บทที่ 5

เมื่อเหล่าบอดี้การ์ดได้ยินคำสั่ง ก็รีบตรงเข้ามากระชากซูอวี่อินให้ลุกขึ้น แล้วจับเธอกดติดกับกำแพงทันที

เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยความคับแค้นและความเจ็บปวดจ้องมองเฟิงเยี่ยนหลี่ ก่อนพยายามแก้ต่างอย่างแทบเสียสติ

“เขาฉวยโอกาสตอนฉันไม่อยู่ เอาเข็มสายน้ำเกลือแทงจื่อเยี่ยน ฉันถึงได้ตีเขา! คุณดูแผลที่มือลูกชายคุณสิ...”

เพียะ! เสียงตบดังสนั่น ตัดคำพูดของซูอวี่อินลงทันที

ความเจ็บแล่นวาบเข้ามา ครึ่งหน้าของเธอบวมแดงในพริบตา เลือดซึมออกจากมุมปาก

บอดี้การ์ดลงมือเต็มแรง ก่อนจะตบซ้ำลงบนแก้มซ้ายของเธออย่างโหดเหี้ยม

ตบแล้วตบเล่า ความปวดแสบร้อนถาโถมราวคลื่น กระชากเส้นประสาทของเธอ

เมื่อบอดี้การ์ดตบเสร็จและปล่อยมือ ซูอวี่อินก็เห็นดาวพร่างพราย ก่อนทรุดฮวบลงกับพื้น

เธอเจ็บจนแทบหายใจไม่ออก แต่ก็ยังฝืนคลานไปหาลูกชายที่ตกใจจนร้องไห้โฮ กุมมือเล็ก ๆ ของเขาไว้แน่น ก่อนฝืนเปล่งเสียงแหบแตกพร่าออกมาจากลำคอ

“จื่อเยี่ยน...ไม่ต้องกลัวนะ แม่...แม่จะปกป้องลูกเอง”

เฟิงเยี่ยนหลี่ยืนมองทุกอย่างด้วยสีหน้าเฉยชา แต่เมื่อหันไปมองหลีซุ่ย แววตาของเขาก็อ่อนโยนลงทันที

เขายกมือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าของเธอเบา ๆ ก่อนก้มลงอุ้มเซียวเซียวที่ยังสะอื้นไม่หยุด แล้วปลอบอย่างอ่อนโยน

“ไม่ต้องกลัวนะ ซุ่ยซุ่ย มีผมอยู่ จะไม่มีใครทำให้พวกคุณต้องได้รับความไม่เป็นธรรมอีก”

หลีซุ่ยคล้องแขนเขา ก้มมองซูอวี่อิน พร้อมแสร้งทำสีหน้าสงสาร

“ฉันกับเซียวเซียวจะโดนรังแกบ้างก็ไม่เป็นไรหรอก แต่จื่อเยี่ยนยังเด็ก แถมยังตาบอดแล้ว เดิมทีก็น่าสงสารมากพออยู่แล้ว ซูอวี่อินกลับไม่ยอมอบรมเขาให้ดี ฉันในฐานะคนเป็นแม่ เห็นแล้วก็อดสงสารเด็กไม่ได้ เยี่ยนหลี่ คุณเป็นพ่อแท้ ๆ ของเขา ก็ควรพูดกับเธอให้ดี คนเป็นพ่อแม่ต้องรู้จักระวังคำพูดและการกระทำ อย่าเป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้ลูก”

เมื่อได้ยินคำพูดของเธอ ประกอบกับนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นตลอดช่วงที่ผ่านมา แววตาของเฟิงเยี่ยนหลี่ก็พลันคมกริบขึ้น

เขาจ้องซูอวี่อินที่กอดลูกชายไว้ไม่ยอมปล่อย ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ซุ่ยซุ่ยพูดถูก มีแม่แบบคุณ ชีวิตของจื่อเยี่ยนคงถูกทำลายทั้งชีวิต ในเมื่อคุณทำหน้าที่แม่ไม่ได้ ต่อไปก็อยู่ห่างจากจื่อเยี่ยนไว้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จื่อเยี่ยนจะอยู่ในการดูแลของผม ส่วนคุณไปอยู่ในห้องใต้ดิน สำนึกผิดให้ดี เมื่อไหร่รู้ว่าตัวเองผิด ผมค่อยปล่อยคุณออกมา”

