่าเสียใจไปเลยนะ”