All Chapters of รักโคตรร้าย ของไต้ฝุ่น: Chapter 11 - Chapter 20

หลังจากค่อยๆ ลืมตาขึ้นช้าๆ เพดานห้องสีขาวสะอาดตาที่ดูสูงโปร่งกว่าปกติ คือสิ่งแรกที่ปรากฏในกรอบสายตา อากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นที่ฉันคุ้นเคยดี กลิ่นน้ำหอมผู้ชายแบรนด์หรูที่ผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของพี่ไต้ฝุ่น มันฝังแน่นอยู่บนหมอนหนุนใบโต บนผืนผ้าห่มผืนหนาที่กำลังคลุมร่างเปลือยเปล่าของฉัน และซึมลึกอยู่บนทุกตารางนิ้วของผิวเนื้อแต่ทว่า...เมื่อฉันหันไปมองพื้นที่ว่างเปล่าข้างกาย กลับพบเพียงความเย็นเยียบของผ้าปูที่นอน รอยยับย่นที่ปราศจากไออุ่น คือความจริงที่ตอกย้ำให้รู้ว่า เขาคงลุกจากเตียงนี้ไปนานแล้ว ความอ้างว้างแล่นปราดเข้ามาเกาะกุมจิตใจ จนรู้สึกหนาวเหน็บไปถึงขั้วหัวใจฉันฝืนร่างกายที่อ่อนล้า ค่อยๆ พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง ผ้าห่มผืนหนาลื่นหลุดลงไปกองอยู่ที่ระดับเอว เผยให้เห็นรอยจ้ำสีแดงอมม่วงจางๆ ที่เจ้าของห้องประทับฝากเอาไว้ตามผิวเนื้อเนียนละเอียด มันคือหลักฐานชั้นดีที่ยืนยันว่า เรื่องราวเร่าร้อนทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันไม่ใช่แค่ภาพฝันที่ฉันจินตนาการไปเอง

โลกของฉันถูกหั่นแบ่งออกเป็นสองซีกอย่างเด็ดขาด นับตั้งแต่วินาทีที่ฉันตอบตกลงยอมรับสถานะที่ไม่มีแม้แต่ชื่อเรียกนั้น โลกสองใบที่หมุนสวนทางกันอย่างสิ้นเชิง แต่กลับมีศูนย์กลางแรงดึงดูดร่วมกัน คือผู้ชายที่ชื่อไต้ฝุ่นโลกใบแรก คือโลกที่สว่างไสวและทุกคนมองเห็น ฉันคือพิมพาย เฟรชชี่คณะนิเทศฯ ผู้สดใสร่าเริง เป็นน้องสาวที่แสนน่ารักและอยู่ในโอวาทของเฮียพายุ เป็นเด็กสาวที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการเรียน การทำกิจกรรมคณะ และการหัวเราะคิกคักกับกลุ่มเพื่อนสนิท ชีวิตในโลกใบนี้ดำเนินไปอย่างราบเรียบและปกติสุข ฉันยังคงกลับบ้านตรงเวลา ทำตัวเป็นลูกสาวที่ดีคอยช่วยแม่ทำขนมในครัว และนั่งปั่นงานอยู่ที่มุมเดิมในห้องนั่งเล่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นแต่ใครจะรู้ ว่าโลกใบนี้ มันเป็นเพียงแค่ฉากละครฉากใหญ่ ที่ฉันจงใจสร้างมันขึ้นมาอย่างแนบเนียน เพื่อปกปิดการมีอยู่ของโลกอีกใบหนึ่งเอาไว้ให้มิดชิดที่สุดโลกใบที่สอง คือโลกที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด มันคือโลกส่วนตัวที่มีแค่ฉันกับเขาสองคน โลกที่พิมพาย เด็กสาวผู้เรียบร้อยอ่อนหวานยอมถอดหน้ากากทิ้งไป แล้วกลายร่างเป็นเพียงผู้หญิงหน้าโง่คนหนึ่ง ที่โหยหาอ้อมกอดและสัมผัสเร่าร้อนจากผู้ชายต้อ

‘ฉันหึงเขาแทบจะบ้า...แต่ฉันไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะพูดมันออกไป เพราะสถานะของฉัน มันไม่ใช่คนรักของเขา’ความเปราะบางของหน้ากากความร่าเริงที่ฉันพยายามสวมใส่ เริ่มแสดงผลให้เห็นในเช้าวันหนึ่งที่ลานเกียร์ ลานกว้างอันเป็นสัญลักษณ์และถิ่นของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เหตุผลที่ทำให้เด็กนิเทศฯ อย่างฉัน ต้องย่างกรายเข้ามาในพื้นที่แห่งนี้ มันช่างเรียบง่ายและน่าหงุดหงิดเหลือเกิน นั่นคือเฮียพายุลืมกระเป๋าสตางค์ทิ้งไว้บนโต๊ะกินข้าวที่บ้าน และฉันซึ่งเพิ่งจะเลิกคลาสเช้าพอดี จึงต้องรับบทน้องสาวแสนดี เอาของมาส่งให้ถึงมือพี่ชายจอมขี้ลืมบรรยากาศรอบตัวของคณะวิศวะ แตกต่างจากคณะนิเทศฯ ที่ฉันเรียนอยู่แบบหน้ามือเป็นหลังมือ เสียงโหวกเหวกโวยวายและเสียงหัวเราะทุ้มห้าวของกลุ่มนักศึกษาชายดังก้องไปทั่วบริเวณ อากาศรอบตัวคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ผสมกับกลิ่นเหงื่อ กลุ่มผู้ชายในชุดเสื้อช็อปสีเลือดหมูและสีกรมท่า จับกลุ่มกันอยู่เป็นระยะตามโต๊ะม้าหิน ทำให้ฉันรู้สึกประหม่าและทำตัวไม่ถูก ราวกับเป็นลูกแกะตัวน้อยที่พลัดหลงเข้ามาเดินดุ่มๆ ท่ามกลางดงเสือสิงห์กระทิงแรดฉันพยายามกวาดสายตามองหา จนก

