บทที่ 4

เมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นชาราวไร้ความรู้สึกของเขา หัวใจของซูอวี่อินก็เหมือนร่วงดิ่งลงสู่ก้นเหว

เธอกอดลูกชายไว้แน่น มองพ่อบ้านหยิบแส้ออกมาคลี่ ก่อนฟาดลงมาอย่างแรง

“อย่านะ!”

ร่างของเธอสั่นสะท้าน ก่อนโค้งตัวใช้ร่างกายรับแส้แทนลูก

เสียงแส้แหวกอากาศดังก้องไม่หยุดไปทั่ววิลล่า ซูอวี่อินเจ็บจนทั้งร่างเกร็งกระตุก แต่ไม่กล้าขยับถอยแม้แต่น้อย

เสื้อผ้าถูกฟาดจนขาดวิ่น รอยแผลเลือดเป็นทาง ๆ ปรากฏทั่วร่าง ดูน่าสยดสยอง

เธอกัดริมฝีปากแน่นจนรสคาวเลือดแผ่ซ่านอยู่ในลำคอ ก่อนเสียงครวญอันเจ็บปวดจะเล็ดลอดออกมา

เลือดหยดลงบนพื้นทีละหยด สติของเธอค่อย ๆ เลือนรางลง

เมื่อแส้ครั้งสุดท้ายฟาดลงมา พลังทั้งกายและใจของเธอก็หมดสิ้น ก่อนจะล้มฟุบลงกับพื้น

ก่อนจะหมดสติไปจริง ๆ ภาพสุดท้ายที่เห็นคือแผ่นหลังของเฟิงเยี่ยนหลี่ที่อุ้มเซียวเซียวไว้ พร้อมจูงมือหลีซุ่ยเดินจากไป...

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ซูอวี่อินลืมตาขึ้น ก็เห็นเพดานโค้งสีขาวสะอาดของโรงพยาบาล

เมื่อนึกถึงเรื่องก่อนหมดสติได้ เธอก็สะดุ้งตื่นเต็มตา รีบคว้ามือพยาบาลไว้

“พยาบาลคะ ลูกชายฉันล่ะ? เขาอยู่ไหน? เขาเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“ลูกชายคุณไม่เป็นอะไรค่ะ แค่ช่วงนี้เหนื่อยมาก เลยยังพักผ่อนอยู่ ส่วนคุณมีบาดแผลเต็มตัว นอนพักให้เต็มที่ดีกว่านะคะ”

หลังฟังคำตอบของพยาบาล เธอก็ฝืนความเจ็บเดินไปหาลูกชาย ได้ยินเขาละเมอเรียกหาแม่ในยามหลับ หัวใจก็ปวดร้าวจนแทบทนไม่ไหว

เธอกุมมือเล็ก ๆ ของลูกไว้ในอุ้งมือ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“จื่อเยี่ยน เป็นเพราะแม่ปกป้องลูกได้ไม่ดีพอ ถึงทำให้ลูกต้องบาดเจ็บหนักขนาดนี้ แม่สัญญาว่าจากนี้ไป จะไม่มีวันยอมให้ใครทำร้ายลูกแบบนี้อีก แม่จะพาลูกไปจากที่นี่ให้ได้”

ยังพูดไม่ทันจบ เฟิงเยี่ยนหลี่ก็ผลักประตูเข้ามา มองเธอด้วยแววตาหม่นขรึม

“ไปจากที่นี่? คิดจะหย่าอีกแล้วเหรอ? จื่อเยี่ยนก็ตาบอดแล้ว แถมยังเล็กขนาดนี้ เห็นแก่เขา คุณช่วยทำตัวสงบเสงี่ยมและเลิกก่อเรื่องเสียทีได้ไหม”

คำพูดที่ทำราวกับว่าตัวเองถูกต้องทุกอย่างของเขา ทำให้ความโกรธในใจซูอวี่อินลุกโชน

เธอมองแผลบนหน้าผากของลูกชาย และดวงตาที่มองไม่เห็นอีกต่อไป รู้สึกว่าทุกอย่างช่างน่าขัน

เธอแทบอยากทิ้งทุกอย่างแล้วเค้นถามเขาว่า ตัวการที่ทำให้เฟิงจื่อเยี่ยนตกอยู่ในสภาพเช่นทุกวันนี้ แท้จริงแล้วคือใครกันแน่!

แต่คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปาก กลับถูกเธอฝืนกลืนลงไป

เพราะเธอรู้ดีว่า หากเขารู้ว่าพวกเธอสองแม่ลูกรู้ความจริงแล้ว เขาจะไม่มีวันปล่อยให้พวกเธอจากไปง่าย ๆ

ตราบใดที่หลีซุ่ยยังอยู่ เธอกับเฟิงจื่อเยี่ยนก็จะถูกกดขี่ต่อไป ไม่มีวันได้ลืมตาอ้าปาก

ดังนั้น เพื่ออนาคตของลูกชาย ซูอวี่อินจึงทำได้เพียงอดกลั้นความโกรธเอาไว้

“ฉันรู้ดีว่าตอนนี้จื่อเยี่ยนต้องการอะไรที่สุด ฉันก็ไม่ได้คิดจะหย่า”

ส่วนประโยคที่เหลือว่า “แต่กำลังคิดจะทำให้คุณกลายเป็นพ่อม่ายที่สูญเสียลูก” เธอไม่ได้พูดออกมา

