บทที่ 6

เวลาค่อย ๆ ผ่านไปทีละนาทีทีละวินาที ลำคอของซูอวี่อินเจ็บปวดจนไม่อาจเปล่งเสียงได้ สติของเธอค่อย ๆ พร่าเลือนลงเรื่อย ๆ

เธอทรมานจนถึงขีดสุด ความอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรงแผ่ปกคลุมไปทั่วทั้งร่าง น้ำตาค่อย ๆ เหือดแห้ง

เธออยากหนีออกไปจากที่นี่แทบขาดใจ อยากรู้ว่าช่วงนี้เฟิงจื่อเยี่ยนเป็นอย่างไรบ้าง แต่กลับทำได้เพียงถูกขังอยู่ในห้องใต้ดินที่มืดมิดไร้แสง ทนทุกข์ทรมานอยู่เช่นนั้น

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร ซูอวี่อินก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงฝีเท้า

พ่อบ้านเปิดประตูห้องใต้ดิน เธอรีบพุ่งเข้าไปหาราวกับเห็นผู้มาโปรด น้ำเสียงแหบพร่าเต็มไปด้วยความไร้ที่พึ่งและหวาดหวั่น

“จื่อเยี่ยนล่ะ? ช่วงนี้เขาเป็นยังไงบ้าง? มีใครรังแกหรือทำให้เขาบาดเจ็บไหม? เขาคิดถึงฉันจนร้องไห้ไม่หยุดใช่ไหม...”

เมื่อเห็นใบหน้าที่ซูบซีดจนแทบจำเค้าเดิมไม่ได้ของเธอ แววตาของพ่อบ้านก็ฉายแววสงสาร เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปาก

“คุณนาย... คุณก็รู้ว่าคุณผู้ชายงานยุ่งมาก คุณชายน้อยเลยอยู่ในความดูแลของคุณหลี ภายนอกเธอทำทุกอย่างจนไม่มีใครจับผิดได้ แต่คุณชายน้อยตระกูลหลีมักอาศัยการเล่นหยอกล้อเป็นข้ออ้างเพื่อรังแกคุณชายน้อยอยู่บ่อย ๆ หลายวันที่ผ่านมา ตอนกินข้าวเขาถูกจงใจลวกจนบาดเจ็บ อยู่ในบ้านก็ถูกจงใจขัดขาจนล้มและมีแผลเต็มตัว ส่วนกลางคืนยังถูกขังไว้ที่ระเบียงให้ทนหนาวตลอดทั้งคืนอีก...”

เมื่อได้ยินว่าลูกชายถูกทรมานมาตลอดหลายวันที่ผ่านมา หัวใจของซูอวี่อินก็ราวกับกำลังหลั่งเลือด

เธอฝืนร่างกายที่อ่อนแรงลุกขึ้นจะออกไป แต่พ่อบ้านกลับขวางไว้

“คุณนาย วันนี้เป็นวันทัศนศึกษาฤดูใบไม้ผลิของโรงเรียนอนุบาล คุณหลีพาคุณชายหลีเซียวออกไป แล้วบังคับพาคุณชายน้อยไปด้วย พวกเราห้ามเท่าไรก็ไม่ฟัง ครึ่งชั่วโมงก่อนคุณหลีกลับมาถึงบ้าน แต่พวกเราไม่เห็นคุณชายน้อยกลับมาด้วย กลัวว่าจะเกิดเรื่อง เลยรีบมาแจ้งคุณ”

ข่าวนี้สำหรับซูอวี่อินในเวลานี้ ไม่ต่างจากฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ

หัวไหล่ของเธอสั่นสะท้านอย่างแรง ใบหน้าที่ซีดเผือดอยู่แล้วยิ่งไร้สีเลือดลงไปอีก

เธอทนไม่ไหวอีกต่อไป รีบพุ่งออกไปเพื่อตามหาเฟิงจื่อเยี่ยน

ทันทีที่มาถึงห้องรับแขกและเห็นหลีซุ่ยนั่งอยู่บนโซฟา อารมณ์ของเธอก็พลันควบคุมไม่อยู่ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธแค้น

“คุณเอาลูกฉันไปทิ้งไว้ที่ไหน!”

