All Chapters of ร่านรักเริงใจ: Chapter 91 - Chapter 100

นัยน์ตาของหญิงสาวเจิดจ้าด้วยแววมุ่งมาด เมื่อนึกถึงพริ้ม และวิธีที่จะกำจัดพริ้ม เพื่อที่ตนจะได้หว่านเสน่ห์ให้ท่านชายพระองค์จริงมาสยบ และยอมนำองค์ตกสู่บ่วงเสน่หาไม่มีวันหรอกแม่พริ้มจ๋า ที่เธอจะได้ดีมีสุขเกินหน้าเกินตาฉัน จิตรามาสคนนี้แค่ฉันทนยอมให้ท่านหญิงประทานความเอ็นดูแก่เธอมากกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาก็มากไปแล้ว!ขณะจิตรามาสรอโอกาส หาจังหวะเหมาะๆ ทำร้ายหัวใจพริ้มอยู่นี้ พริ้มเองก็กำลังเกิดความทุกข์ใจครั้งใหญ่ เมื่อท่านหญิงทรงเรียกไปรับสั่งถามความสมัครใจ หากว่าภาติยะของท่านมีพระทัยโปรดจะเสกสมรสด้วยพริ้มปฏิเสธไม่ออก เพราะบุญคุณของท่านหญิงนั้นล้นเกล้าล้นกระหม่อม ชดใช้ตลอดชีวิตก็คงไม่หมดแต่ขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่าชีวิตกำลังมืดมน ถ้ารับปากยอมทำตามพระประสงค์ของท่านหญิง ซึ่งดูว่าจะทรงเต็มพระทัยรับเธอเป็นหลานสะใภ้พริ้มผู้สงบเสงี่ยมยอมรับกับตัวเองมาหลายวันแล้ว ว่าหัวใจของเธอได้ตกเป็นของนายเสือคนขับรถ คนสนิทของท่านชาย อย่างไม่อาจถอนใจกลับคืนมาได้แม้เธอจะไม่แสดงออก เพราะเสือเองก็ยังไม่เคยบอกว่าเขารักเธอ ถึงว่าการแสดงออกรวมถึงสายตาของเขาที่คอยมองเธอจะชัดแจ้งว่ามีความรู้สึกเช่นไรกับเธอ แต่พร

พริ้มไม่ใช่คนโง่ แต่ความที่เป็นคนสงบเสงี่ยมเรียบร้อยโดยพื้นฐาน ทำให้ได้แต่มองการกระทำที่นับวันจะพาตัวเองเข้าไปใกล้ชิดเสือของเพื่อนสาวอยู่เงียบๆจิตรามาสนั้นฉลาด รู้วิธีที่จะแยกเสือออกจากพริ้ม แม้เสือจะไม่เต็มใจเมื่อจิตรามาสบอกว่ามีธุระไปโน่นมานี่ และขอให้เสือช่วยขับรถให้ และโดยในฐานะที่เขาเป็นอยู่ทำให้ปฏิเสธไม่ได้เสือรู้เท่าทันเล่ห์มารยาของจิตรามาส มิใช่ไม่รู้ เพียงแต่เขาไม่รู้เท่านั้น ว่าจิตรามาสได้ล่วงรู้ความลับของเขา ที่มีคนรู้อยู่เพียงหนึ่งคนกับหนึ่งองค์ถึงอย่างนั้นเขาก็ระวังตัว เพราะออกจะรู้สึกว่า จิตรามาสตั้งใจอย่างยิ่งที่จะเข้าให้ถึงตัวเขา ขนาดว่าหลายต่อหลายครั้ง ที่ให้เขาเป็นธุระช่วยขับรถพาไปโน่นมานี่ เจ้าหล่อนแก่นกล้าถึงขั้นเข้ามาเคล้าคลึงกระโดดเข้ากอดจูบเขาดื้อๆ ก็ยังเคย แต่เขาก็ไม่ได้สะทกสะท้าน และยังเอ็ดเอาแรงๆ ขู่สำทับอีกด้วยว่า ขืนทำตัวแบบนี้ เขาจะฟ้องท่านหญิงเสือไม่รู้ว่าจิตรามาสกลัวในคำขู่ของเขาหรือไม่ แต่เขาก็ออกจะรู้สึกว่า หล่อนมองเขาด้วยแววตาชอบกลอยู่เขาไม่เสียเวลานานที่จะค้นหาคำตอบเกี่ยวกับสีหน้า แววตาของจิตรามาส เพราะในหัวใจของเขาเฝ้าคะนึงอยู่แต่นางเดียว คือพ

