Chapter 3 Then stay (pt1)

Chapter 3:

Hapon na nang nakarating si Simone sa Clark Realty, ang address na nakalagay sa folder na iniwan sa kaniya ni Lorenzo. Muntik pa siyang maligaw dahil unang beses  pa lamang niyang makarating sa lugar na iyon. Halos tatlong oras din ang naging byahe ni Simone, sa layo ba naman ng nasabing lugar mula sa kaniyang pinanggalingan. Kaya naman laking pasasalamat niya nang makita ang pangalan ng Clark Realty sa may bandang itaas ng tower, dahil sa palagay niya ay tama ang napuntahan niya at hindi siya nag-aksaya lang ng oras at pagod.

Huminga ng malalim si Simone habang tinitingala ang kabuuan ng tower, at tinatanong sa sarili kung talaga bang papasok siya sa loob para kausapin si Jonathan at ibalik ang pera at titulo ng lupa. Kanina ay buo ang loob niya na hindi niya tatanggapin ang ibinigay nito, pero ngayon ay may parte sa loob niyang iniisip kung gaano kalaking tulong ang ibinigay ni Jonathan sa kaniya. Isa pa, sa hindi rin niya alam na dahilan ay kinakabahan siyang harapin ang lalaki. 

Isang dahilan lang ang pumasok sa kaniyang isipan para tuluyang maging pinal ang desisyon ni Simone. Ang mga bata. Tama ang kuya niya, hindi puwedeng magkaroon ng kahit na anong ugnayan pa sa kanila si Jonathan Clark, hindi nito maaring kunin ang kambal sa kaniya. Dahil sa isiping iyon kaya tumuloy na si Simone sa loob. Pinapasok naman siya ng guard kahit na hindi siya nito kilala. 

Hindi mapigilan ni Simone na mapahanga nang tumambad sa kaniya ang maganda at mordenong disenyo ng Clark Realty sa loob. Pagkapasok pa lang ay ang una nang makikita ay ang malaking screen kung saan naka-slide show ang logo ng kompanya, kasunod ay ang bawat gusali na parte rin ng Clark's Realty. May isa pang taong nasa slide show na sa tingin ni Simone ay ang founder ng kompaniya. Sa cream and brown na kombinasyon ng kapaligiran ay maaliwalas at ang garang tingnan ng lugar. Ang Clark ay nagmamay-ari ng ilang resorts, hotels at restaurants sa loob at labas ng Pilipinas. Ang buong building na tinatapakan niya ngayon  ay pagmamay-ari mismo ng Clark. Hindi makapaniwala si Simone na ganito kayaman ang ex - husband ni Colleen. Kaya naman pala gano'n-ganoon na lang ito magbigay ng titolo at pera. At marahil kaya ganoon na lang din ang takot ng kaniyang kuya na magkaroon ito ng interest sa mga bata. Magiging madali nga para kay Jonathan Clark na kunin ang gusto nito, sa ayaw nila at sa gusto. 

Ipinilig ni Simone ang kaniyang ulo. Hindi dapat siya mamangha sa nakikita niya ngayon, bagkus ay dapat niya ngang kabahan. Kaya naman dumiretso nga si Simone sa front desk. May tatlong tao roon na nag-a-accommodate sa mga tao roon na nakapila at gustong pumasok. Hindi lang siya ang nasa front desk para humingi ng permiso o appointment sa kung sino-sinong nasa loob. Ni hindi nga kaagad siya naasikaso kahit tatlo na ang nasa front desk. Kinailangan pa niyang maghintay na matapos ang ilan bago siya balingan ng atensyon ng isa sa mga front ladies. 

"What can I help you, Ma'am?" 

Tipid niyang sinuklian ng ngiti ang ngiti sa kaniya ng babae. "I'm here to speak with Mr. Jonathan Clark."

"May appointment, Ma'am?" Ngumiwi si Simone saka alanganing umiling. "Sorry, Ma'am. Kumuha po muna kayo ng appointment. Hindi po nakikipag-usap si  OJC sa mga walang appointment sa kaniya." 

