บทที่ 7

เมื่อได้ยินลูกชายร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางระบายความทุกข์ หัวใจของซูอวี่อินก็ปวดร้าวราวกับถูกบิดจนแทบแหลกสลาย

เธอกอดลูกชายที่ได้กลับคืนมาอีกครั้งไว้แน่น น้ำตาไหลอาบแก้มไม่ขาดสาย

“อีกไม่นานแล้ว จื่อเยี่ยน แม่จะพาลูกไปจากที่นี่ ไปอยู่ในที่ที่ไม่มีใครหาเราเจอ จะไม่มีใครทำร้ายลูกได้อีก”

หลังปลอบเฟิงจื่อเยี่ยนจนสงบลง ซูอวี่อินก็อุ้มเขาเดินไปตามทางภูเขาอยู่นานถึงสามชั่วโมง

ขาของเธอเต็มไปด้วยแผลพุพองแตกเลือด ร่างกายถูกใบหญ้าบาดจนเป็นรอยไปทั่ว หน้าผากที่แตกมีสะเก็ดเลือดเกาะเต็มไปหมด ดูราวกับว่าอีกเพียงครู่เดียวก็จะเป็นลมล้มลง

แต่ด้วยแรงใจอันมหาศาล เธอก็พาลูกชายกลับถึงบ้านได้

ทันทีที่ผลักประตูวิลล่าเข้าไป ซูอวี่อินก็เห็นเฟิงเยี่ยนหลี่กำลังนั่งกินข้าวกับแม่ลูกตระกูลหลี

เขาลงมือแกะกุ้ง ปรุงรส แล้วป้อนเนื้อกุ้งให้หลีซุ่ยด้วยตัวเอง ค่อย ๆ เขี่ยต้นหอม ขิง และกระเทียมออกจากอาหาร ก่อนจะกล่อมเซียวเซียวที่เลือกกินให้ยอมกินข้าว อีกทั้งยังไม่รังเกียจของว่างที่สองแม่ลูกกินเหลือแล้วส่งมาให้ เขายิ้มก่อนจะกินต่ออย่างเต็มใจ

ซูอวี่อินที่ทั้งเหนื่อยล้าและหิวจนแทบหมดแรง มองภาพคนทั้งสามที่สนิทราวกับเป็นครอบครัวเดียวกันอยู่ห่าง ๆ ดวงตาของเธอเย็นชาราวกับไร้ชีวิต

เธอไม่พูดอะไรสักคำ ตั้งใจจะกลับเข้าห้องเงียบ ๆ แต่เฟิงเยี่ยนหลี่กลับเรียกเธอไว้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ผมบอกแล้วไม่ใช่เหรอ ว่าต่อไปให้อยู่ห่างจากจื่อเยี่ยนหน่อย คุณพาเขาไปไหนมา ถึงได้สภาพแบบนี้!”

เมื่อได้ยินว่าเขากลับมาตำหนิเธอแทน ความอัดอั้นที่กดทับอยู่ในใจของซูอวี่อินมานานก็ระเบิดออกมาราวกับภูเขาไฟ

“บาดแผลพวกนี้ของจื่อเยี่ยน แล้วก็อุบัติเหตุทุกอย่างที่เขาเจอตลอดช่วงนี้ เป็นเพราะฉันหรือเพราะคุณกันแน่ คุณไม่รู้จริง ๆ เหรอ? เขามองไม่เห็นแล้ว แต่คุณยังปล่อยให้เซียวเซียวลวกเขา แถมยังทำให้เขาสะดุดล้ม! เขาถูกทิ้งไว้คนเดียวบนหน้าผา ไม่มีใครเหลียวแลเลย ถ้าฉันไม่ไปหา เขาคงไม่รอดถึงคืนนี้! คุณไม่เคยสนใจเลยว่าเขาเป็นยังไง แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรมาตำหนิฉัน!”