“แปลกพระทัยหรือคะ ที่หม่อมฉันรู้ความจริง” “เธอกำลังพูดบ้าอะไร?”“เลิกตีสีพระพักตร์เถอะเพคะ หม่อมฉันรู้แล้วว่าท่านชายองค์จริงน่ะคือนายเสือคนขับรถ ส่วนที่ใครๆ เข้าใจเพราะท่านมีพระประสงค์จะให้เข้าใจกันอย่างนั้น ว่าเป็นท่านชายศารทูล ความจริงแล้วเป็นสามัญชนธรรมดานี่เอง ชื่อจริงของเขาก็คือกสานต์”เสือนิ่งขึง “เธอต้องการอะไรจากฉัน จิตรามาส” เสือไม่ได้ยอมรับว่าที่จิตรามาสเข้าใจถูกหรือผิด แต่คำถามห้วนๆ น่าจะแปลว่าหญิงสาวเข้าใจได้ถูกต้องแล้วจิตรามาสยิ้มหวาน ใส่ความยั่วยวนเต็มพิกัด ขยับกายนวยนาดเข้าไปเกือบจะชิดร่างสูงล่ำสัน มีกางเกงในแบบมีขาเพียงตัวเดียวแทนชุดนอน เน้นทรวดทรงของชายชาญเด่นชัดจนทำให้เลือดในกายเธอฉีดพล่านรุนแรง“หม่อมฉันต้องการในสิ่งที่ผู้หญิงทุกคนต้องการเพคะ ความสนพระทัยจากท่านชายศารทูล แม้ไม่ได้เป็นหม่อมที่มีการยอมรับ เป็นเพียงหม่อมเล็กๆ หม่อมฉันก็พร้อมจะมอบกายถวายหัวใจ”มือนุ่มๆ ขาวเรียวลูบไล้ไปตามอกกว้างตึงเปลือยเปล่านูนแน่นด้วยมัดกล้ามชวนซบ อีกมือตวัดขึ้นโอบรอบลำคอแข็งแรงเสือ...หรือความจริงก็คือ ท่านชายศารทูล ทรงนิ่งขึง แต่จิตรามาสก็สังเกตเห็นว่าขนแขนของท่านชายรูปงามอย่า

ร่างบางถูกวางลงเตียงกว้าง เสื้อผ้าอาภรณ์ที่ปกปิดผิวเนียนละเอียดเปล่งปลั่งถูกปลดเปลื้องจนร่างอ้อนแอ้นอวบอัดในจุดที่ชวนน้ำลายสอเปลือยเปล่าพริ้มหน้าแดง อาจแดงทั้งตัวเมื่อสบนัยน์ตาเข้มจัดขัดเขิน ใจสั่น แข้งขาทอดยาวเหมือนจะสิ้นเรี่ยวแรงขยับเขยื้อน ทำได้แค่หนีบขาเรียวแนบติดกันแน่น มือแขนทั้งสองไขว้กุมบังปิดป้องเนินสาว เมื่อถูกมองสำรวจลงมาจากสายตาเป็นประกายเจิดจ้าด้วยอารมณ์ปรารถนาที่กำลังพุ่งโพลงอย่างยากจะระงับจนกว่าจะได้รับการปลดปล่อยท่านชายหนุ่ม“สวย...สวยเหลือเกินพริ้มจ๋า”นายเสือหายใจแรงมือหนาโอบอุ้มเนินนุ่มครัดเครียด ท้องนิ้วโป้งกับนิ้วชี้บี้คลึงยอดปทุมเครียดคัดเบาๆ ก่อนใบหน้าคมสันจะโน้มแนบลงชิดนวลเนื้อสาวกายอ้อนแอ้นแอ่นผวาทันทีที่ปลายลิ้นอุ่นสากตวัดไล้วนปลายถันสีชมพูข้างหนึ่งขณะอีกข้างถูกบดบี้“อูว...” พริ้มแทบไม่รู้ตัวว่าหลุดเสียงคราง เมื่อถูกริมฝีปากหยักได้รูปรวบดูดติ่งตูมกระทั่งมันสั่นระริกในอุ้งปากอุ่นเสือหายใจแรงหลังถอนปากจากเนินคู่ขึ้นมองกราดตลอดเรือนกายบางซ่อนรูปท่านชายที่ขอเป็นแค่นายเสือสำหรับภรรยายอดดวงใจ ใช้สายตาลูบโลมอกสวยตั้งชันงดงามราวกับปั้นอยู่อึดใจ จึงสัมผัสด้วย

ลืมความเจ็บ ความอึดอัด ที่ประสาททุกเส้นสายรับรู้คือความเสียวซ่านร่านร้อน อยากให้ร่างใหญ่โตขยับท่อนลำที่ปักคาเหมือนที่นิ้วยาวกระด้างสอดซุกแล้วถอยออกแล้วสอดกลับลงมาอีกราวกับว่าความต้องการของพริ้ม จะสื่อถึงเจ้าของลำรักที่ปักยึดพื้นที่เพื่อแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ สะโพกสอบเพรียวเริ่มขยับช้าๆ ในลักษณะหมุนวนให้ฐานลำยักษ์บดเบียดเสียดสีกับเนินนูนเป็นกระเปาะราวหลังเต่า“อ๊าาาา!” พริ้มเผลอคราง “เจ็บหรือคนดี” เสียงถามพร่า ร่างหนาหยุดการเคลื่อนไหว มือบางเกาะไหล่บึกบึนกดแน่นเมื่อตอบคำถามด้วยการส่ายหน้าปฏิเสธแทนคำพูดเนื่องจากความเขินอาย“ถ้าไม่เจ็บ...”เสื่อโหย่งร่างพาลำรักชุ่มน้ำหวานถอยห่างปลายทางที่ปักคาพริ้มผวาตามด้วยสัญชาตญาณ เมื่อรับรู้ถึงความว่างเปล่า แม้จะไม่มากเสือตวัดสะโพกให้ลำโตกลับคืนหลุมที่แน่นหนึบ สัมผัสในความยืดหยุ่นและตอดหนุบ “อูยยยสส” เขาคราง หน้าแดงก่ำเหยเกด้วยความซ่านเสียวถึงไขสันหลัง“จะ...เจ็บหรือคะ”เสียงถามหวานช่างไร้เดียงสา“เปล่าจ้ะ ไม่เจ็บแต่พี่เสียว” ท่านชายตอบตรง ทำเอาคนตั้งคำถามแทบจะอายม้วนถ้าเพียงแต่ร่างอ้อนแอ้นจะไม่ถูกปักตรึงไว้ด้วยเสาเอกแห่งบุรุษ ณ.