พูดจบ เฟิงเยี่ยนหลี่ก็สั่งให้บอดี้การ์ดเข้าไปอุ้มเฟิงจื่อเยี่ยน เตรียมพาตัวเขาออกไป

เมื่อได้ยินเรื่องนี้ สมองที่มึนงงของซูอวี่อินก็ได้สติขึ้นมาทันที

เธอเบิกดวงตาที่แดงก่ำ พยายามกอดลูกชายไว้สุดชีวิต

อารมณ์ของเธอแทบจะพังทลาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเด็ดเดี่ยว

“ไม่มีใครพรากจื่อเยี่ยนไปจากฉันได้ เขาเป็นลูกของฉัน! คุณไม่เคยยอมให้เขาเรียกคุณว่าพ่อ เขาเองก็ไม่ยอมรับว่าคุณเป็นพ่อ คุณมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนเขา! คุณไม่มีสิทธิ์พาเขาไป!”

คำกล่าวหาของเธอทำให้สีหน้าของเฟิงเยี่ยนหลี่ยิ่งบิดเบี้ยว ความโกรธก็ยิ่งลุกโชน

“เขาแซ่เฟิง เลือดครึ่งหนึ่งในตัวก็มาจากผม แล้วผมจะไม่มีสิทธิ์สั่งสอนเขาได้ยังไง? ซูอวี่อิน ผมว่าคุณคงถูกความอิจฉาครอบงำจนเสียสติไปแล้ว!”

เขาตวาดไปพลาง ส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดออกแรงมากขึ้น

ระหว่างที่ทั้งสองฝ่ายยื้อยุดกัน ซูอวี่อินรู้สึกว่ามือของตัวเองแทบจะหัก ร่างกายเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำเขียวม่วง

เมื่อเห็นว่าแม้ต้องตายเธอก็ไม่ยอมปล่อยมือ บอดี้การ์ดหลายคนจึงสบตากัน ก่อนเปลี่ยนไปดึงเฟิงจื่อเยี่ยนแทน

เด็กน้อยมองไม่เห็นอะไร ได้แต่ร้องไห้ตะโกนว่าไม่อยากจากแม่ ยกแขนเล็ก ๆ ขึ้นพยายามขัดขืน

แต่แรงของเด็กคนหนึ่งจะไปสู้ผู้ใหญ่หลายคนได้อย่างไร สุดท้ายก็ถูกคว้าตัวยกขึ้น

เมื่อเห็นลูกชายถูกพาตัวไปต่อหน้าต่อตา หัวใจของซูอวี่อินก็เหมือนถูกกรีดเฉือนทีละนิด เจ็บปวดจนแทบขาดใจ

น้ำตาไหลทะลักออกมา หยดลงบนบาดแผลที่เต็มไปด้วยเลือดเนื้อของเธอ ขณะร้องอ้อนวอนไม่หยุด

“ฉันผิดแล้ว...ฉันรู้ว่าฉันผิดแล้ว ขอร้องเถอะ คืนจื่อเยี่ยนให้ฉัน เขาคือชีวิตของฉัน ฉันอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา ฉันขอร้อง...”

ไม่ว่าหล่อนจะอ้อนวอนเพียงใด เฟิงเยี่ยนหลี่ก็ไม่ใจอ่อน เขาไม่แม้แต่จะชายตามองเธอสักครั้ง ก่อนพาเฟิงจื่อเยี่ยนที่ร้องไห้ไม่หยุดออกไป

ส่วนบอดี้การ์ดก็ลากซูอวี่อินที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมขึ้นรถ พากลับบ้าน แล้วขังเธอไว้ในห้องใต้ดิน

เธอมองประตูที่ค่อย ๆ ถูกล็อกลงช้า ๆ ก่อนกอดตัวเองไว้แน่น แต่ในอ้อมแขนกลับว่างเปล่า

เหลือเพียงเสียงร้องคร่ำครวญที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความโศกเศร้า ก้องสะท้อนอยู่ในความมืดอันไร้จุดสิ้นสุด

ดังก้องอยู่นานไม่ยอมหยุด