All Chapters of รักโคตรร้าย ของไต้ฝุ่น: Chapter 21 - Chapter 29

“อ้าว ไอ้พายุ มึงมาทำไรที่นิเทศวะ” พี่ไต้ฝุ่นทักทายเสียงใสเป็นธรรมชาติ รอยยิ้มกวนๆ ประดับมุมปาก เหมือนไม่รับรู้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่อยู่ตรงนี้เลยสักนิด“มารอน้องกู” เฮียพายุตอบเสียงแข็ง “แล้วมึงล่ะไอ้ฝุ่น โผล่มาทำไมแถวนี้”“กูก็มาหาอะไรกินดิ” พี่ไต้ฝุ่นยักไหล่ “โรงอาหารวิศวะคนโคตรเยอะ ไม่มีที่นั่ง กูเลยหนีมากินคณะนี้แทน”มันเป็นข้ออ้างที่ฟังดูเป็นตัวเขาที่สุด แต่ในสายตาคนที่กำลังจับผิดอย่างเฮียพายุ มันกลับเป็นหลักฐานชิ้นโต เฮียไม่ได้ซักอะไรต่อ ทำแค่พยักหน้าช้าๆ“เออ งั้นก็กลับบ้านพร้อมกันเลยพาย หมดธุระแล้วใช่ไหม” พูดจบเฮียก็คว้าแขนฉันแล้วกระตุกให้เดินตามทันที ฉันหันกลับไปมองพี่ไต้ฝุ่นแวบหนึ่ง รอยยิ้มกวนๆ บนหน้าเขาหายไปหมดแล้ว เหลือแค่สายตาเคร่งเครียดที่มองตามหลังเรามาคืนนั้นบรรยากาศในบ้านน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก พอฉันอาบน้ำเสร็จและกำลังจะล้มตัวลงนอน เฮียพายุก็เปิดประตูพรวดเข้ามาในห้องโดยไม่เคาะ“เฮียมีเรื่องจะคุยกับแก พาย”ฉันนั่งลงบนขอบเตียง หัวใจเต้

ฉันทิ้งกระเป๋าสะพายลงบนพื้น เดินเข้าไปทรุดตัวนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าเขา กลิ่นเหล้าวิสกี้ราคาแพงจางๆ ปะปนมากับกลิ่นควันบุหรี่จากตัวเขา ทำให้ฉันรู้ว่าเขาคงดื่มหนักมาหลายวันแล้ว“ทำไมคะ” ฉันถามออกไปด้วยน้ำเสียงร้าวราน “ทำไมพี่ต้องทำแบบนี้ หนีหน้าพายทำไม ทำไมถึงอ่านแล้วไม่ตอบพายเลยพี่ฝุ่น”พี่ไต้ฝุ่นเงยหน้าขึ้นมามองฉัน แสงไฟสลัวจากข้างนอกทำให้ฉันเห็นโครงหน้าหล่อเหลาของเขาชัดขึ้น เขาดูโทรมและซูบลง รอยคล้ำใต้ตาบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้นอนพักผ่อนอย่างเพียงพอ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันเจ็บปวดที่สุดคือดวงตาเรียวคมคู่นั้น ดวงตาที่เคยมีเสน่ห์ แพรวพราว และเคยมองฉันด้วยความอ่อนโยน ตอนนี้มันว่างเปล่า มืดมน และเย็นชาจนเดาความรู้สึกอะไรไม่ออกเลย“มันจบแล้วพาย” เขาตอบเสียงแหบพร่า “เรื่องของเราสองคน มันต้องจบแค่นี้แหละ”“เพราะเฮียพายุบังคับพี่ใช่ไหม” ฉันคาดคั้นหาเหตุผล มือสองข้างจิกกระโปรงตัวเองแน่น “เฮียโกรธมากใช่ไหม เฮียขู่พี่ บังคับให้พี่เลิกยุ่งกับพายใช่ไหม”“เปล่า” เขาตอบสวนกลับมาทันที น้ำเสีย