เมื่อได้ยินคำร้องไห้สะอึกสะอื้นของเธอ เฟิงเยี่ยนหลี่ก็ชะงักไปชั่วขณะ

เขามองบาดแผลใหม่ที่เพิ่มขึ้นตามตัวของเฟิงจื่อเยี่ยน ขมวดคิ้วน้อย ๆ กำลังจะพูด แต่หลีซุ่ยที่ทำหน้าราวกับถูกกลั่นแกล้งและน่าสงสารกลับรีบแทรกขึ้นมาก่อน

“เซียวเซียวอายุยังน้อย แถมซุกซน ทำอะไรไม่ค่อยระวัง ถึงทำให้จื่อเยี่ยนบาดเจ็บ แต่เขาไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ เขาแค่เห็นน้องอยู่คนเดียว เลยอยากทำให้น้องมีความสุข วันนี้ตอนทัศนศึกษา เขายังข้อเท้าแพลงเพราะจะไปเด็ดดอกไม้ให้จื่อเยี่ยนเลย ตอนนั้นฉันร้อนใจมาก เลยลืมจื่อเยี่ยนไปชั่วคราว...”

เพียงไม่กี่ประโยค เธอก็ปัดเรื่องทั้งหมดให้ผ่านไปอย่างง่ายดาย

และเฟิงเยี่ยนหลี่ก็ถูกคำพูดของเธอดึงความสนใจไปตามคาด เขาก้มลงตรวจดูอาการบาดเจ็บที่ขาของเซียวเซียว สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

“เซียวเซียวข้อเท้าแพลง ทำไมไม่บอกผมตั้งแต่แรก เจ็บมากไหม? ตอนนี้ยังปวดอยู่หรือเปล่า? ไปโรงพยาบาลกันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นผมไม่สบายใจ”

เขาพูดพลางอุ้มเด็กขึ้น แล้วรีบพาไปโรงพยาบาลทันที ราวกับเป็นห่วงจนแทบทนไม่ไหว

ซูอวี่อินมองแผ่นหลังของเขาที่กำลังรีบจากไป ก่อนจะก้มมองเฟิงจื่อเยี่ยนในอ้อมแขนที่ทั้งอ่อนล้าและเต็มไปด้วยบาดแผล จมูกของเธอก็พลันแสบขึ้นมา

เธอพยายามอดกลั้นความรู้สึกไว้ แล้วอุ้มลูกกลับเข้าห้องนอน ค่อย ๆ ทำแผลให้เขาอย่างทะนุถนอม

แม้แต่ในความฝัน เฟิงจื่อเยี่ยนก็ยังร้องไห้พลางเรียกหาแม่ไม่หยุด

ซูอวี่อินลูบหลังเขาเบา ๆ แววตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา ในใจเหลือเพียงความคิดเดียว

ขอให้เวลาเดินเร็วขึ้น เร็วกว่านี้อีก

เธอแค่อยากให้ทุกอย่างจบลงโดยเร็ว แล้วหายไปตลอดกาล

หลายวันต่อมา ทั้งเฟิงเยี่ยนหลี่และหลีซุ่ยก็ไม่กลับบ้าน

ซูอวี่อินไม่สนใจว่าพวกเขาไปไหน เธอดูแลลูกชายไปพร้อมกับเตรียมตัวจากไป

เธอแบ่งทรัพย์สินที่ได้รับจากการหย่าครั้งก่อนออกเป็นหลายส่วน แล้วทยอยบริจาคให้พื้นที่ภูเขาทุรกันดารที่ยากจน และโอนเงินส่วนหนึ่งเข้าบัญชีลับที่ไม่มีใครล่วงรู้ เพื่อใช้เป็นค่าใช้จ่ายสำหรับการใช้ชีวิตของแม่ลูกในอนาคต

นอกจากนี้ เธอยังถ่ายสำเนารายงานเวชระเบียนของเฟิงจื่อเยี่ยนเก็บไว้ทั้งหมด เพื่อใช้สำหรับการตรวจและรักษาในภายหน้า

รวมถึงข้อมูลและความเคลื่อนไหวบนโซเชียลมีเดียทั้งหมด ตลอดจนประวัติการโทรและการติดต่อสื่อสาร เธอก็ลบทิ้งจนหมด ไม่เหลือร่องรอยใด ๆ เลย