หลีซุ่ยเหลือบมองเธอแวบหนึ่ง ก่อนตอบอย่างไม่ใส่ใจ

“ลูกคุณวิ่งซนตอนทัศนศึกษาแล้วก็หายตัวไป เซียวเซียวข้อเท้าแพลง ฉันรีบกลับมารักษาเขา ก็เลยไม่ได้สนใจว่าลูกคุณไปอยู่ที่ไหน ถ้าเป็นห่วงเขานัก ก็คุกเข่าก้มกราบฉันสามสิบครั้งสิ ถ้าฉันอารมณ์ดี จะบอกว่าเขากำลังเดินเตร่อยู่บนภูเขาลูกไหน”

เมื่อเห็นแววตากระหยิ่มใจของอีกฝ่าย ซูอวี่อินก็เข้าใจทันทีว่าหลีซุ่ยจงใจทำให้เธออับอาย

แต่เพียงคิดว่าลูกชายวัยห้าขวบของเธอมองไม่เห็น ทั้งยังถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังบนภูเขา เธอก็ร้อนใจราวกับถูกไฟเผา จนไม่อาจสนใจศักดิ์ศรีหรือหน้าตาของตนได้อีก

ดังนั้นซูอวี่อินจึงไม่ลังเลแม้แต่น้อย คุกเข่าลงตรงหน้าหลีซุ่ย แล้วก้มศีรษะโขกพื้นอย่างแรง น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำวิงวอน

“ฉันกราบ... ฉันกราบ... ได้โปรดบอกฉันที จื่อเยี่ยนอยู่ที่ไหนกันแน่!”

เมื่อเห็นสภาพน่าเวทนาของเธอที่ยอมวิงวอนอย่างต่ำต้อยและโขกศีรษะจนเลือดอาบ หลีซุ่ยก็พอใจอย่างยิ่ง ก่อนบอกพิกัดให้เธอ

ซูอวี่อินพยุงตัวลุกขึ้นอย่างโซเซ ก่อนวิ่งพรวดออกไปโบกรถ

ตอนที่เธอไปถึงก็เป็นช่วงพลบค่ำแล้ว ฤดูใบไม้ผลิทำให้หญ้าขึ้นรกและป่าทึบ เธอเดินตามหาเฟิงจื่อเยี่ยนอยู่เพียงลำพังบนภูเขา

ตลอดทางเธอล้มไม่รู้กี่ครั้ง ร่างทั้งร่างเจ็บปวดราวกับจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

แต่เธอไม่กล้าผ่อนแรงแม้แต่น้อย ฝืนทนความเจ็บออกค้นหาไปทั่ว พร้อมตะโกนเรียกชื่อลูกชายจนเสียงแหบแห้ง

ฟ้ายิ่งมืดลง ความหวาดกลัวและความสิ้นหวังในใจก็ยิ่งทวีขึ้น

กระทั่งตอนที่เธอแทบจะหมดแรงแล้ว ในที่สุดก็ได้ยินเสียงร้องไห้และตามไปจนพบเฟิงจื่อเยี่ยน

เขานั่งอยู่ริมหน้าผา ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าวก็เป็นหุบเขาลึกหลายร้อยเมตร และอาจพลัดตกลงไปเสียชีวิตได้ทุกเมื่อ

เมื่อเห็นภาพนั้น หัวใจของซูอวี่อินแทบหยุดเต้น

เธอเกร็งทุกเส้นประสาท รีบอุ้มลูกชายออกมายังจุดที่ปลอดภัย เหงื่อชุ่มไปทั่วทั้งตัว

เฟิงจื่อเยี่ยนร้องไห้จนหน้าแดงก่ำ “ฮือ... แม่ ผมรู้อยู่แล้วว่าแม่ต้องมาช่วยผม ผมไม่อยากแยกจากแม่อีกแล้ว แม่จะพาผมไปเมื่อไรครับ?”