แต่โลกกลมๆ ใบนี้ก็มักจะชอบเล่นตลกและกลั่นแกล้งคนใจพังอยู่เสมอ ในที่สุดสถานการณ์ที่ฉันกลัวที่สุดก็มาถึงจนได้ เราบังเอิญต้องมาประจันหน้ากันตรงๆ ที่โถงทางเดินกว้างของตึกกิจกรรมรวม ซึ่งเต็มไปด้วยนักศึกษาเดินพลุกพล่านสวนกันไปมาร่างสูงโปร่งของพี่ไต้ฝุ่นที่ฉันเคยเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกลมหายใจ ตอนนี้กลับดูเหมือนก้อนหินขนาดยักษ์ที่หล่นลงมาทับช่องทางเดินหายใจของฉันจนอึดอัด พี่ไต้ฝุ่นเองก็ดูตกใจไม่น้อยที่เจอฉันตรงนี้ สองเท้าของเราชะงักพร้อมกันโดยอัตโนมัติราวกับนัดกันไว้มวลอากาศรอบตัวเราเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบและหนักอึ้งขึ้นมาทันทีจนน่าขนลุกฉันเลือกที่จะเป็นฝ่ายเบือนหน้าหนีก่อน ฉันรีบก้มหน้ามองพื้น แกล้งทำเป็นเปิดกระเป๋าสะพายรื้อหาของอย่างรนราน พยายามเร่งฝีเท้าเบี่ยงตัวหลบผ่านร่างของเขาไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ในจังหวะที่เดินสวนกัน ฉันกลับสัมผัสได้ถึงสายตาของเขาที่มองตรงมา แววตาคมคู่นั้นฉายความรู้สึกผิดและความอึดอัดใจออกมาอย่างปิดไม่มิด พี่ไต้ฝุ่นยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิมตรงนั้น ทว่าเขาไม่ได้เอ่ยปากทักทายหรือเรียกชื่อฉันออกมาเลยแม้แต่คำเดียวความเงียบงันแสนทรมานท

“เฮียพายุ”“เฮียถามอยู่นะพาย” พายุภัทรตะโกนลั่นด้วยความโกรธ โกรธที่น้องสาวซึ่งเขารักสุดหัวใจยังเลือกปิดปากเงียบ ปกป้องไอ้สารเลวทั้งที่ตัวเองเจ็บปวดเจียนตาย “ตอบคำถามเฮียมาเดี๋ยวนี้ ว่าของของน้องมันไปตกอยู่ในห้องเพื่อนสนิทเฮียได้ยังไง พูดออกมาซะที ต้องให้เฮียบ้าตายก่อนหรือไงถึงจะพูด พายกับไอ้ฝุ่นทำเรื่องอะไรลับหลังเฮีย”น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้พังทลายไหลอาบสองแก้มอย่างไม่อาจกักเก็บได้อีกต่อไป“พายขอโทษค่ะเฮีย” ฉันทำได้เพียงร้องไห้โฮ สารภาพความผิดซ้ำไปซ้ำมาด้วยความรู้สึกผิดจับใจ “พายขอโทษเฮียพายุจริงๆ ค่ะ พายขอโทษ”“จะมาขอโทษเฮียเรื่องอะไรพาย บอกความจริงมาให้หมด”“พายกับพี่ไต้ฝุ่น พวกเรา” ฉันหลับตาปี๋ กลั้นใจระเบิดคำสารภาพที่แสนน่าสมเพชออกไป “พวกเราแอบคบกันค่ะเฮีย”คำว่าคบกันที่ฉันเลือกหยิบมาอ้างในเวลานี้ช่างเป็นตลกร้ายที่แสนขมขื่นสิ้นดี ในเมื่อผู้ชายที่เป็นเจ้าของชื่อเพิ่งจะเอามีดมากรีดหัวใจและตอกหน้าฉันกลับมาอย่างเลือดเย็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ว่าเ

“เฮียพายุ...”ฉันเค้นเสียงเรียกชื่อพี่ชายออกไปเบาหวิว น้ำเสียงสั่นเครือราวกับพร้อมจะขาดใจ ร่างสูงบนขั้นบันไดชะงักฝีเท้าไปเสี้ยววินาที แต่ก็ไม่ได้หันกลับมาสบตาฉันตามที่หวัง เฮียทำเพียงแค่หยุดนิ่ง ก่อนจะตัดสินใจก้าวเดินขึ้นชั้นบนต่อไป เสียงประตูห้องนอนที่ปิดกระแทกตามหลังดังก้องกังวาน มันคือเสียงที่ตอกย้ำการตัดขาดความสัมพันธ์ที่ชัดเจนและเลือดเย็นที่สุดฉันทิ้งตัวลงนั่งกองกับพื้นไม้เย็นเฉียบหน้าประตูบ้านทันที น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ตลอดทางไหลทะลักออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้อีกต่อไป มันไม่ใช่การร้องไห้ฟูมฟายเอาแต่ใจเหมือนเมื่อก่อน แต่เป็นการร้องไห้ที่เงียบเชียบและโดดเดี่ยวที่สุด ตอนนี้ฉันไม่ได้สูญเสียแค่ผู้ชายใจร้ายที่เป็นคนรักไป แต่ฉันกำลังจะสูญเสียพี่ชายเพียงคนเดียวที่คอยปกป้องฉันมาตลอดชีวิตไปด้วยเช้าวันต่อมา บ้านที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกลับถูกปกคลุมด้วยความตึงเครียดจนอึดอัดแม่สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ แต่พอเห็นใบหน้าเรียบตึงไร้ความรู้สึกของลูกชายคนโต ประกอบกับสภาพตาบวมเป่งจากการร้องไห้อย่างหนักของฉัน แม่ก็ทำได้แค่ถอนหายใจยาวและเลือกที่จะเก็บความสงสัยไว้ในใจโต๊ะอาหารเช้ากลายเป็นสนามรบที่