เฟิงเยี่ยนหลี่เองก็ไม่ได้คิดอะไรมาก พอเห็นผ้าพันแผลที่เปื้อนเลือดบนตัวเธอ น้ำเสียงก็ค่อย ๆ อ่อนลง

“รู้ก็ดีแล้ว ในเมื่อผมรับปากว่าจะดูแลพวกคุณสองแม่ลูกไปตลอดชีวิต ก็ไม่มีวันผิดคำพูด”

ซูอวี่อินรู้ดีว่า ไม่ว่าจะอธิบายมากแค่ไหน เขาก็เลือกเข้าข้างหลีซุ่ยกับเซียวเซียวอยู่ดี

ดังนั้น เธอจึงปล่อยให้คำพูดของเขาเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา ไม่ตอบสักคำ

เฟิงเยี่ยนหลี่คิดว่าเธอรับฟังแล้ว จึงวางยาที่ถือมาไว้ ก่อนหันหลังเดินออกไป

“ยาพวกนี้ใช้รักษาแผลภายนอก อย่าลืมทาให้จื่อเยี่ยนทุกวัน จะได้ไม่ทิ้งรอยแผลเป็น”

หลังจากมองเขาเดินจากไป รอยยิ้มขื่นขมอย่างยิ่งก็ค่อย ๆ ปรากฏบนใบหน้าของซูอวี่อิน

บาดแผลบนร่างกายยังค่อย ๆ ตกสะเก็ดและหายได้ แล้วบาดแผลในใจล่ะ?

เพราะชีวิตของเฟิงจื่อเยี่ยนที่ถูกเปลี่ยนไปเพราะสูญเสียการมองเห็น จะใช้อะไรชดเชยได้?

ไม่มีใครตอบคำถามเหล่านี้ได้

หลายวันต่อมา เฟิงเยี่ยนหลี่ก็ไม่เคยมาเยี่ยมอีกเลย

มีเพียงพยาบาลที่มาตรวจอาการ ซึ่งมักจะคุยเรื่องซุบซิบในโรงพยาบาลอยู่เป็นระยะ

“ได้ยินว่าคนที่เหมาห้องผู้ป่วย VIP คือประธานเฟิงซื่อกรุ๊ป ลูกชายเขาหล่อใช่เล่น แต่ซนมาก ทุกวันเอาแต่เกาะพ่อ ทั้งให้เล่านิทาน ทั้งเล่นรถแข่ง กินข้าวก็ต้องป้อนทีละคำ พ่อเขาก็ตามใจทุกอย่าง”

“ส่วนแม่ของเด็กก็ทั้งสวยทั้งอ่อนโยน ไม่แปลกใจเลยที่มัดใจคุณเฟิงได้อยู่หมัด พวกคุณไม่เห็นเอง เธออยากกินขนมอะไร อยากได้สร้อยเส้นไหน แค่พูดคำเดียว คุณเฟิงก็หยิบกุญแจรถออกไปซื้อให้ทันที ตามใจสุด ๆ”

ซูอวี่อินฟังอยู่เงียบ ๆ โดยไม่รู้สึกหวั่นไหวแม้แต่น้อย

เธอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมให้เฟิงจื่อเยี่ยนที่กำลังหลับสนิท ก่อนเดินย่องออกจากห้องผู้ป่วยไปเอายา

เพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่อง เธอจึงวิ่งไปวิ่งกลับตลอดทาง จนแทบหายใจไม่ทัน

แต่เพิ่งเดินมาถึงหน้าห้อง ก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของลูกชายดังมาจากข้างใน

หัวใจของซูอวี่อินหล่นวูบ เธอผลักประตูเข้าไปอย่างแรง ก็เห็นเซียวเซียวยกเข็มสายน้ำเกลือขึ้น แทงมือของเฟิงจื่อเยี่ยนจนเลือดไหลอาบ

อารมณ์ของเธอพุ่งขึ้นจนขาดสติในชั่วพริบตา เธอพุ่งเข้าไปตบหน้าเซียวเซียวอย่างแรง ก่อนผลักเขากระเด็นออกไปทันที

จากนั้นเธอก็กอดเฟิงจื่อเยี่ยนไว้ในอ้อมแขน ค่อย ๆ เช็ดเลือดที่ไหลซึมออกจากมือของลูก ทั้งปวดใจทั้งรู้สึกผิด

เสียงร้องไห้ของเด็กดังไปทั่วทางเดิน ไม่นานก็เรียกให้เฟิงเยี่ยนหลี่กับหลีซุ่ยรีบตามมา

ทันทีที่เห็นพวกเขา เซียวเซียวก็เช็ดน้ำตาแล้วรีบวิ่งเข้าไปฟ้องก่อน

“คุณอาเฟิง แม่ครับ ผมกำลังเล่นเกมกับน้องจื่อเยี่ยนอยู่ คุณน้าซูเห็นแล้วไม่พูดอะไรสักคำ ก็ตบผมเลย!”

พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเฟิงเยี่ยนหลี่ก็พลันมืดครึ้ม สายตาที่มองซูอวี่อินก็มืดมนจนน่าหวาดหวั่น

เขาเรียกบอดี้การ์ดเข้ามาทันทีโดยไม่คิดแม้แต่น้อย น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็ง

“ครั้งก่อนผมเตือนคุณแล้ว ในเมื่อคุณไม่ยอมฟัง งั้นผมจะทำให้คุณจำขึ้นใจ! กล้าลงมือกับเด็กแรงขนาดนี้ งั้นก็รับคืนเป็นสิบเท่า!”