"OJC?" 

"Owner Jonathan Clark, Ma'am." Kulang na lang ay tawagin siya nitong tanga dahil hindi niya kaagad nakuha ang ibig nitong sabihin. 

Napatango si Simone. Nagtanong siya kung paano makakakuha ng appointment at kung gaano katagal. 

"Well, Ma'am. We have 51 pending appointments for OJC; you're 52nd on the list," nakangiting ani front lady. 

Namilog ang mga mata niya at hindi niya na nagawang suklian pa ang ngiti ng babae na tila kasama sa job description ang pagngiti. 

"52? Ang layo po ata." 

"Sorry Ma'am, marami po talagang kumukuha ng appointment para kay OJC, kailangan pa rin po iyon aprubahan ng secretary nya. Mag-iwan na lang po kayo ng contact number para matawagan po namin kayo kapag may schedule na." 

Nanlumo siya at nainis. Ang lakas ng loob ni Jonathan na sabihing kung gusto niyang isauli ang mga ibinigay nito ay ito mismo dapat ang kausapin, e, napakahirap naman palang kumuha ng appointment sa kaniya. Ganoon pa man ay wala na siyang nagawa. Ayaw naman niyang mang-eskandalo o magpumilit mapagbigyan lang. Ibinigay niya na lang ang mga kailangan para makapagpa-schedule ng appointment. Habang ibinibigay niya ang contacts niya ay napansin niya ang pagdaan ng isang lalaki na kaagad niyang nakilala, si Lorenzo. Kaya naman kaagad siyang nag-excuse at tinawag ang lalaki na kaagad namang lumingon at huminto. 

"Miss Simone?" 

Nilapitan niya si Lorenzo at sinalubong naman siya nito. Nang mapatingin si Lorenzo sa hawak niyang folder ay nakuha kaagad nito kung anong ginagawa niya sa Clark's building. 

"Miss Simone, bakit hindi ninyo po tanggapin na lang ang ibinigay ni Mr. Clark?" 

Inilingan niya si Lorenzo at iniabot ang folder. "Sinabi ko nang hindi ko ito kailangan, puwede bang tanggapin mo na lang, nang hindi ko na kailanganin pang maghintay sa appointment sa boss mo na ang hirap kunin." 

Sa halip na tanggapin ay inilagay pa ni Lorenzo ang dalawang kamay sa kaniyang likuran na halos ikalukot ng mukha ni Simone. "Maigi pang sumama po kayo sa akin, Miss Simone. Kayo na po ang kumausap kay Mr. Clark."

Nanlaki ang mga mata niya at saglit na sumulyap sa front desk lady saka muling bumaling kay Lorenzo. Nginitian siya nito, nagpapahiwatig na seryoso ito sa inalok sa kaniya. Dahil sa kagustuhang makauwi na at maisauli na ang pera at titulo ay hindi na tinanggihan pa ni Simone si Lorenzo. Nakita pa niyang pinagtitinginan siya ng mga nakapila sa front desk dahil makakapasok siya nang walang appointment. Hindi tuloy niya napigilang ma-guilty dahil parang ang unfair niyon, pero inisip na lang ni Simone na hindi naman siya nakisingit sa pila, kusa itong inialok sa kaniya. 

Habang naglalakad patungo sa lift ay kapansin-pansin ang dami ng employees na nagtatrabaho sa building. Lahat ay presentable ang mga suot, mga pormal at may mga naka suit pa. Kahit ang mga janitors na may mga dalang mop ay maayos din ang uniporme. Pakiramdam tuloy ni Simone ay hindi siya bagay sa lugar na kinaroroonan niya ngayon. Nakasuot lang siya ng simpleng blouse at tight jeans, kaya naman pakiramdam niya ay mas presentable pa sa kaniya kahit ang mga janitors o janitress sa loob ng building na ito. 

For unknown reason ay bigla siyang kinabahan, kung ganoon din ba ang magiging tingin sa kaniya ng isang Jonathan Clark. 

Pero tama bang iniisip niya pa iyon?