ฉันอยากจะลบความเจ็บปวดในอดีตของเขาออกไปให้หมด อยากให้เขามองเห็นแค่ฉัน’ความปรารถนาส่วนลึกในใจของฉันมีเพียงสิ่งเดียวคือการได้ลบเลือนร่องรอยความเจ็บปวดในอดีตของผู้ชายคนนี้ออกไปให้หมดสิ้น ฉันอยากให้พี่ไต้ฝุ่นมองเห็นเพียงแค่ฉัน คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในปัจจุบัน คนที่พร้อมจะมอบความรักที่บริสุทธิ์และจริงใจให้แก่เขาโดยไม่มีเงื่อนไขใดๆทว่าโลกใบที่สองของพวกเราที่ซุกซ่อนอยู่ในเงามืดอันมิดชิดนั้น กลับกำลังถักทอความผูกพันที่ซับซ้อนและลึกซึ้งจนเกินกว่าคำจำกัดความใดๆ ที่ฉันเคยเรียนรู้มาในชีวิต คอนโดมิเนียมกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัยเพียงแห่งเดียวในโลกที่ฉันสามารถเป็นตัวของตัวเองได้อย่างเต็มที่ และเป็นสถานที่เดียวที่ฉันได้รับสิทธิ์ในการสัมผัสตัวตนอีกด้านหนึ่งของพี่ไต้ฝุ่น ตัวตนที่เขาไม่เคยเปิดเผยให้ใครหน้าไหนได้รับรู้พวกเราลอบใช้เวลาร่วมกันมากขึ้นในอาณาจักรลับแห่งนี้ ทุกครั้งที่ฉันสามารถหาข้ออ้างที่แนบเนียนพอจะหลบหนีออกจากสายตาจับผิดของเฮียพายุและโลกภายนอกได้สำเร็จ ฉันจะมุ่งตรงมาที่ห้องชุดแห่งนี้ทันที มันเป็นสถานที่ที่ฉันได้เฝ้ามองคนที่ฉันรักในท่วงท่าที่ผ่อนคลายที่สุด

“พาย…”กระแสเสียงของพี่ไต้ฝุ่นที่เปล่งออกมานั้น มันช่างสั่นเครือ แหบพร่า และเต็มไปด้วยความหวาดกลัวจนฉันแทบจะจำเสียงทุ้มลึกที่คุ้นเคยไม่ได้“พี่ฝุ่นคะ พี่เป็นอะไรหรือเปล่า เกิดอะไรขึ้นกับพี่คะพี่ฝุ่น” ฉันผุดลุกขึ้นนั่ง เอ่ยถามรัวเร็วด้วยความห่วงใยและร้อนใจอย่างที่สุด มือที่จับโทรศัพท์ชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นๆ“พาย...พายมาหาพี่ที่ห้องตอนนี้ได้ไหม” เสียงของเขาขาดห้วงราวกับคนกำลังจะขาดใจ “ตอนนี้เลยนะ พี่ขอร้อง”สายถูกตัดไปแค่นั้น แต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ความอดทนของฉันขาดผึง ฉันไม่เสียเวลาคิดทบทวนหรือห่วงความปลอดภัยของตัวเองในยามวิกาลอีกต่อไป รีบกระโดดลงจากเตียง จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าจากชุดนอนเป็นเสื้อยืดกางเกงยีนส์อย่างรวดเร็ว พลางเอื้อมมือไปคว้ากุญแจรถยนต์สำรองที่แม่วางทิ้งไว้ในลิ้นชัก ฉันย่องฝีเท้าลงบันไดและออกจากบ้านพักอย่างเงียบเชียบที่สุด เพื่อป้องกันไม่ให้เฮียพายุตื่นขึ้นมาเจอและสั่งห้ามฉันบังคับพวงมาลัยรถยนต์ฝ่าความมืดมิดและความเงียบสงัดของท้องถนนในกรุงเทพฯ ยามวิกาล ฝนที่ตกลงมาปรอยๆ ทำให้ถนนลื่น แต่ฉันก็เหยียบคันเร่งมุ่งตรงมายังคอนโดมิเนียมของเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัวไม่เป็นจังหวะด